[Διαστάσεις] Χωρίς ταμπού και δογματισμούς

^«Αγαπητέ φίλε, δεν ψηφίσαμε ποτέ με τον ίδιο τρόπο, και παρά ταύτα σάς καταλαβαίνω πολύ καλά. Ή μάλλον καταλαβαίνω όσους πιστεύουν, όπως εσείς, στη φιλελεύθερη Δεξιά. Εχουμε πολλά κοινά: την αγάπη για τη χώρα μας και για τη δημοκρατία. Πιστεύουμε στο δικαίωμα των άλλων να σκέφτονται διαφορετικά από εμάς. Μοιραζόμαστε τη χαρά της ζωής σε μια χώρα ανοιχτή στον κόσμο. Το πάθος για ένα κράτος δικαίου που προστατεύει τους πιο αδύνατους, όπως και τους πιο δυνατούς. Το πάθος για το ευρωπαϊκό σχέδιο. Την επιθυμία να διατηρήσει η ήπειρός μας την πρώτη θέση στον κόσμο. Παλεύουμε μαζί εναντίον των παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και εναντίον όλων των συνωμοσιολογικών θεωριών, απ’ όπου κι αν προέρχονται. Χαιρόμαστε και οι δύο για την πρόοδο των επιστημών, της τεχνολογίας, των ηθών. Χωρίς ταμπού και δογματισμούς.

Πολλά μας χωρίζουν. Για σας, τίποτα δεν είναι σημαντικότερο από την ατομική ελευθερία, την κίνηση, τον ανταγωνισμό, το δικαίωμα του πλουτισμού. Δεν συμφωνείτε με την πεποίθησή μου ότι ο αγώνας κατά της φτώχειας προηγείται της προστασίας των εισοδημάτων ή, όταν είναι μεγάλα, του πλούτου. Δεν συμφωνείτε ούτε με το γεγονός ότι είμαι έτοιμος να πληρώσω φόρους, ακόμη και πολύ υψηλούς, με αντάλλαγμα ένα από τα καλύτερα συστήματα υγείας του κόσμου, μια υψηλή ασφάλεια και μια πολύ καλή υποδομή. Προτιμάτε να ενισχύονται αυτοί που εργάζονται από αυτούς που δεν κάνουν τίποτα, ακόμη κι αν οι τελευταίοι ζητούν να εργαστούν».

Ο Ζακ Αταλί είναι αριστερός, και δεν το κρύβει ούτε ντρέπεται γι’ αυτό. Υπήρξε στενός σύμβουλος του Φρανσουά Μιτεράν, έχει γράψει πάνω από 50 βιβλία, έχει πάθος για τη μουσική και πριν από λίγα χρόνια το περιοδικό «Foreign Policy» τον περιέλαβε στους 100 μεγαλύτερους «δημόσιους διανοούμενους» στον κόσμο. Είναι 69 ετών. Με την ανοιχτή επιστολή που απευθύνει από τις στήλες της ιστοσελίδας Slate.fr σ’ έναν «φίλο της Δεξιάς», εκφράζει την κατανόησή του για το ότι το 2007 είχε ψηφίσει τον Σαρκοζί. Δεν μπορεί να καταλάβει όμως πώς είναι δυνατόν αυτή τη φορά να κάνει το ίδιο. Δεν τον ενοχλεί λοιπόν η ακροδεξιά στροφή του απερχόμενου Προέδρου; Πώς είναι δυνατόν να εξακολουθεί να υποστηρίζει έναν άνθρωπο που θέλει να αποκαταστήσει τα σύνορα; Που χαρίζει το ελαφρυντικό της «νόμιμης άμυνας» σε κάποιον ο οποίος φυτεύει τέσσερις σφαίρες στην πλάτη ενός άλλου, με τη μοναδική προϋπόθεση να είναι ένστολος; Που αποκηρύσσει όλες τις αρχές του μόνο και μόνο για να επανεκλεγεί;

Είναι αλήθεια ότι οι Γάλλοι δεν έχουν τα δικά μας προβλήματα, τη δική μας οργή και τη δική μας απελπισία. Ακόμη και στη σύγχυση στην οποία βρισκόμαστε, όμως, θα μπορούσαμε και θα έπρεπε να θέσουμε την παραμονή της δικής μας κρίσιμης εκλογικής αναμέτρησης ερωτήματα ανάλογα μ’ εκείνα που θέτει ο Αταλί. Να σταθούμε για μια στιγμή και να αναμετρηθούμε με τις ιδέες μας και με τις αρχές μας. Να μην αφήσουμε να μας παρασύρει ούτε η επιθυμία για εκδίκηση ούτε ο φόβος.