[Λόγια του δρόμου] Φερετζέδες

Από προδιαγραφές… σκίζουμε, κολλάμε όμως στην εφαρμογή τους. Δείτε τη φωτογραφία του αναγνώστη, την οποία δημοσιεύουμε σήμερα και θα καταλάβετε τι εννοώ. Το υπόγειο πάρκινγκ του σούπερ μάρκετ διαθέτει θέσεις στάθμευσης για Ατομα με Αναπηρία, όπως προβλέπεται δηλαδή από τη νομοθεσία, ουδείς όμως ενδιαφέρεται αν χρησιμοποιούνται όντως από τους συμπολίτες μας για τους οποίους δημιουργήθηκαν. Μάλιστα, σε ορισμένες περιπτώσεις πολυεθνικών αλυσίδων υιοθετούνται τα διεθνή στάνταρ της μητρικής εταιρείας στο εξωτερικό και οριοθετούνται δεκάδες θέσεις πάρκινγκ για ΑμεΑ, για μητέρες με παιδιά και καροτσάκια κ.λπ. Το θέαμα είναι γκροτέσκο, αφού τις καταλαμβάνει όποιος προλάβει πρώτος!

Οπου να γυρίσεις το βλέμμα σου, διαπιστώνεις τα ίδια πράγματα. Οι πλακόστρωτοι διάδρομοι των πεζοδρομίων με τις ειδικές αυλακώσεις για τα μπαστούνια των τυφλών αρχίζουν από κάποιο σημείο και συνήθως διακόπτονται απότομα στο πουθενά, οι ράμπες για τα αναπηρικά καροτσάκια αγνοούνται συστηματικά από τους οδηγούς, ενώ και οι ποδηλατόδρομοι έγιναν για να πάρουμε τις επιδοτήσεις και να επιδείξουν κάποιοι δήμαρχοι «έργο». Υποτίθεται ότι όλα αυτά τα κονδύλια χρησιμοποιήθηκαν για να αναβαθμίσουμε τη ζωή μας, να εξασφαλίσουμε τη συμμετοχή συμπολιτών μας με κινητικά προβλήματα στην καθημερινότητα, να διευκολύνουμε μία μητέρα με μικρά παιδιά στις μετακινήσεις της.

Τελικά έχουμε πετύχει ένα μεγάλο μηδενικό, αφού πρόκειται για ρυθμίσεις και έργα φερετζέδες, πίσω από τα οποία κρύβουμε την πραγματικότητα, δηλαδή τον αποκλεισμό ολόκληρων ομάδων με ιδιαιτερότητες από το υπόλοιπο «προνομιούχο» κοινωνικό σύνολο. Ο έμπορος δεν θέλει να χάσει τον – ακοινώνητο – πελάτη, οπότε δεν ασχολείται με το πάρκινγκ, η Αστυνομία δεν ελέγχει ιδιωτικούς χώρους στάθμευσης και εμείς συνηθίσαμε να σφυρίζουμε αδιάφορα μπροστά σε αυτήν την απαράδεκτη συμπεριφορά. Αν λέγεται αυτό πολιτισμός…