ΚΑΘΑΡΕΣ ΛΥΣΕΙΣ

Μία εβδομάδα μετά τις εκλογές, η χώρα βιώνει το απόλυτο αδιέξοδο: οι θεσμικοί παράγοντες της Ευρωπαϊκής Ενωσης προετοιμάζονται για το ενδεχόμενο μίας ελληνικής κατάρρευσης, ενώ οι εγχώριες πολιτικές δυνάμεις αδυνατούν να συνεννοηθούν για τα αυτονόητα.

Οι ψηφοφόροι της περασμένης Κυριακής απέδωσαν τις ευθύνες: τιμώρησαν σκληρά τον δικομματισμό και ενδυνάμωσαν τα κόμματα της ευρωπαϊκής Αριστεράς.

Το μήνυμα ήταν ξεκάθαρο: οι πολίτες απαίτησαν κυβέρνηση συνεργασίας, με αυξημένο ρόλο στον ΣΥΡΙΖΑ. Απαίτησαν αλλαγές στη σκληρή πολιτική λιτότητας του Μνημονίου, αλλά και διασφάλιση της παραμονής στην ευρωζώνη.

Το ΠΑΣΟΚ, η Νέα Δημοκρατία, αλλά και η ΔΗΜΑΡ του κ. Κουβέλη έδειξαν να αντιλαμβάνονται το μήνυμα της κάλπης. Τόσο ο κ. Βενιζέλος όσο και ο κ. Σαμαράς δήλωσαν έτοιμοι να στηρίξουν κυβέρνηση της Αριστεράς, με μοναδικό όρο την παραμονή στο ευρώ. Αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ είχε άλλες επιλογές…

Ο κ. Τσίπρας είχε τη μοναδική ευκαιρία να ηγηθεί μίας – περίπου – οικουμενικής κυβέρνησης, στηριζόμενης από δύο ηττημένα κόμματα εξουσίας. Είχε την ιστορική ευκαιρία να επιχειρήσει να επιβάλει την πολιτική του στους δανειστές μας, με τις πλάτες των κομματικών του αντιπάλων.

Μία τέτοια κυβέρνηση θα διέθετε το μάξιμουμ της διαπραγματευτικής ισχύος που μπορεί να εξασφαλίσει η Ελλάδα. Μία τέτοια κυβέρνηση θα μπορούσε πραγματικά να στοχεύσει στην αλλαγή των όρων του Μνημονίου, αλλά και να πραγματοποιήσει όλες εκείνες τις διαρθρωτικές αλλαγές που όλο αναγγέλλονται αλλά ποτέ δεν γίνονται!

Το «όχι» του κ. Τσίπρα σε αυτή την προοπτική είναι ευεξήγητο από κομματικής σκοπιάς: δεν θέλει να φθαρεί κυβερνώντας σε μία τέτοια συγκυρία, αλλά δίνει υποσχέσεις και σπρώχνει για νέες εκλογές, με στόχο να καταστεί ο ένας από τους δύο πόλους ενός νέου δικομματισμού.

Ομως η Ελλάδα δεν έχει την πολυτέλεια του χρόνου. Για κάθε ημέρα που περνά χωρίς κυβέρνηση, ο λογαριασμός είναι βαρύς: η χώρα χάνει διεθνή ερείσματα με αποτέλεσμα να αμφισβητείται η θέση μας στην ευρωζώνη. Ο προϋπολογισμός εκτροχιάζεται – κάνοντας τα επόμενα μέτρα ακόμα πιο επώδυνα.

Είναι και πάλι η ώρα των πολιτών: αλλά αυτή τη φορά χρειάζονται καθαρές λύσεις, με καθαρή εντολή. Η χώρα χρειάζεται επειγόντως σταθερή κυβέρνηση ευρείας συνεργασίας. Αλλιώς η καταστροφή δεν είναι μακριά…