[Διαστάσεις] To χαμόγελο ευτυχίας της αγαπημένης

Είναι 91 ετών. Εχει ζήσει μια πλούσια και ζηλευτή ζωή. Ανάμεσα στους φίλους του ήταν κι ο Αλμπέρ Καμύ. Οπως λέει, εξακολουθεί να πάλλεται με τον ίδιο τρόπο που παλλόταν πάντα μπροστά στο θέαμα του χορού, της θάλασσας, του ήλιου, και φυσικά της μουσικής. Ακούστε τι απαντά όταν οι δημοσιογράφοι του περιοδικού «Le Point» τον ρωτούν για τη στάση του απέναντι στο σεξ: «Τι ερώτηση κι αυτή! Υπήρξα πάντα, κι έχω την τύχη να εξακολουθώ να είμαι, ένας μανιακός του αισθησιασμού. Και μιλώ για αισθησιασμό, όχι για σεξ. Η σεξουαλικότητα είναι στα μάτια μου η σαρκική κατάληξη μιας ενωτικής επιθυμίας που δεν θριαμβεύει παρά όταν σβήνει. Είναι η εφήμερη δόξα της απόλαυσης. Ο αισθησιασμός είναι μια συνέργεια του δέρματος και του αγγίγματος: είναι η συμπληρωματικότητα των αισθήσεων. Τίποτα δεν θα αξίζει ποτέ για μένα όσο το χαμόγελο ευτυχίας της αγαπημένης όταν παρατηρούμε μαζί ένα έργο τέχνης ή όταν περπατώ μαζί της στην εξοχή, με τα μαλλιά της να ανεμίζουν, και κρατώ το γυμνό της μπράτσο».

Ο Ζαν Ντανιέλ γεννήθηκε στην Αλγερία, έλαβε μέρος στην απελευθέρωση του Αλγερίου, ίδρυσε τον «Νουβέλ Ομπζερβατέρ», έγραψε βιβλία και εξακολουθεί να έχει μια τακτική και ενεργή σχέση με τους αναγνώστες. Τον Καμύ τον γνώρισε το 1947. Ετρωγαν πάντα σε ένα μικρό ελληνικό εστιατόριο, το Le Vieux Paris, στο Σεν-Ζερμέν-ντε-Πρε. Πριν ακόμη τελειώσουν το φαγητό, ο Καμύ ανυπομονούσε να πάνε να ακούσουν μπλουζ και να χορέψουν. Πήγαιναν πάντα στο Schubert, στη λεωφόρο Μονπαρνάς. Η ορχήστρα ήξερε τον συγγραφέα, κι όταν έμπαιναν τον χαιρετούσε παίζοντας το «Longtemps, longtemps après que les poetes ont disparu» (Πολύ μετά την εξαφάνιση των ποιητών) του Σαρλ Τρενέ. Εκείνος λάτρευε τον χορό και πρόσεχε η σύντροφός του να μπορεί να συντονίζεται μαζί του. Ηταν Καζανόβας ο Καμύ, αλλά πιστός σε όλες τις γυναίκες του, ακόμη κι όταν τις είχε ταυτοχρόνως. Ή δεν τις είχε: η Σιμόν ντε Μποβουάρ, ας πούμε, έκανε τα πάντα για να κοιμηθεί μαζί του, αλλά δεν ήταν ο τύπος του.

Μιλούσαμε όμως για τον Ζαν Ντανιέλ. Για τα νιάτα του και τα γεράματά του. Εδώ και δέκα χρόνια έχει σταματήσει το τένις, κάτι που του έχει στοιχίσει πολύ. Εδώ και πέντε χρόνια δεν μπορεί πια να διασχίσει το Παρίσι περπατώντας. «Μου λένε ότι στέκομαι καλά, ο κουρέας μου λέει συνεχώς ότι πολύ θα ήθελε να είναι σαν κι εμένα όταν φτάσει στην ηλικία μου. Αλλά τα γερατειά είναι μια μάχη, και γνωρίζω πλέον ότι πρέπει να νομιμοποιώ τη μακροζωία μου. Πρέπει να κάνω περισσότερα για να αποδεικνύω ότι μπορώ να κάνω αρκετά. Μόλις τελείωσα, πάντως, δύο βιβλία. Και δεν παραλείπω ποτέ να γράψω το εβδομαδιαίο άρθρο μου. Κάθε τόσο, κάτι με ανανεώνει: η εκλογή του Ομπάμα, για παράδειγμα, ή η αυτοπυρπόληση ενός νέου ανθρώπου σ’ ένα χωριό της Τυνησίας».