Τόσα χιλιόμετρα Ιστορία κι ούτε μια ματιά!

Κυκλοφορεί – ελεύθερη… – υπεύθυνη δήλωση μετανοίας (τι μας θυμίζει, τι μας θυμίζει) του θεσσαλονικιού σκηνοθέτη και ανταποκριτή επικαίρων Νικόλαου Μπιλιλή, ο οποίος σημειώνει:

«Είμαι κάτοχος ιστορικού κινηματογραφικού αρχείου με γεγονότα της Θεσσαλονίκης από το 1911 μέχρι και το 1990, που το μήκος τους σε φιλμ των 35 και 16 χιλιοστών είναι 80.000 μέτρα. Επίσης κατέχω ελληνικά και ξένα κινηματογραφικά φιλμ των 35, 16 και 9,5 χιλιοστών με επίκαιρα, ντοκιμαντέρ, κινούμενα σχέδια, κινηματογραφικά έργα κ.λπ. από το 1895 έως το 1975 που το μήκος τους είναι 190.000 μέτρα, καθώς και τρέιλερ κινηματογραφικών έργων, 300 τεμάχια, περί τα 20.000 μ., 30.000 κινηματογραφικές φωτογραφίες, αφίσες ελληνικές και ξένες από το 1920 έως το 2005, αρκετά ιστορικά μηχανήματα κινηματογράφου» και άλλα πολλά.

«Το 1995 παραχώρησα το αρχειοθετημένο, απαριθμημένο υλικό στη Νομαρχία Θεσσαλονίκης, η οποία το δώρισε στον ΟΠΠΕ Θεσσαλονίκη 1997 για την ίδρυση Μουσείου Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Δυστυχώς την τύχη αυτού του υλικού, όπως αναγράφεται στην από 194 σελίδες Α4 απόδειξη παραλαβής του, δεν τη γνωρίζω.

Επί δέκα χρόνια, 2001-2011, κανένας κρατικός ή δημοτικός φορέας δεν απάντησε στην πρότασή μου, να διαθέσει μόνιμο χώρο 400 τ.μ. και να το παραλάβει εντελώς δωρεάν, προς διάσωση και αξιοποίησή του, με μόνη αμοιβή τα πνευματικά δικαιώματα που θα προέκυπταν από τη χρήση του». Λόγω δε της μικρότερης από χίλια ευρώ σύνταξής του που δεν του επιτρέπει, όπως υποστηρίζει, να πληρώνει τα χαράτσια για τους αποθηκευτικούς χώρους που χρεώθηκαν με αντικειμενική αξία διαμερισμάτων.

Και καταλήγει με τη δήλωση μετανοίας: «Μετανοώ πικρά για την αφέλεια που είχα να πιστεύω ότι κάποιος εκ των επί του Πολιτισμού άρχοντες της Ελλάδας θα έδειχνε ενδιαφέρον για τη διάσωση και αξιοποίηση του αρχείου. Ως εκ τούτου, συν το αβάσταχτο χαράτσι (η χαριστική του βολή), με αναγκάζουν στη δύση του βίου μου να προσπαθήσω να το πουλήσω εκτός Ελλάδος, όπου ευχαρίστως θα το διασώσουν, θα το αξιοποιήσουν και θα το πληρώσουν, για να εισπράττουν σε χρυσό από παραγωγούς, Ελληνες και ξένους (κινηματογράφου και τηλεόρασης), πουλώντας τους ανατυπωμένα γεγονότα της ιστορίας του έθνους μας, όπως γίνεται και με το αρχείο των αδελφών Μανάκια». Αδικο έχει;