Ομπάμα: Ο θάνατος του Μπιν Λάντεν ήταν η πιο σημαντική στιγμή της προεδρίας μου

Ο Ομπάμα, ο οποίος επέστρεψε το πρωί από μια αιφνιδιαστική επίσκεψη λίγων ωρών στο Αφγανιστάν, έδωσε την περασμένη εβδομάδα αυτή τη συνέντευξη στο δίκτυο NBC αφιερωμένη στην επιδρομή κατά του ηγέτη της Αλ Κάιντα στο Πακιστάν, η οποία είχε περιβληθεί με απόλυτη μυστικότητα.

«Έπρεπε να είναι μια πολύ διακριτική επιχείρηση», δήλωσε ο Ομπάμα σε αυτή τη συνέντευξη που πρόκειται να μεταδοθεί την Τετάρτη, ενώ το NBC δημοσίευσε αποσπάσματα στην ιστοσελίδα του, νωρίς το πρωί.

Ο Πρόεδρος τόνισε ότι «μόνο μια χούφτα μελών της ομάδας του Λευκού Οίκου γνώριζαν» και ότι ο ίδιος δεν είχε μιλήσει με τη σύζυγό του Μισέλ πριν από το τέλος της επιχείρησης.

«Ακόμη και ένας υπαινιγμός για αυτή (την πληροφορία) στον Τύπο θα μπορούσε να είχε κάνει τον Μπιν Λάντεν να τραπεί σε φυγή» από το κρησφύγετο του στο Αμποταμπάντ. «Δεν ξέραμε εκείνη τη στιγμή αν υπήρχαν υπόγειες σήραγγες που άρχιζαν από το συγκρότημα και οι οποίες θα του επέτρεπαν να διαφύγει», πρόσθεσε.

Ο Ομπάμα εξήγησε ότι έλαβε την απόφασή του μόνος, μετά από διαβούλευση με τον στενό  κύκλο του, κυρίως με τον αντιπρόεδρο Τζο Μπάιντεν, την υπουργό Εξωτερικών Χίλαρι Κλίντον, τον τότε υπουργό Άμυνας Ρόμπερτ Γκέιτς και τον αρχηγό του μικτού γενικού Επιτελείου, Μάικλ Μάλεν.

«Επέλεξα να αναλάβω τον κίνδυνο (…) ο λόγος για τον οποίο ήμουν έτοιμος να λάβω την απόφαση να στείλω τους (καταδρομείς του ναυτικού-τους Navy SEALs) για να προσπαθήσουν να συλλάβουν ή να σκοτώσουν τον Μπιν Λάντεν, και να μην χρησιμοποιήσω άλλες επιλογές, είναι το ότι είχα εμπιστοσύνη 100% στους ίδιους τους Navy SEALs», τόνισε.

Οι Αμερικανοί δεν ήταν βέβαιοι περισσότερο από 50% ότι ο Μπιν Λάντεν ήταν πράγματι εκεί. Η κα Κλίντον και ο τότε αρχηγός της CIA Λίον Πανέτα, είχαν ταχθεί υπέρ μιας επιδρομής καταδρομέων, αλλά ο κ. Γκέιτς προτιμούσε τον βομβαρδισμό.

Μετά την επιδρομή, και πριν ανακοινώσει την επιτυχία της επιχείρησης στους Αμερικανούς, ο Ομπάμα επικοινώνησε με τη σύζυγό του, είπε στο NBC. «Της είπα ότι θα έχανα πιθανώς το δείπνο, γιατί είχα δύο ή τρία μικρά πράγματα να κάνω εκείνο το βράδυ».