[Δρόμοι] Το σκάνδαλο…

… που ανάγκασε τον Ουμπέρτο Μπόσι, τον ιδρυτή του αυτονομιστικού και ξενοφοβικού κόμματος της Λέγκας του Βορρά, να παραιτηθεί από τη θέση του γενικού γραμματέα του κόμματος είναι το πιο πρόσφατο σε μια μακρά σειρά σκανδάλων -της Δεξιάς όπως και της Αριστεράς – που συγκλονίζουν την ιταλική πολιτική τάξη. Είκοσι χρόνια μετά την επιχείρηση «Καθαρά Χέρια», όλα πρέπει να γίνουν από την αρχή. «Αυτή τη χρονιά ζούμε μια από τις δυσκολότερες στιγμές της ιστορίας της Δημοκρατίας μας: η κρίση έχει βυθίσει εκατομμύρια ανθρώπους στη φτώχεια και η διαφθορά ουδέποτε ήταν τόσο διαδεδομένη» διαπίστωσε ο πρώην δικαστής κατά της διαφθοράς Αντόνιο Ντι Πιέτρο, επικεφαλής σήμερα του κόμματος Η Ιταλία των Αξιών.

Το 2012…

… μοιάζει στην Ιταλία με το 1992. Ιδια ατμόσφαιρα γενικευμένης διαφθοράς, ίδιος πανικός της πολιτικής τάξης, ίδια ανυποληψία της δημοκρατίας στο σύνολό της. Παρά την παρουσία του λιτού Μάριο Μόντι και την «πολιτική εξαφάνιση» του Σίλβιο Μπερλουσκόνι, σε βάρος του οποίου η δικαιοσύνη έχει ανοίξει 27 έρευνες, οι κακές συνήθειες δύσκολα κόβονται. Εκτός από την υπόθεση της Λέγκας, τα ταμεία της οποίας χρησιμοποιούνταν από την οικογένεια Μπόσι και το στενό περιβάλλον της για τις προσωπικές ανάγκες τους, η υπόθεση Λούζι, από το όνομα του ταμία του πρώην Κόμματος της Μαργαρίτας, ενός μικρού σχηματισμού της Κεντροαριστεράς που εξαφανίσθηκε το 2008, επαναφέρει το θέμα της δημόσιας χρηματοδότησης των κομμάτων.

Ο Λουίτζι Λούζι (φωτογραφία) είναι ύποπτος ότι υπεξαίρεσε προς όφελός του – και ίσως και προς όφελος μερικών άλλων – τουλάχιστον 20 εκατ. ευρώ από τα ταμεία του κόμματός του. Εκανε μεγάλη ζωή, με ιδιωτικά αεροπλάνα, πολυτελείς διακοπές και αγορές κατοικιών. Σε σύγκριση, ο Ρέντσο Μπόσι, ο αγαπημένος γιος του Ουμπέρτο, ο οποίος αγόρασε μόνον ένα Audi A6 και ένα Smart και πλήρωσε για σπουδές-φάντασμα στο Λονδίνο με έξοδα του κόμματος που ίδρυσε ο πατέρας του, μοιάζει με ερασιτέχνη…

Από πού…

… προέρχονται όμως τα χρήματα; Επειτα από δημοψήφισμα, το 1993, η δημόσια χρηματοδότηση των πολιτικών κομμάτων απαγορεύεται στην Ιταλία. Ομως οι ιταλοί πολιτικοί βρήκαν άλλο κόλπο. Την επόμενη χρονιά ψήφισαν ένα νόμο περί «εκλογικών επιστροφών». Και, όπως γράφει η εφημερίδα «Ιλ Φάτο Κοτιντιάνο», από το 1994 ώς το 1996, χάρη σε τέσσερις εκλογικές αναμετρήσεις, τα κόμματα μπόρεσαν να εισπράξουν 144 εκατ. ευρώ, δηλαδή ποσό τριπλάσιο από αυτό που οι Ιταλοί τούς είχαν ζητήσει να παραιτηθούν.

Το σύστημα…

… ραφιναρίστηκε και διατηρήθηκε. Το 2001 – 2002 τα κόμματα μοιράστηκαν 476 εκατ. ευρώ – και ας μη λησμονούμε ότι οι ιταλοί βουλευτές είναι οι πιο καλοπληρωμένοι στην Ευρώπη, με μισθό 14.000 ευρώ τον μήνα, χωρίς τα έξοδα. Από το 2006 ώς το 2010, ο λογαριασμός για τους ιταλούς φορολογουμένους έφτασε τα 600 εκατ. ευρώ. Ο ιταλικός Τύπος υπολογίζει πως μέσα σε 20 χρόνια έχουν δοθεί στα κόμματα 2 δισ. ευρώ, χωρίς να είναι γνωστό πώς ακριβώς χρησιμοποιήθηκαν και χωρίς να έχει γίνει κανένας έλεγχος στις δαπάνες τους.