Ενωμένη Αριστερά, το πιο σύντομο πολιτικό ανέκδοτο
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
5 λεπτά ΚΑΘΕ πολιτικός χώρος έχει τους μύθους του – και η Αριστερά το ενιαίο μέτωπο. Μένοντας στην Ελλάδα και τα χρόνια της Μεταπολίτευσης μπορεί κανείς να αναφερθεί στην Ενωμένη Αριστερά του 1974 και τον Ενιαίο Συνασπισμό του 1988-89. Δεν έλεγε, λοιπόν, κάτι πρωτότυπο ο Αλέξης Τσίπρας, όταν εκτόξευσε την ιδέα ενός κοινού αριστερού σχήματος, που να περιλαμβάνει εκτός από τον ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΚΕ, τη ΔΗΜΑΡ, καθώς και άλλα μικρότερα κόμματα, όπως οι Οικολόγοι Πράσινοι, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και το Aρμα Πολιτών. Ο πρόεδρος του ΣΥΝ επιχειρούσε λοιπόν να εμφιαλώσει παλαιό κρασί σε μπουκάλι με νέα ετικέτα. Ωστόσο, στην Ελλάδα του Μνημονίου η οινοποιητική αυτή πρόταση έχει εντελώς άλλη λογική και απολύτως διαφορετικές συνέπειες. Συνενώνει σε ένα μέτωπο τα κόμματα της Αριστεράς που έχουν εναντιωθεί στην πολιτική της τρόικας. Ομως, ΚΚΕ, ΔΗΜΑΡ και ΣΥΡΙΖΑ έχουν περισσότερα πράγματα να τους χωρίζουν παρά να τους ενώνουν. Πίσω από τις προσωπικές ιστορίες, υπάρχουν βαθιές πολιτικές διαφορές. Στην πραγματικότητα, η διχόνοια είναι το κοινό χαρακτηριστικό μεταξύ των πολιτικών στρατοπέδων του Μνημονίου και του αντι-Μνημονίου – όπως φάνηκε κι όταν ο Γιάννης Δημαράς προκάλεσε κρίση στο Αρμα Πολιτών για να πάει με τον Πάνο Καμμένο.
Η ταβέρνα στου Ψυρή είναι ένα υπόγειο κουτούκι με τα αναγκαία βαρέλια, όχι πολύ μακριά από τα γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ στην Κουμουνδούρου. Φθάνεις εκεί εύκολα με τα πόδια. Είναι λοιπόν ένα από τα στέκια, συνήθως μεσημέρι, του Αλέξη Τσίπρα και της νεαρής ομάδας των συνεργατών του. Επισήμως, η «γκράντε» ιδέα για έναν νέο συνασπισμό εξουσίας που θα αθροίσει πλειοψηφικό ποσοστό και θα αντιταχθεί στο Μνημόνιο εκφράστηκε σε συνεδρίαση της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ. Ανεπισήμως, έπεσε σε ένα τραπέζι όπου πλην του Αλέξη και των συν αυτώ ήταν ο Δημήτρης Παπαδημούλης, ο Αλέκος Φλαμπουράρης κ.ά. Ο Αλ. Φλαμπουράρης θύμισε ότι το 1990, ακόμη και με τον Ανδρέα Παπανδρέου υπόδικο, υπήρξε συνεργασία του ΠΑΣΟΚ με τον Ενιαίο Συνασπισμό της Αριστεράς στις μονοεδρικές.
Οπως στην τέχνη, έτσι και στην πολιτική δεν υπάρχει παρθενογένεση. Η ιδέα άρεσε και δουλεύτηκε πολιτικά. Επεκτάθηκε μάλιστα στη λογική του εκλογικού νόμου Σκανδαλίδη – Παυλόπουλου, που δίνει bonus 50 εδρών στο πρώτο κόμμα. Αν αθροίζοντας ποσοστά, το ΚΚΕ, ο ΣΥΡΙΖΑ, η ΔΗΜΑΡ και κάποιοι μικροί χτυπούσαν πρωτιά; Τι θα σήμαινε αυτό; Αλλωστε ο Αλέξης και οι συνεργάτες του, που διαβάζουν μανιωδώς δημοσκοπήσεις, είχαν αρχίσει εδώ και μήνες να εντοπίζουν ότι το άθροισμα του δικομματισμού είχε αρχίσει να μειώνεται σε πρωτοφανή μεγέθη.
Η πρόταση του Αλ. Τσίπρα είχε αρνητική αντίδραση τόσο από το ΚΚΕ όσο και από τη ΔΗΜΑΡ. Οι λόγοι είναι διαφορετικοί. Ο Περισσός έχει κλειστές πόρτες και κομμένα κανάλια προς τα άλλα αριστερά κόμματα. Κορυφαίο πολιτικό πρόσωπο της Αριστεράς επισημαίνει ότι η λογική του ΚΚΕ, από εποχής Χαρίλαου Φλωράκη ακόμη, είναι η εξής: «Είμαστε έξω από το παιχνίδι, ώσπου να το πάρουμε εμείς». Είναι μια προσέγγιση ριζικά διαφορετική από αυτήν του ΣΥΡΙΖΑ, που έχει ακτιβίστικη αντίληψη πολιτικής, με όρους αντιπαγκοσμιοποίησης. Το κόμμα του Αλ. Τσίπρα τείνει προς ένα νεωτερικό στυλ που θυμίζει ευρωπαϊκές δυνάμεις, όπως το Ντι Λίνκε στη Γερμανία. Δεν είναι τυχαία τα πηγαινέλα του Αλέξη, που είναι και αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κόμματος της Αριστεράς, στο Βερολίνο ή η ανοιχτή γραμμή της Κουμουνδούρου με τους γερμανούς συντρόφους.
ΦΛΕΡΤ ΜΕ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ. Αντιθέτως, η ΔΗΜΑΡ δεν αντιλαμβάνεται ως ταμπού τη διαχείριση της εξουσίας, ενώ ο Φώτης Κουβέλης φλερτάρει με μια ανασύσταση του χώρου του δημοκρατικού σοσιαλισμού. Αυτό προκύπτει και από τον «εισοδισμό» στελεχών προερχομένων από το ΠΑΣΟΚ που σε ορισμένες περιπτώσεις, όπως αυτές των Στέφανου Μανίκα και Γιάννη Νικολάου, έχουν εκσυγχρονιστική ταυτότητα. Επιστρέφοντας στο ΚΚΕ, η ίδια ανάλυση επιμένει ότι «αυτό επενδύει πολιτικά και ιδεολογικά στη χρεοκοπία της Ελλάδας και στην έξοδο από το ευρώ». Είναι προφανές ότι οι πολιτικές είναι αποκλίνουσες.
Μια φιλικότερη προς το ΚΚΕ και σκληρότερη προς τον ΣΥΡΙΖΑ ανάγνωση λέει, πάντως, ότι «ο Περισσός εκφράζει μια Αριστερά με κομμουνιστική παράδοση που έχει ξεμπερδέψει με τα γιαούρτια, τα κραξίματα και την πολιτική βία». Το υπονοούμενο είναι σαφές.
Ναρκοθετημένες πολιτικά είναι και οι σχέσεις μεταξύ ΔΗΜΑΡ και ΣΥΡΙΖΑ. Καθ’ οδόν προς το διασπαστικό συνέδριο του καλοκαιριού του 2010, ο Τσίπρας και οι δικοί του προτίμησαν τις αριστερίστικες συνιστώσες από τους ανανεωτές. Υπενθυμίζεται ότι παραμονές του συνεδρίου μια σειρά από ακραίες μεθοδεύσεις είχαν ως αποτέλεσμα να κοπεί ο Φώτης Κουβέλης από την οργάνωση της Καλλιθέας. Το ρήγμα πάντως με τους ανανεωτές έχει προκύψει ήδη από τα Δεκεμβριανά του 2008 και έκτοτε διαρκώς μεγαλώνει. Με αυτά τα δεδομένα, τι νόημα έχει μια ολική επαναφορά με όρους ενιαίου μετώπου;
«ΘΑ ΠΙΕΣΤΟΥΝ». Η σύντομη απάντηση είναι ότι καμιά φορά λες πράγματα χωρίς να πιστεύεις ότι θα γίνουν. Η πεποίθηση της Κουμουνδούρου – όπου αρέσκονται να λένε σαρκαστικά ότι «είμαστε το ΠΑΣΟΚ του ’77» – είναι ότι ένα τμήμα από το αντιμνημονιακό κομμάτι της κοινωνίας θα ήθελε την Αριστερά σε ενιαίο μέτωπο. Αρα κάνοντας την πρόταση ο Τσίπρας κερδίζει πόντους. Το ΚΚΕ μπορεί να απέρριψε το εγχείρημα ως επικοινωνιακό πυροτέχνημα. Αλλά στην Κουμουνδούρου υπάρχει η πεποίθηση ότι «η πίεση δεν θα τους έρθει από εμάς. Θα τους έρθει από κάτω – από ένα μέρος του κόσμου τους». Στη Δημοκρατική Αριστερά, πάντως, η οπτική γωνία είναι διαφορετική. Το κόμμα του Φώτη Κουβέλη δεν θέλει να μπει «σε έναν ακόμη μπουγαδοκαβγά της ιστορικής Αριστεράς που έχει σπάσει σε περισσότερα κόμματα». Αν θέλουν κάτι, είναι να βγουν από αυτό το κάδρο. Και να λειτουργήσουν ως μια προοδευτική δύναμη στον χώρο της Κεντροαριστεράς. Είναι η λογική Ντ’ Αλέμα στην Ιταλία. Κοινώς, πάνε γι’ άλλα.
Google news
