[Δρόμοι] Το Μονγκ Χάι…

… ένα χωριό με 1.200 ψυχές στη Βορειοανατολική Ταϊλάνδη, είναι ένα από τα 12.000 ώς 13.000 χωριά, από τα 87.000 που έχει η χώρα, που ανακηρύχθηκαν πρόσφατα «χωριά των κόκκινων πουκαμίσων». Εδώ είναι η βαθιά Ταϊλάνδη, πιο φτωχή από την υπόλοιπη χώρα, η Ταϊλάνδη που βλέπει με δυσπιστία και εχθρότητα τους πλούσιους της Μπανγκόγκ και των μεγάλων πόλεων, αυτούς τους ισχυρούς, αυτά τα μέλη μιας μεσαίας και ανώτερης τάξης που αντιμετωπίζουν με δυσπιστία και περιφρόνηση τον λαουτζίκο της υπαίθρου.

Το κόκκινο…

… των «κόκκινων πουκαμίσων» είναι αναμφίβολα σημάδι εξέγερσης, όμως δεν είναι ούτε το χρώμα της επανάστασης ούτε αυτό το αίματος, παρ’ όλο που η πρώτη ήταν μερικές φορές επιθυμητή και το δεύτερο κύλησε πριν από όχι και πολύ καιρό: τα «κόκκινα πουκάμισα» εμφανίσθηκαν μετά την ανατροπή από τον στρατό του πρώην πρωθυπουργού Θακσίν Σιναουάτρα, το 2006. Οι οπαδοί του Θακσίν – σήμερα είναι εξόριστος – πήραν τότε την ηγεσία αυτού του κινήματος για την υπεράσπιση των δημοκρατικών δικαιωμάτων, το οποίο κατέληξε σε μια λαϊκή «κατάληψη» του επιχειρηματικού κέντρου της Μπανγκόγκ την άνοιξη του 2010. Η καταστολή της από τον στρατό κορυφώθηκε στις 19 Μαΐου 2010: πολυβόλα χρησιμοποιήθηκαν κατά των καταληψιών, με αποτέλεσμα 91 νεκρούς και πάνω από 1.000 τραυματίες.

Σήμερα…

… η κατάσταση έχει αλλάξει αρκετά: Πρωθυπουργός έγινε πέρυσι η αδελφή του Θακσίν, η Γινγκλάκ Σιναουάτρα (φωτογραφία), αφού το κόμμα της κέρδισε τις βουλευτικές εκλογές του Ιουλίου 2011. Ωστόσο τα «χωριά των κόκκινων πουκαμίσων» πολλαπλασιάστηκαν. Το γεγονός αυτό θεωρείται ένδειξη της βούλησης να συνεχιστεί η κοινωνική κινητοποίηση εναντίον ενός συστήματος στο οποίο κυριαρχούν ακόμη οι ελίτ αλλά ταυτόχρονα και προσπάθεια να καταστεί σαφές σε μια «φίλη» κυβέρνηση ότι έχει συμφέρον να αρθεί στο ύψος των προσδοκιών των «κοκκίνων». Στα χωριά αυτά, ο Θακσίν παραμένει ήρωας χάρη στις κοινωνικές πολιτικές του που ήταν επικεντρωμένες στις μικροπιστώσεις και στη χορήγηση δανείων με ευνοϊκούς όρους. Στη διάρκεια της πρωθυπουργίας του, από το 2001 ώς το 2005, σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα, το μέσο κατά κεφαλήν εισόδημα αυξήθηκε στην περιοχή κατά 46%…

Η Νιτάγια Νάλο…

… 46 χρόνων, νοικοκυρά και πρόεδρος των «κόκκινων πουκαμίσων» του Μονγκ Χάι, εξηγεί τι θέλει: «Το γεγονός ότι ανακηρυχθήκαμε “χωριό των κόκκινων πουκαμίσων” δεν έχει αλλάξει τίποτε στη ζωή μας. Αποτελεί απλώς την έκφραση της βούλησής μας για δικαιοσύνη και δημοκρατία. Θέλουμε να τιμωρηθούν οι υπεύθυνοι της σφαγής της 19ης Μαΐου 2010». Τι δείχνει όμως η διάδοση αυτών των χωριών με το πορφυρό χρώμα; Αναμφίβολα ότι το κίνημα ενσαρκώνει την έκφραση ενός νέου αγροτικού λόγου διαμαρτυρίας που πριν από δέκα χρόνια ήταν αδιανόητος. Κάποιοι βλέπουν μάλιστα πως, σε περίπτωση πραξικοπήματος που είναι πάντα πιθανό σ’ αυτή τη χώρα του διαρκούς πραξικοπήματος, θα αποτελέσουν μια «ζώνη ειρηνικής αντίστασης». Εφόσον βέβαια οι στρατηγοί αποφασίσουν να σαρώσουν για μια ακόμη φορά την πολύ εύθραυστη ταϊλανδέζικη δημοκρατία.