Τα αγνά μετάλλια

Αυτή, ναι, μοιάζει με νέα άνοιξη του ελληνικού αθλητισμού.

Οι ατόφιες επιτυχίες έρχονται με ρυθμό καταιγιστικό. Στο Ντέμπρετσεν τα μετάλλια που αναδύονται μέσα από το νερό της πισίνας είναι βουτηγμένα στην αξιοσύνη, με προσπάθεια, με αυθεντικό πάθος και πίστη από τους έλληνες κολυμβητές. Μέχρι πρότινος είχαμε τους Γιαννιώτη και Λυμπερτά στην ανοιχτή θάλασσα. Τώρα, στο κολυμβητήριο ζούμε εκ νέου ωραίες στιγμές από τις επιτυχίες του Γρηγοριάδη, της Νιαγκουάρα, του Σαμιλίδη και του Δρυμωνάκου.

Και στο (επίσης) Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της ενόργανης που διεξάγεται στο Μονπελιέ, ο Μάρας συνέχισε τη συλλογή μεταλλίων (χάλκινο στο μονόζυγο), ενώ ο Κοσμίδης επιβεβαίωσε την αξία του με το χρυσό που κατέκτησε στις ασκήσεις εδάφους.

Τα παιδιά αυτά που ανεβαίνουν στο Εβερεστ της δόξας γνωρίζουν πως δεν θα εξαργυρώσουν την επιτυχία τους. Δηλαδή, δεν θα πάρουν μια αργομισθία στο Δημόσιο όπως συνέβαινε, δεν θα λάβουν πολλά χρήματα ως ανταμοιβή, δεν θα δουν τους χορηγούς να στρώνουν χαλί από ευρώ στα πόδια τους. Αυτές είναι εικόνες του παρελθόντος, από μια Ελλάδα που ζούσε στην ψεύτικη ευημερία και τώρα δεν υπάρχει. Κατέρρευσε σαν χάρτινος πύργος μαζί με τις ψευδαισθήσεις της παντοδυναμίας της.

Κι όμως, αυτοί οι πρωταθλητές επιβιώνουν και αντιστέκονται στη μιζέρια. Παλεύουν. Οι κολυμβητές με τα κύματα των δυσκολιών και των κλειστών κολυμβητηρίων. Των υδάτινων στίβων που δεν έχουν θέρμανση. Και οι αθλητές της ενόργανης απέναντι στα εμπόδια που και αυτοί συναντούν.

Τι κίνητρο έχουν όλοι αυτοί; Παλεύουν για τους εαυτούς τους. Για τη χώρα που εκπροσωπούν, για τους συνανθρώπους τους. Και όχι για να φουσκώσουν το πορτοφόλι τους, όχι για να αυγατίσουν τις καταθέσεις τους.

Αυτό είναι το νόημα του αθλητισμού. Η αέναη, η αγνή προσπάθεια. Μέσα σε μια λαίλαπα κακών και θλιβερών ειδήσεων, τα μετάλλια που φέρνουν από το εξωτερικό οι έλληνες πρωταθλητές είναι η καλύτερη, η πιο χαρμόσυνη είδηση.