Τα τελευταία χρόνια, γίνεται προσπάθεια να εμπεδωθεί ότι εξίσου, ίσως και περισσότερο, συμβολική είναι η τελευταία θέση στα ψηφοδέλτια των κομμάτων. Οι κατηγορίες των υποψηφίων που επιλέγονται γι’ αυτή τη θέση είναι συνήθως δύο ειδών: πρόσωπα που ναι μεν συμβολίζουν αλλά ουδέποτε πρόκειται να εμπλακούν στενότερα στην πολιτική είτε πρόσωπα που ή συνταξιοδοτούνται από την κομματική δραστηριότητα ή παίρνουν το βάπτισμα του πυρός.
Στην πρώτη περίπτωση συγκαταλέγονται υποψηφιότητες όπως του νεαρού καθηγητή, οικονομολόγου Δημήτρη Τσομώκου, που από την τελευταία θέση του ψηφοδελτίου της ΝΔ στέλνει μήνυμα ότι η συντηρητική παράταξη στηρίζει το ενδιαφέρον για τις νέες τεχνολογίες. Συμβολική είναι η τοποθέτηση και του Γιώργου Παναγιωτόπουλου, τέως προέδρου του Συμβουλίου της Επικρατείας, στη Δημοκρατική Συμμαχία και του σεισμολόγου Ακη Τσελέντη (έκπληξη) στο Επικρατείας των Ανεξάρτητων Ελλήνων. Ο ΛΑΟΣ επιλέγει τον συμβολισμό να δώσει ο Ελευθέριος Κωνσταντινίδης, ο οποίος επιστρατεύεται ως εκπρόσωπος του βαθέος πατριωτικού ΠΑΣΟΚ. Στην τελευταία θέση του ΣΥΡΙΖΑ, εξάλλου, ο σκιτσογράφος Στάθης Σταυρόπουλος που είχε κοπεί το 2009 προκρίνεται τώρα – προφανώς διότι τα σκίτσα του που δείχνουν τη Μέρκελ σαν Ναζίστρια εντάσσονται στη γενική γραμμή του εθνικού αντιμνημονιακού μετώπου που ονειρεύεται ο Αλέξης Τσίπρας. Κατά τα άλλα, στην τελευταία θέση του ΠΑΣΟΚ η 30χρονη γιατρός Μαρία Αναγνωστοπούλου μπορεί να εισέρχεται στην κεντρική σκηνή, συμβολική είναι η παρουσία της δικηγόρου Μαρίας Στεφανάκη στην τελευταία θέση της Δράσης ενώ στην ίδια θέση, αδιαμφισβήτητα, ο άλλοτε κραταιός της ΚΝΕ Νίκος Σοφιανός μοιάζει, ακολουθώντας την αντίθετη πορεία, να μπαίνει στη συντήρηση. Ο μηχανολόγος Σταύρος Λιβαδάς, πάλι, θα μπορούσε αντί να βρίσκεται στην τελευταία θέση του Επικρατείας της ΔΗΜΑΡ να είναι στην πρώτη. Αλλά αν συνέβαιναν έτσι τα πράγματα, θα ήταν διαφορετική τουλάχιστον η ευρωπαϊκή Αριστερά…