Με τον Χάρο έγινε φίλος

«Ξύπνα, αφέντη μου, και μη βαριοκοιμάσαι, ξύπνα κι αγκάλιασε κορμί κυπαρισσένιο». Το μοιρολόι, a cappella, από τον μεσήλικο άνδρα δόνησε το Α’ Νεκροταφείο Αθηνών και ανάγκασε σε άκρα σιωπή για δύο λεπτά την ετερόκλητη λαοθάλασσα που συνόδευσε χθες το μεσημέρι τον Δημήτρη Μητροπάνο στην τελευταία του κατοικία, όπου εναλλάσσονταν βροντερά παρατεταμένα χειροκροτήματα κατά τη μεταφορά της σορού με πένθιμη σιγή για περίπου δύο ώρες.

Λίγο πριν από το μοιρολόι οι μεγάλες επιτυχίες του περνούσαν από στόμα σε στόμα την ώρα όπου η σορός του κατέβαινε στο χώμα. Κομμάτια από το ευρύ ρεπερτόριο του Μητροπάνου που ένωσαν τα πιο διαφορετικά στρώματα της κοινωνίας, τις πιο διαφορετικές εκδοχές του τραγουδιού και του πολιτισμού μας.

Σκαρφαλωμένοι επάνω σε τάφους εβδομηντάρηδες – κάτω από έναν ήλιο που έκαιγε – ήθελαν να είναι κοντά του στο τελευταίο αντίο. Η νεότερη γενιά με τα iPhone ανά χείρας να παίζουν τραγούδια του Μητροπάνου. Ανοιχτά τρανζιστοράκια που έπαιζαν το «Σ’ αναζητώ στη Σαλονίκη». Η σημερινή γενιά των γκάτζετ που μαθαίνει τα τραγούδια από mp3 και η παλαιότερη που γαλουχήθηκε με τα βινύλια. Η γενιά που έμαθε και αγάπησε τον Μητροπάνο από τις μεταγενέστερες συνεργασίες του με Τόκα, Μικρούτσικο, Σπανό, Κραουνάκη. Αλλά και η παλαιά γενιά που τον αγάπησε επίσης από τις πρώτες επιτυχίες του με Ζαμπέτα, Παπαβασιλείου, Μουσαφίρη, αλλά και Μίκη Θεοδωράκη και Δήμο Μούτση. Λόγια που ανακατεύονταν με τον θρήνο και με την ιαχή: «Αθάνατος» και «Γεια σου, ρε Μητσάρα».

Και τραγούδια. Πολλά τραγούδια από όλες τις ηλικίες. Η «Ρόζα» ξανά και ξανά. Και: «Καλοκαίρια και χειμώνες», «Ενα ποτήρι θάνατο θα πιω», «Λαδάδικα», «Πες μου πού πουλάν καρδιές», «Τι το θες το κουταλάκι», «Αλλος για Χίο τράβηξε» και «Σβήσε το φεγγάρι» πάνω από τον τάφο.

«Ημουν σαράντα χρόνια ναυτικός. Ο Μητροπάνος με συντρόφευε στη θάλασσα, ήμουν μάγειρος σε τουριστικά πλοία. Είχε πει πονεμένα και μαγκιόρικα ζεϊμπέκικα, ήμασταν πονεμένοι κι εμείς, γι’ αυτό τον αγαπούσαμε. Να σου πω την αλήθεια, θύμωσα που έφυγε, είναι μεγάλη απώλεια, με πλήγωσε», είπε στα «ΝΕΑ» ο συνταξιούχος Χρήστος Κατραμάδος, ο οποίος από νωρίς ήταν στο Α’ Νεκροταφείο για την κηδεία του μεγάλου καλλιτέχνη. Που μετατράπηκε στο αντίο του απλού κόσμου σε έναν «δικό του άνθρωπο».