Παιδομάζωμα για τον Θρύλο του μέλλοντος

Καλοκαίρι του 1983 και ο Γιώργης Βαρδινογιάννης έχει… λυσσάξει που ο Ολυμπιακός τού έχει πάρει τα τέσσερα πρώτα επαγγελματικά πρωταθλήματα, και ψάχνει ευκαιρία να αντεπιτεθεί. Τη βρίσκει την αμέσως επόμενη χρονιά. Ο Παναθηναϊκός κατακτά, επιτέλους, τον τίτλο – με μόλις τρεις βαθμούς διαφορά από τον Ολυμπιακό – και η αίσθηση είναι ότι δεν τα κατάφερε τόσο επειδή είχε σπουδαία ομάδα όσο γιατί τα καβούρια στην τσέπη του Σταύρου Νταϊφά είχαν ξυπνήσει και δάγκωναν άσχημα.

Εχοντας ξεχαρμανιάσει με τις απανωτές επιτυχίες, ο ερυθρόλευκος ηγέτης δεν έβρισκε πια κανέναν λόγο να κάνει πλούσιο κάθε στραβοκάνη που του πλάσαραν, ενώ στην ΑΕΚ ο Ανδρέας Ζαφειρόπουλος δεν έδινε του αγγέλου του νερό. Για την ποδοσφαιρική αγορά, ένας σοβαρός αγοραστής υπήρχε: ο «καπετάνιος». Που ανοιχτοχέρη δεν τον έλεγες, όμως εκείνη την εποχή ήταν καψουρεμένος και πλήρωνε καλύτερα απ’ όλους.

Το ’84 ο Βαρδινογιάννης αγόρασε τον Ζάετς και τον Σαραβάκο, και τα δύο επόμενα καλοκαίρια έκανε πλάκα στον Ολυμπιακό μαζεύοντας στην Παιανία όποιον ποδοσφαιριστή τού γυάλιζε από την εγχώρια αγορά. Οχι μόνον αυτούς που ήταν χρήσιμοι για την ομάδα του, αλλά και εκείνους που θα μπορούσαν να φανούν χρήσιμοι στον Ολυμπιακό! Αρπαξε τον Σαργκάνη και τον Βαμβακούλα από τον «αιώνιο» αντίπαλο, τον Βλάχο και τον Γεωργαμλή από την ΑΕΚ, τον Χρήστο Δημόπουλο (του ΠΑΟΚ) που κατευθυνόταν στον Πειραιά, ακόμη και τον Πατσιαβούρα που ήταν αριστερός μπακ και τέτοιους ο Παναθηναϊκός είχε τρεις! Μόνο και μόνο επειδή ο Ολυμπιακός είχε απόλυτη ανάγκη να καλύψει τη θέση – και ο πλάγιος αμυντικός της Λάρισας ήταν ο τελευταίος αξιόπιστος που κυκλοφορούσε στην αγορά εκείνη τη χρονιά.

Με τις μεταγραφές αλλοδαπών να επιτρέπονται με το σταγονόμετρο, τα συμβόλαια να είναι το λιγότερο πενταετή (άρα ακριβά) και τα διαθέσιμα χρήματα περιορισμένα, ο Ολυμπιακός κατέκτησε τον… κύκνειο τίτλο του το ’87 και έκτοτε έκανε δέκα χρόνια να σηκώσει κεφάλι.

Κάτι παρεμφερές επιχειρεί σήμερα ο Ολυμπιακός, ο οποίος πολύ περισσότερο από τον Παναθηναϊκό του 1984-85 είναι η μοναδική ομάδα στην Ελλάδα που μπορεί να δώσει φράγκα. Μόνο που το παιδομάζωμα των ταλαντούχων και ελπιδοφόρων Ελληνόπουλων δεν γίνεται στη λογική του Βαρδινογιώργη – να πάθει ταράκουλο ο αντίπαλος – αλλά με ένα καθαρά επιχειρηματικό σκεπτικό: να δημιουργηθεί, σε βάθος χρόνου, μια φιλόδοξη ομάδα που θα στηρίζεται πρωτίστως σε έλληνες ποδοσφαιριστές, άρα θα είναι ελκυστική για τους πελάτες, θα κοστίζει λιγότερο και θα φέρει κέρδη όταν κάποια από αυτά τα ταλέντα εξελιχθούν αρκετά ώστε να πουληθούν στο εξωτερικό ή να αντικαταστήσουν τους «φτασμένους» που θα πουληθούν στο εξωτερικό.

Το τάιμινγκ για την εφαρμογή του σχεδίου είναι ιδανικό.

Πρώτον, επειδή καμία ομάδα δεν δείχνει ικανή να απειλήσει τα πρωτεία του Ολυμπιακού στην Ελλάδα – και τα μύρια του Champions League – στο μεσοδιάστημα αυτής της μετάβασης. Ο Παναθηναϊκός ψάχνει χρήματα όχι για μεταγραφές αλλά για να πάρει την άδεια να τις κάνει. Στην ΑΕΚ, αν κάποιος κάνει διάρρηξη στο ταμείο, δεν θα βρει ούτε τη βενζίνη που ξόδεψε για να φτάσει στα Σπάτα. Και για τον ΠΑΟΚ, όσο ο Ιβάν Σαββίδης θα δείχνει το ενδιαφέρον του αλλά όχι το… μαρούλι, τα λόγια του Νιμανί τα λένε όλα: «Μου αρέσει εδώ αλλά αν δεν πληρώνεσαι…».

Δεύτερον, επειδή κανείς δεν μπορεί να τον κοντράρει στις μεταγραφές ανεβάζοντας το κόστος τους. Οποια ΠΑΕ αρνηθεί να πουλήσει στον Μαρινάκη σε μια λογική τιμή, κακό του κεφαλιού της: θα πρέπει είτε να βρει αγοραστή στο εξωτερικό είτε να συνηθίσει στην ιδέα ότι ο παίκτης θα της μείνει στο ράφι.

Τρίτον, επειδή η κρίση έχει εφευρεθεί για να πλουτίζουν όσοι διαθέτουν ρευστό: αγοράζουν μπιρ παρά από εκείνους που καίγονται για λεφτά και δεν έχουν καμιά πρεμούρα να πουλήσουν αν δεν ακούσουν τη σωστή τιμή.

Για τον Μαρινάκη που ξόδεψε έναν σκασμό λεφτά για να φτάσει τον Ολυμπιακό ώς εδώ, οι προοπτικές φαντάζουν εξαιρετικές. Μακάρι να μπορούσα να πω το ίδιο και για ένα πρωτάθλημα που στο πρώτο τρίτο του θα ψάχνει για τον δεύτερο.