Ο Σον Πεν «δάγκωνε», ο Δράκουλας όχι

Οσοι δεν χάζευαν τις οθόνες και τα κόκκινα χαλιά στις Κάννες, ενδέχεται να πέρασαν και καλύτερα: την ίδια στιγμή ο Σον Πεν πρωταγωνιστούσε σε ρόλο ακτιβιστή για την αποκατάσταση της Αϊτής από τον σεισμό του 2010, που πήρε 300.000 ζωές και άφησε τη χώρα ερείπια, σε φιλανθρωπική εκδήλωση μαζί με τον Τζόρτζιο Αρμάνι.

Ο Πεν είχε και κάποια αιχμηρά λογάκια να πει στις Κάννες: «Σε μια χώρα σαν την Αμερική όπου οι σκλάβοι Αφρικανοί βρήκαν τη δύναμη να επαναστατήσουν εναντίον της, θεωρώ ότι ο σπουδαίος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών θα μπορούσε να κάνει κάτι. Ακόμη και στη Φλόριδα, όπου υπάρχει μεγάλος αριθμός αϊτινών μεταναστών, το Δημοκρατικό Κόμμα θα μπορούσε να ξεκινήσει έναν διάλογο».

Δίπλα στον Σον Πεν ο φημισμένος σκηνοθέτης και σεναριογράφος (σε αυτόν οφείλουμε το πετυχημένο reboot του Τζέιμς Μποντ) Πολ Χάγκις συμφώνησε και χαμογέλασε στα φλας. Δίπλα τους το μοντέλο Πέτρα Νέμκοβα που μαζί με τον Πεν – μόνιμη συνοδός του τελευταία – παρουσίασαν σε πάνελ το φιλανθρωπικό γκαλά για την Αϊτή. Εκεί ο ηθοποιός δήλωσε ότι «η Αϊτή είναι πλέον τόπος εφαρμογής και επίδειξης πράσινων τεχνολογιών και θα μπορούσε σύντομα από την καταστροφή να αποτελέσει υπόδειγμα ιστορίας επιτυχίας».

Οι φωτογράφοι επέστρεψαν νυχτιάτικα στο κόκκινο χαλί για να υποδεχθούν την ευρωπαία ντίβα Αζια Αρτζέντο, η οποία έλαμπε, παρέα με τον πατέρα της, τον πάλαι ποτέ «κορυφαίο» Ντάριο Αρτζέντο που παρουσίασε έναν πολυδιαφημισμένο τρισδιάστατο «Δράκουλα». Δυστυχώς, η ταινία δεν βλέπεται ούτε με την προτροπή βούρδουλα και το κατάμεστο – από θαυμαστές του – Palais de Cinema βουβάθηκε πολύ γρήγορα.

Εως τη μέση του φιλμ η αίθουσα είχε μισοαδειάσει. Οι υπόλοιποι γενναίοι γύρευαν, μάταια, κάποια «αρετή» για να δικαιολογήσουν μέσα τους τα αδικαιολόγητα. Η μέχρι στιγμής κορυφαία στιγμή του φεστιβάλ ήρθε από τον βραβευμένο παλαιότερα με Χρυσό Φοίνικα Αυστριακό Μίκαελ Χάνεκε με την «Αγάπη» του, όπου πρωταγωνιστούν οι Ζαν-Λουί Τρεντινιάν, Εμανουέλ Ριβά και Ιζαμπέλ Ιπέρ.

Ο γάλλος ηθοποιός Τρεντινιάν γοήτευσε το κοινό και δήλωσε: «Είχα 14 χρόνια να εμφανιστώ στο σινεμά που πια δεν αγαπώ – προτιμώ το θέατρο -, αλλά ποιος δεν θα ήθελε να δουλέψει με έναν από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες στον κόσμο; Ε, το έκανα, αλλά ένα σας λέω: δεν πρόκειται να το ξανακάνω! Ηταν πολύ σκληρό! Αν και πρώτη φορά στη ζωή μου είδα τον εαυτό μου στην οθόνη και έμεινα ευχαριστημένος. Να με συμπαθάτε αν σας ακούγεται υποκριτικό αυτό, αλλά είναι η αλήθεια».

Η Ιζαμπέλ Ιπέρ απάντησε με χιούμορ: «Δεν είναι οι ηθοποιοί που υποφέρουν τόσο στις ταινίες του Χάνεκε, αλλά οι θεατές!». Στην ταινία ένα ηλικιωμένο και ερωτευμένο ζευγάρι προσπαθεί να κρατηθεί αγαπημένο έπειτα από ένα εγκεφαλικό επεισόδιο που θα σημάνει την αρχή του τέλους.