[Το πνεύμα του τόνου] Οι φευγάτοι

Ηταν το 1968, την άνοιξη, όταν στα «Ταβάνια», την μπουάτ όπου τραγουδούσε ο Γιώργος Μαρίνος, στο πιάνο τον συνόδευε ο Βασίλης Κουμπής, ένας σεμνός, αθόρυβος κλειστός καλλιτέχνης, που είχε ένα μεγάλο πάθος πέρα από τη μουσική. Το σκάκι. Συχνά ερχόταν στην μπουάτ τελευταία στιγμή ασθμαίνων γιατί δεν ήθελε να αφήσει μια παρτίδα ατέλειωτη. Είχε ήδη γράψει μερικά τραγούδια με στιχουργό τον Ιατρόπουλο και είχαν απαγορευτεί από τη Χούντα. Εγώ είχα υποχρεωτικά μετατεθεί ως αριστερός παπανουτσικός δημοτικιστής στο Κρανίδι Ερμιονίδος. Βρισκόμασταν για σαββατοκύριακο στην Αθήνα. Είχα ήδη γράψει αρκετά τραγούδια με τον Μαρκόπουλο, τον Σπανό και ο Κουμπής μού ζήτησε αν είχα έτοιμους στίχους. Του έδωσα τρία τραγούδια, τα «Καραβάκια» που τραγούδησαν η Χωματά και ο Βιολάρης και «Ο Χαρίλαος», ένα ζεμπέκικο με τον Βιολάρη. Το τρίτο το ηχογράφησε με τον μόλις θριαμβευτικά ανατέλλοντα εικοσάχρονο Δημήτρη Μητροπάνο. Ηταν το «Οταν κλαίει ένας άντρας». Κλασικό λαϊκό και η εκτέλεση του νέου ταλαντούχου τραγουδιστή λιτή, απέριττη. Τον γνώρισα στην ηχογράφηση. Είχε μια σεμνότητα που μόνο στην τότε ελληνική επαρχία, πριν τον εκπολιτισμό του τουρισμού, τη συναντούσες. Χαμηλωμένα μάτια, χαμηλή φωνή στην κουβέντα, σεβασμός και πειθαρχία στον ηχολήπτη και τον παραγωγό. Αν σήμερα αναφέρομαι σ’ αυτά, είναι γιατί οι νεαροί δισκολόγοι που τον βιογράφησαν ξέχασαν τον Βασίλη Κουμπή, που έφυγε από τη ζωή νεότατος, επειδή δεν μπόρεσε να αντέξει τον θάνατο του γιου του που έφυγε σε τροχαίο. Ο Μητροπάνος τιμούσε τη μνήμη του Κουμπή.