Η τόλμη των Ρώσων και οι χαμένοι

nΗ επιτυχία με τις μπάμπουσκες θεωρούμε ότι ήταν ένδειξη του γιουροβιζιονικού χιούμορ, αλλά και της τόλμης των Ρώσων να αξιοποιήσουν με κέφι τη γιουροβιζιονική πίστα για να στείλουν το έξυπνο μήνυμα ότι οι παραδόσεις είναι το εθνικό ρετρό και προσφέρουν τη γλυκιά νοσταλγία μιας «χαμένης αθωότητας». Αλλωστε συγκίνησε ο σκοπός τους, που ήθελαν τα χρήματα για να χτίσουν μια εκκλησία στο χωριό τους.

nΣτα φετινά χαρακτηριστικά, και η συμμετοχή πολλών γυναικών μουσικών και δη ντράμερ.

nΑπογοητευτικός με τα φάλτσα του ο Χάμπερντινκ.

nΕκείνοι που έσπευσαν να αξιοποιήσουν τη γιουροβιζιονική ευκαιρία και το φιλικό περιβάλλον του Αζερμπαϊτζάν για να προβάλουν επίσης το εθνικό τους μήνυμα ήταν οι Τούρκοι. Με τη συμμετοχή του εβραϊκής καταγωγής Μπονόμο, με ήχους βαλκάνιους, τηρώντας απαρέγκλιτα τη βασική αρχή της εξωτερικής τους πολιτικής ότι αποτελούν την «ήρεμη δύναμη» της περιοχής και δη των μουσουλμανικών λαών, πρόβαλαν και την εικόνα μιας χώρας σύγχρονης, ανεξίθρησκης.

nΣτους πιο «χαμένους» της βραδιάς κατατάσσουμε την ελληνική συμμετοχή. Οχι για τη 17η θέση. Αλλά επειδή δεν αξιοποιήσαμε την ευκαιρία για να παρουσιάσουμε ένα τραγούδι που θα αντανακλούσε περισσότερο τη σύγχρονη Ελλάδα από αυτό το κουνιστό, «αισθησιακό της πίστας» της Ελευθερίας του δήθεν «αφροδισιακού». Ενα εθνοκίτς από την εποχή της εγχώρια αφασίας, που ούτε τουριστική αξία δεν έχει πλέον. Γινόμαστε βαρετοί. Οπως και με την ανταλλαγή των 12αριών μας με την Κύπρο, που προκάλεσε τις πιο έντονες αντιδράσεις στην αίθουσα.

nΣτους χαμένους και η Κύπρος καθώς η Ηβη Αδάμου δεν έπεισε ούτε με την όμορφη παρουσία της – αν και σε μικρή παραλλαγή από την ελληνική – ούτε με το γιουροβιζιονικά ευχάριστο τραγούδι της. Ετσι μοιραστήκαμε την 16^η και 17^η θέση.