«Πυροτεχνήματα» μεταξύ συντρόφων

Αυτός που δεν είδε ο Φρανσουά Ολάντ ήταν ο Τσίπρας. Η Κουμουνδούρου είχε ζητήσει από πριν το Σαββατοκύριακο συνάντηση από το Μέγαρο των Ηλυσίων αλλά η απάντηση ήταν αρνητική. Αυτή τη φορά το πρωτόκολλο τηρήθηκε. Οι αρχηγοί κρατών δεν βλέπουν αρχηγούς κομμάτων. Αλλά, βέβαια, τον Βενιζέλο ο Ολάντ τον είδε – ή μάλλον τον κάλεσε. Η δικαιολογία ότι το ΠΑΣΟΚ είναι αδελφό κόμμα των γάλλων Σοσιαλιστών δεν είναι επαρκής. Η πρόσκληση προς τον Βενιζέλο απηχεί τη γαλλική πολιτική απέναντι στην Ελλάδα και την ευρωζώνη. Τα είπε και ο Φρανσουά Ολάντ όταν, μία ημέρα αργότερα, συναντήθηκε με τον ισπανό Πρωθυπουργό Μαριάνο Ραχόι. Οι δεσμεύσεις που έχουν αναληφθεί από το Μνημόνιο πρέπει να τηρηθούν – «ας δούμε τι μπορεί να γίνει με την ανάπτυξη». Είναι μια φινετσάτη απάντηση στη γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ.

Αν δεν έχεις θέση στο τραπέζι, εμποδίζεις τους άλλους να κάτσουν ήσυχα. Στο πέρασμά του από το Παρίσι τη Δευτέρα ο Τσίπρας επέλεξε να κάνει συστάσεις, στη συνέντευξη Τύπου που έδωσε στη γαλλική Βουλή, προς τον γάλλο Πρόεδρο. Τον συμβούλευσε λοιπόν δημοσίως να μη γίνει «Ολαντ-ρέου», επαναφέροντας ένα σύνθημα που είχε πετάξει προεκλογικά, στη συγκέντρωση μπρος στη Βαστίλλη, ο Ζαν-Λικ Μελανσόν ο οποίος ήταν μάλιστα παρών στη συνέντευξή του.

Η μόνη συνάντηση, εκτός αριστερών γάλλων συντρόφων, που είχε ο Τσίπρας στο Παρίσι ήταν με τον οικονομολόγο Ζαν Πιζανί Φερί που ανήκει στον ευρύτερο κύκλο συμβούλων της γαλλικής Προεδρίας. Και θεωρούν ότι αυτά που του είπε ο πρόεδρος του ΣΥΝ φιλτραρίστηκαν σε άρθρο του Ζακ Ντελπλά οικονομικού συμβούλου της BNP-Paribas και μέλους της Επιτροπής Συμβούλων του γάλλου Πρωθυπουργού. Αυτός έγραψε μεταξύ άλλων σε άρθρο του στην οικονομική εφημερίδα «Echos» την επομένη της συνάντησης: «Η απειλή προς την Ελλάδα ότι θα αποκλειστεί από τη δανειοδότηση εκ μέρους της ΕΕ δεν έχει καμία αξιοπιστία: η ευρωπαϊκή οικοδόμηση υπήρξε πάντοτε προσανατολισμένη προς την ειρήνη και την ευημερία και δεν θα πράξουμε διαφορετικά με την Ελλάδα! Ο ΣΥΡΙΖΑ επαναπροσδιορίζει τους όρους των διαπραγματεύσεων: Οι Ευρωπαίοι και η ΕΚΤ θα πρέπει να αναδιαρθρώσουν το σύνολο του ελληνικού χρέους (10ετές μορατόριο αποπληρωμής του χρέους, αναδιάρθρωση του χρέους με ορίζοντα πάνω από 30 με 50 χρόνια…) και αύξηση της βοήθειας προς την Ελλάδα – υπό συγκεκριμένους όρους».

Κατά τα άλλα ουδέν. Στην πραγματικότητα, ο Τσίπρας προσέφυγε σε ένα επικοινωνιακό πυροτέχνημα. Η φράση δεν έκανε μεγάλη εντύπωση στη Γαλλία. Τα σχετικά δημοσιεύματα στη «Μonde» και τη «Figaro» ήταν άχρωμα και ουδέτερα. Αλλά ο Τσίπρας διατήρησε τον ρόλο του ασυμβίβαστου αριστερού έλληνα πολιτικού που δεν διστάζει να τα πει τσεκουράτα ακόμη και όταν είναι στην Ευρώπη. Η κίνηση είναι για εσωτερική κατανάλωση. Και αποβλέπει στο να επιβάλλει τον Τσίπρα ως αδιαφιλονίκητο και, κυρίως, μαχητικά εξαγώγιμο αρχηγό της ελληνικής Αριστεράς. Εκεί που η Αλέκα Παπαρήγα, πολιτικός της προηγούμενης εποχής, είναι εγκλωβισμένη στον επαρχιωτισμό του Περισσού, ο Τσίπρας εμφανίζεται να αλωνίζει την Ευρώπη χωρίς να κάνει εκπτώσεις στον πολιτικό του λόγο. Στην ίδια συγκρουσιακή γραμμή κινήθηκε ο πρόεδρος του ΣΥΝ και στο Βερολίνο. Η συνάντηση με τον Ζίγκμαρ Γκάμπριελ των Σοσιαλδημοκρατών ήταν μετωπική. Οι Γερμανοί έδωσαν πάλι το μήνυμα ότι χωρίς τήρηση του Μνημονίου η οικονομική βοήθεια σταματά με όλες τις συνέπειες που αυτό θα έχει. Τα ίδια είχε πει και ο Μάρτιν Σουλτς στην Αθήνα. Στην Κουμουνδούρου επιμένουν ότι «η κινδυνολογία περί εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ θα τελειώσει την επομένη των εκλογών. Τότε οι Ευρωπαίοι θα μιλήσουν μαζί μας!». Το υπονοούμενο είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα έρθει πρώτο κόμμα.

Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ. Παρ’ όλα αυτά ο Τσίπρας έχει μια στρατηγική επικοινωνιακής υπερέκθεσης που συνδυάζεται με ακραίες αριστερές θέσεις. Το ιλουστρασιόν περιοδικό «Paris Match» που διαβάζει η μέση Γαλλία τον φωτογράφισε στο γραφείο του στη Βουλή και τον παρουσιάζει ως τον «πολιτικό που τρελαίνει τους τραπεζίτες». Τα δισέλιδα στον βρετανικό Τύπο – όπως στον «Guardian» – πέφτουν βροχή. Το μήνυμα του ΣΥΡΙΖΑ παραμένει σκληρό, ήδη όμως οι βρετανοί πολιτικοί αναλυτές αρχίζουν να θεωρούν ότι η Κουμουνδούρου έχει στρατηγική δεύτερου κόμματος. Δηλαδή θέλει να παραμείνει αντιπολίτευση. Και αποβλέπει να πάρει και άλλους ψηφοφόρους από το ΚΚΕ. Αυτό, πολύ περισσότερο από το ΠΑΣΟΚ, είναι ο αντίπαλος του ΣΥΡΙΖΑ στις 17 Ιουνίου.