Η βιομηχανία των ρούχων έφερε οικονομική άνοιξη στο Μπανγκλαντές

Η παραλία με το περίεργο όνομα Το Παζάρι του Βαρκάρη στο Μπανγκλαντές είναι από τα τελευταία μέρη στην ταχύτατα αναπτυσσόμενη Ασία όπου θα περίμενε κανείς να δει πολυτελή ξενοδοχεία. Κι όμως, είναι το μέρος όπου οι πλούσιοι κάτοικοι του Μπανγκλαντές πηγαίνουν για χαλάρωση.

Πριν από μια πενταετία ελάχιστα κυριλέ ξενοδοχεία υπήρχαν – και μόνο στον Κόλπο της Βεγγάλης. Τώρα όμως Το Παζάρι του Βαρκάρη είναι το καλύτερο σύμβολο των αλλαγών που συμβαίνουν σε αυτή τη χώρα των 160 εκατ. κατοίκων εδώ και δέκα χρόνια. Ή, όπως το θέτει κι ο Ζαχίντ Χοσέιν, αρχιοικονομολόγος της Ασιατικής Τράπεζας Ανάπτυξης στην πρωτεύουσα του Μπανγκλαντές, Ντάκα, «σταδιακά σχηματίζεται μια μεσαία τάξη. Η εσωτερική ζήτηση αυξάνεται και γίνεται μοχλός οικονομικής ανάπτυξης».

Βέβαια, όπως και σε πολλές άλλες ασιατικές οικονομίες, το χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών παραμένει σημαντικό, με αποτέλεσμα να μη λείπουν οι κοινωνικές εκρήξεις. Αλλωστε, περί το 70% του πληθυσμού της χώρας μένει στην επαρχία κι ασχολείται με τη γεωργία.

Οι απευθείας ξένες επενδύσεις στο Μπανγκλαντές υπολογίζονται στο 1 δισ. δολάρια τον χρόνο. Πολύ λιγότερα δηλαδή από όσα επενδύονται σε Αλβανία ή Λευκορωσία και περίπου το 1/10 των ξένων κεφαλαίων που λαμβάνει η Ταϊλάνδη ή η Μαλαισία. Λογικό, μια και οι υποδομές της χώρας, είτε μιλάμε για ενέργεια είτε για μετακινήσεις, είναι ανεπαρκείς, ενώ η διαφθορά και η γραφειοκρατία βασιλεύουν. Επιπλέον, δεν υπάρχουν αρκετοί εξειδικευμένοι εργάτες αφού ένα μεγάλο μέρος του ανθρώπινου δυναμικού προτιμά τη μετανάστευση.

Παρ’ όλα αυτά, η οικονομία του Μπανγκλαντές κατόρθωσε να έχει ρυθμό ανάπτυξης πάνω από 6% ετησίως όλη την προηγούμενη δεκαετία. Οι οικονομολόγοι, μάλιστα, της Standard Chartered Bank πιστεύουν ότι είναι θέμα χρόνου η χώρα να μπει στο λεγόμενο «κλαμπ του 7%», ήτοι στην ομάδα των χωρών που έχουν ρυθμό ανάπτυξης 7% ετησίως για μεγάλο χρονικό διάστημα. Μέλη του κλαμπ προς το παρόν είναι η Κίνα, η Καμπότζη, η Ουγκάντα, η Ινδία κι η Μοζαμβίκη.

Το Μπανγκλαντές οφείλει αυτό το οικονομικό θαύμα κυρίως στη βιομηχανία των ρούχων, η οποία αξίζει πολλά δισ. και απασχολεί 3,6 εκατ. ανθρώπους. Αποτελεί δε το 78% των εξαγωγών της χώρας. Ειδικά τα τελευταία χρόνια που έχει αυξηθεί το εργατικό κόστος στην Κίνα. Από τον Ιούνιο του 2010 μέχρι τον Ιούνιο του 2011 εξήγαγε ρούχα αξίας 18 δισ. δολαρίων, διπλάσια δηλαδή απ’ ό,τι τέσσερα χρόνια πριν. Και σύμφωνα με την McKinsey, η εν λόγω βιομηχανία θα αναπτυχθεί κατά 9% ετησίως τα χρόνια που θα έρθουν. Κοινώς, τρέμε Κίνα.