[Διαστάσεις] Ελλειμμα σοβαρότητας

Αυτά που γίνονται και λέγονται τις τελευταίες ημέρες τόσο εντός όσο και εκτός Ελλάδας είναι επιεικώς εξωφρενικά. Η ισχυρότερη ηγέτις της Ευρώπης διατυπώνει μια πρόταση περί δημοψηφίσματος που (θα έπρεπε να) γνωρίζει ότι δεν μπορεί να εφαρμοστεί και στη συνέχεια διαψεύδει ότι την έκανε. Ενας επίτροπος δηλώνει ότι η Ευρώπη ετοιμάζεται για την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ, για να βγει στη συνέχεια η Κομισιόν και να τον διαψεύσει κατηγορηματικά. Ο ένας μετά τον άλλο, διάφοροι ευρωπαίοι αξιωματούχοι δηλώνουν ανοιχτά ότι αν στις 17 Ιουνίου βγει πρώτος ο αριστερός λαϊκιστής, η Ελλάδα πρέπει να ετοιμαστεί για τη δραχμή και η Ευρώπη για το ντόμινο, ενώ αν βγει πρώτος ο δεξιός (πρώην) λαϊκιστής θα ανοίξει ο δρόμος για την ανάπτυξη. Ποτέ η κ. Μπαρσέφσκι και ο κ. Ρινάλντι δεν είχαν αισθανθεί πιο σημαντικοί. Ποτέ οι έλληνες ψηφοφόροι δεν είχαν αισθανθεί πιο ισχυροί.

Οσο για την ελληνική πολιτική σκηνή, έχει πλέον όλα τα χαρακτηριστικά μιας οπερέτας. Ο κ. Τσίπρας λέει στους «Νιου Γιορκ Τάιμς» ότι του αρέσει να παίζει πόκερ (χρησιμοποιώντας προφανώς για μάρκες το μέλλον της Ελλάδας), ο κ. Σαμαράς ζητά το ντιμπέιτ που ώς τώρα απέρριπτε και ο κ. Καμμένος προσπαθεί να μαζέψει την καταγγελία του ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας είναι πλαστογράφος.

Η νευρικότητα, η ανωριμότητα, η συνθηματολογία και η συνωμοσιολογία δύσκολα μπορούν να συγκαλύψουν το πραγματικό πρόβλημα της Ευρώπης, που είναι η μορφή την οποία θα έχει σε δέκα χρόνια. Θα γίνουν τα αναγκαία βήματα για την πολιτική ένωση, χωρίς την οποία η νομισματική ένωση αργά ή γρήγορα θα καταρρεύσει; Με άλλα λόγια, πιστεύει ακόμη η Ευρώπη στο σχέδιο ενοποίησής της; Οπως λένε πολιτικές πηγές στην «Ελ Παΐς», «υπάρχει ακόμη ένας δρόμος, όλο και πιο στενός, για την αντιμετώπιση της κατάστασης στην Ελλάδα και των τραπεζών στην Ισπανία. Χρειάζεται όμως πολιτική βούληση».

Αντί γι’ αυτό, παρατηρείται ένα ανησυχητικό έλλειμμα σοβαρότητας. Το Βερολίνο και η Φρανκφούρτη γνωρίζουν ότι η σωτηρία της Ευρώπης περνά από εκεί. «Υπάρχουν όμως πολλές ενδείξεις ότι η Γερμανία δεν έχει μάθει τίποτα από την ιστορία της, καθώς η δημοσιονομική πειθαρχία που έχει επιβάλει ξεπερνά όλα τα όρια», επισημαίνει ο Πολ ντε Γκράουβε, από το London School of Economics. Για τον αμερικανό οικονομολόγο Κένεθ Ρόγκοφ, στον οποίο οφείλουμε ένα μνημειώδες βιβλίο για τις χρηματοπιστωτικές κρίσεις των οκτώ τελευταίων αιώνων, το δίλημμα είναι απλό: ή θα δεχθεί η Γερμανία πληθωρισμό (μισθολογικές αυξήσεις, μέτρα για την ανάπτυξη, μια ΕΚΤ α λα αμερικανικά) ή θα δούμε στάσεις πληρωμών και πολιτικά πτώματα, κάτι που θα έχει σοβαρές επιπτώσεις και για τη Γερμανία.

Οι Ευρωπαίοι θέλουν να μας πείσουν ότι είναι έτοιμοι «για όλα τα ενδεχόμενα». Δεν είναι έτοιμοι για τίποτα. Για άλλη μια φορά αυτοσχεδιάζουν.