Η μεγάλη πρόκληση για τον Ολάντ

Πίσω από την εκλογή του Φρανσουά Ολάντ ως Προέδρου στη Γαλλία υπήρχε το σημαντικό ερώτημα της εμπιστοσύνης. Στις ΗΠΑ οι δημοσκόποι συχνά ρωτούν τους ψηφοφόρους αν «εμπιστεύονται» έναν υποψήφιο. Στη Γαλλία από το 2007 το ερώτημα ήταν ακαδημαϊκό. Οι γάλλοι ψηφοφόροι όλων των κομμάτων παρακολουθούσαν τα τελευταία 5 χρόνια τον Νικολά Σαρκοζί να αντιμετωπίζει με μεγάλη δυσπιστία τα πάντα – τα συνδικάτα, τους μετανάστες, τους αντιπάλους του στην άκρα Δεξιά, τις όποιες συμβιβαστικές λύσεις, ακόμη και την παραδοσιακή δημοκρατική διαδικασία.

Μετά την ήττα του Σαρκοζί η νέα γαλλική κυβέρνηση των Σοσιαλιστών έχει μπροστά της πολλά ανοικτά ζητήματα. Θα πρέπει να προχωρήσει σε συμφωνία με το Εθνικό Μέτωπο της Μαρίν Λεπέν όσον αφορά την πολιτική για την οικονομία, τη μετανάστευση και τη διεθνή πολιτική. Ολα δείχνουν ότι ο Ολάντ δεν θα μπορέσει να προωθήσει τη λιτότητα ή κίνητρα για ανάπτυξη αν δεν διορθώσει το κλίμα δυσπιστίας που δημιούργησε η προηγούμενη κυβέρνηση στις επιχειρήσεις και στους εργαζομένους.

Η κυβέρνηση του Ολάντ για να κατορθώσει να μειώσει την αναλογία χρέους προς ΑΕΠ θα πρέπει να περιορίσει το βάρος των συντάξεων, κάτι που για να γίνει όμως χρειάζεται να εξασφαλίσει την, έστω και ελάχιστη, συνεργασία των συνδικάτων, η δύναμη των οποίων είναι γνωστή. Ωστόσο η τελευταία μεγάλη εθνική απεργία ήταν το 1995 (όταν έκοψε τις συντάξεις ο Πρόεδρος Σιράκ). Ο Ολάντ θα πρέπει να μελετήσει το πάθημα του προκατόχου του. Το 2007 ο Σαρκοζί ξεκίνησε τη θητεία του περιγράφοντας τις εργασιακές σχέσεις στη Γαλλία ως θεσμό της λίθινης εποχής και προώθησε μεταρρυθμίσεις οι οποίες το μοναδικό αποτέλεσμα που είχαν ήταν να αναζωογονήσουν τα συνδικάτα. Οι διαδηλώσεις που ακολούθησαν εντυπωσίασαν ακόμη και τους συνδικαλιστές. Ο Σαρκοζί απέσυρε τις περισσότερες από τις μεταρρυθμίσεις, αφήνοντας πίσω του μεγάλη δυσπιστία μεταξύ κυβέρνησης, συνδικάτων και βιομηχάνων.

Αρα το κρίσιμο ερώτημα για τη νέα κυβέρνηση θα είναι πώς να αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη και να κερδίσει τη συνεργασία των εργατικών συνδικάτων, του βιομηχανικού κόσμου, της διεθνούς επενδυτικής κοινότητας, των ηγετών των κοινοτήτων των μεταναστών – και της Ακροδεξιάς. Ο Ολάντ και το Σοσιαλιστικό Κόμμα μπορεί να βρίσκονται σε πιο πλεονεκτική θέση από τους προκατόχους τους στην εξουσία για να συνεργαστούν με τα συνδικάτα. Μπορούν όμως να βρουν συμφωνίες που θα εξισορροπούν τη μείωση του ελλείμματος, την οικονομική ανάπτυξη, την κοινωνική δικαιοσύνη και τις απαιτήσεις μιας ενδυναμωμένης Ακροδεξιάς; Αυτή είναι η πρόκληση για τον Φρανσουά Ολάντ.

Ο Ρολάντ Σου είναι διευθυντής του Ευρωπαϊκού Κέντρου του Ινστιτούτου Φρίμαν Σπόλι για Διεθνείς Μελέτες στο Πανεπιστήμιο Στάνφορντ