[Διαστάσεις] Η χρεοκοπία της Ευρώπης

Ο Πολ Κένεντι είναι σίγουρος: οι επόμενοι έξι ή επτά μήνες θα είναι δύσκολοι, αλλά το ευρώ δεν θα εξαφανιστεί και η Ευρωπαϊκή Ενωση δεν θα καταρρεύσει. Η Ιταλία πηγαίνει καλά, θα δεχθεί βοήθεια από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ενδεχομένως και από τη Γερμανία και θα επιβιώσει, το προβλέπουν και οι αγορές. Η Ελλάδα όμως «πιθανότατα» θα αποχωρήσει από την ευρωζώνη, ίσως μάλιστα να την ακολουθήσει και η Πορτογαλία, το προβλέπουν οι αγορές. Αυτό δεν θα οδηγήσει στο τέλος του ευρώ, λέει ο Κένεντι σε συνέντευξή του στην Κοριέρε ντέλα Σέρα. Ο πραγματικός κίνδυνος είναι η Ισπανία, όπου τα σπρεντ είναι πολύ υψηλά.

Δεν είχαμε συνηθίσει τον βρετανό ιστορικό να μιλάει έτσι. Δεν περιμέναμε από τον συγγραφέα του περίφημου έργου «Ανοδος και πτώση των μεγάλων δυνάμεων» να στηρίζει τα επιχειρήματά του στις εκτιμήσεις των αγορών και στο ύψος των επιτοκίων. Θα θέλαμε από τον καθηγητή Διεθνών Σχέσεων στο Πανεπιστήμιο του Γέιλ να είναι περισσότερο επεξηγηματικός όταν λέει ότι η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ «θα την έβλαπτε μόνο στην αρχή, ύστερα θα τη βοηθούσε». Ο Αλαβάνος, τουλάχιστον, χρησιμοποιεί το παράδειγμα της Αργεντινής (ξεχνώντας βέβαια τις τεράστιες διαφορές ανάμεσα στις δύο χώρες). Ο Κένεντι αρκέστηκε σε δέκα λέξεις. Και κατέληξε με τη σύσταση, «να διατηρήσει η Ευρώπη τη λιτότητα γιατί αλλιώς θα την τιμωρήσουν οι αγορές» (πάλι αυτές!) και «να λάβει μέτρα για την οικονομική της ανάκαμψη».

Είναι αλήθεια ότι η καταστροφή της Ελλάδας δεν μπορεί πια να αποκλειστεί. Οι πολιτικοί κάνουν ό,τι μπορούν για να την επισπεύσουν και οι ψηφοφόροι δείχνουν πως δεν είναι σε θέση να την αποτρέψουν. Η χώρα μας χρησιμοποιείται πλέον όπως ο κακός λύκος για να τρομάζουν τα παιδιά. Οπως γράφει όμως η Μπάρμπαρα Σπινέλι στη Ρεπούμπλικα, μια πτώση της Αθήνας δεν θα ήταν αποτέλεσμα μόνο της δικής της χρεοκοπίας αλλά και της χρεοκοπίας της Ευρώπης. Η τελευταία δεν θέλησε να συνδυάσει τις ανάγκες της οικονομίας με εκείνες της δημοκρατίας. Δεν μιμήθηκε τον αμερικανό υπουργό Οικονομικών Αλεξάντερ Χάμιλτον, ο οποίος μετά τον πόλεμο της Ανεξαρτησίας δεσμεύτηκε ότι η κεντρική κυβέρνηση θα αναλάβει τα χρέη των μεμονωμένων Πολιτειών ενώνοντάς τις σε μια ισχυρή Ομοσπονδία. Δεν μετέτρεψε την Ελλάδα σε μια ευρωπαϊκή υπόθεση. Δεν είδε τη σχέση ανάμεσα στην κρίση της οικονομίας και σε εκείνη της δημοκρατίας, των εθνών, της πολιτικής. Συναγελαζόταν για χρόνια με ένα διεφθαρμένο ελληνικό κατεστημένο (όπως έκανε και με τον Μπερλουσκόνι) και τώρα ξαφνιάζεται που ο λαός απορρίπτει τους υπεύθυνους της καταστροφής.

«Ο θάνατος της Ελλάδας θα είναι λίγο και δικός μας θάνατος», καταλήγει η ιταλίδα αρθρογράφος. «Θα του λείπει όμως το γνώθι σαυτόν που μας διδάσκει η Αθήνα».