Στα σαλόνια της Θεσσαλονίκης

Δεκατρία χρόνια είναι πολύς καιρός. Η ΠΟΛΑΝ βρίσκεται εκτός Βουλής το 1996 και ο Σαμαράς πρέπει να περιμένει ως το 2009 για να γίνει υπουργός Πολιτισμού. Είναι η θέση που κράτησε με επιτυχία από το 1996 έως το 2004 ο Βενιζέλος. Θα υπάρξουν κάποιες επαφές εξ αυτού του λόγου, όταν ο Σαμαράς θα πάει στην Μπουμπουλίνας το 2009. Ωστόσο οι δύο πολιτικοί έχουν στο μεταξύ συνυπάρξει κοινωνικά, σε χρόνο ανύποπτο. Οπως παραδέχεται τουλάχιστον ένας εκ των δύο, η γνωριμία τους είναι κοινωνική. Δεν έχει προκύψει στην Αθήνα. Εχει γίνει στα σπίτια και στις εκδηλώσεις της υψηλής επιχειρηματικής κοινωνίας της Θεσσαλονίκης.

Ο Βενιζέλος είναι κυρίαρχος και πανταχού παρών στη Νύμφη του Θερμαϊκού – όπου ο Σαμαράς έχει φανατικούς υποστηρικτές στην ελίτ της πόλης, ακόμη και στη φάση της πολιτικής του έκλειψης. Η κοινωνία της Θεσσαλονίκης είναι μικρή και, όπως λέει πρώην υπουργός της κυβέρνησης Καραμανλή που είναι και επιχειρηματικός παράγων, «όλοι βρισκόμαστε με όλους». Πού; Στα σαλόνια και στα επιμελητήρια. Το τοπικό στοιχείο σημαίνει ότι πιστοί μεταξύ των πιστών του Αντώνη Σαμαρά, όπως ο επιχειρηματίας Κώστας Χαΐτογλου, συγχρωτίζονται και με τον Βενιζέλο. Οι πολιτικοί δεν αρέσκονται να μιλούν για κοινωνικές συναναστροφές. Αλλά είναι βέβαιο ότι ο εύστροφος Βενιζέλος και ο ευγενής από κούνια Σαμαράς έχουν συνυπάρξει κοινωνικά σε ανύποπτο χρόνο στη Θεσσαλονίκη. Υπάρχει μια συμπάθεια και μια κόσμια σχέση. Δεν υπάρχει στοιχείο κοινού πεπρωμένου. Ο Σαμαράς έως και μερικές εβδομάδες πριν από την 29η Νοεμβρίου 2009 είναι το απόλυτο «αουτσάιντερ» στη ΝΔ. Στα ενδιάμεσα χρόνια σχεδόν κανένας δεν ποντάρει επάνω του. Η φράση «Αντώνης αρχηγός» θεωρείται από τους περισσότερους το πιο σύντομο ανέκδοτο για τη ΝΔ. Αντιθέτως, ο Βενιζέλος είναι σίγουρος για το πεπρωμένο του και δελφίνος εν αναμονή – έως το «ατύχημα» του 2007.

Μπορεί να υπάρχει η αβρότητα των καλών τρόπων της πολιτικής μεταξύ δύο πολιτικών που δεν έχουν υπάρξει αντίπαλοι και δεν περιμένουν ότι θα βρεθούν ποτέ απέναντι. Υπάρχει όμως και μια ελαφρά σκιά καχυποψίας. Αυτή έχει πάλι αναφορά στη Θεσσαλονίκη. Ο Βενιζέλος συνδέεται συγγενικά εξ αγχιστείας, μέσω της συζύγου του Λίλας, με τον επιχειρηματία Αλέκο Μπακατσέλο. Ο Μπακατσέλος είναι παραδοσιακός υποστηρικτής της οικογένειας Μητσοτάκη, που σπεύδει πάντα σε αυτόν όταν επισκέπτεται τη Θεσσαλονίκη ή έχει ανάγκη από αναψυχή στα νερά προς Χαλκιδική. Αν ο πολιτικός προσανατολισμός του Μπακατσέλου είναι προς τον κεντροδεξιό χώρο, η προσωπική σχέση συνεπάγεται αναπόφευκτα μια άτυπη αλλά ουσιαστική στήριξη προς τον Βενιζέλο. Η σχέση Σαμαρά – Βενιζέλου είναι κόσμια, αλλά η σχέση του Σαμαρά με την οικογένεια Μητσοτάκη είναι, το λιγότερο που μπορεί να πει κανείς, σε βαθιά κατάψυξη.

Φυσικά, η αναφορά Βενιζέλου στο μητσοτακαίικο δεν εξαντλείται στο ότι έχουν κοινούς υποστηρικτές στην επιχειρηματική ελίτ της Θεσσαλονίκης. Το 1990-93 ο Βενιζέλος δεν συνάπτει επαφή με τον Σαμαρά• τουλάχιστον όμως μια πηγή, που είναι σε θέση να ξέρει, επιμένει ότι από τότε ο Βαγγέλης δημιουργεί ένα άτυπο κανάλι επαφής με την Ντόρα Μπακογιάννη. Εκείνη βρίσκεται τότε στο γραφείο του πατέρα της και μετά θα πάει στο υπουργείο Πολιτισμού. Η επαφή θα κρατηθεί στο περιθώριο της δίκης του Ανδρέα και θα παραμείνει ενεργή μετά το 1993, όταν το ΠΑΣΟΚ θα είναι κυβέρνηση και ο Βενιζέλος υπουργός.

Τα επόμενα χρόνια Ντόρα και Βαγγέλης θα είναι σταθεροί συνομιλητές, σε μια πολιτική σχέση που θα αναπτυχθεί σημαντικά. Ακόμη και στην τηλεόραση Μπακογιάννη και Βενιζέλος είναι συνηθισμένο ζεύγος αντιπάλων.

Ενας από τους λόγους που ο Σαμαράς δεν θα ενθαρρύνει, για να το πει κανείς κομψά, την επανείσοδο της Ντόρας στη ΝΔ – ενώ η ίδια το ήθελε – τον Μάρτιο του 2012 είναι και η σχέση της με τον Βενιζέλο. Η Συγγρού δεν ήθελε την επομένη των εκλογών, σε φάση διαπραγματεύσεων για νέα συγκυβέρνηση, να υπάρχει ενεργό «πίσω κανάλι» επαφής ανάμεσα στον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ και ένα πρόσωπο, την Ντόρα, για το οποίο το λιγότερο που μπορεί να πει κανείς είναι ότι ο Σαμαράς δεν του έχει καμία εμπιστοσύνη. Είναι οι λεγόμενες «κακές φιλίες» της πολιτικής.