[Αποψη] Ούζο, τεκίλα και βαλκανικά όνειρα

Πριν από περίπου 17 χρόνια η Λατινική Αμερική βίωσε την αποκαλούμενη «κρίση της τεκίλας», η οποία έπληξε αρχικώς το Μεξικό για να επεκταθεί στη συνέχεια στις γειτονικές χώρες. Το έλλειμμα του ισοζυγίου τρέχοντων λογαριασμών στη χώρα των Αζτέκων τότε εκτοξεύτηκε και τα συναλλαγματικά διαθέσιμα συρρικνώθηκαν, με αποτέλεσμα να καταρρεύσει η σταθερή ισοτιμία του πέσο έναντι του δολαρίου. Το μεξικανικό νόμισμα «βούλιαξε», η αξία του δημόσιου χρέους σε πέσο εκτινάχθηκε, πολλές τράπεζες πτώχευσαν και χιλιάδες Μεξικανοί χρεοκόπησαν.

Καθώς η κρίση στο Μεξικό επεκτάθηκε τότε στην ευρύτερη περιοχή, αρκετοί αναλυτές υποστηρίζουν ότι και σήμερα το ελληνικό πρόβλημα και η βαθιά ύφεση στην οποία υπέπεσε η χώρα απειλεί κάποιες χώρες των Βαλκανίων, όπως τη Βουλγαρία, τη Ρουμανία, την Αλβανία κ.ά., στις οποίες οι εμπορικές, τραπεζικές και επιχειρηματικές σχέσεις με τη χώρα μας κινούνταν σε υψηλά επίπεδα. Ετσι, μετά την «κρίση της τεκίλας», ορισμένοι κάνουν πλέον λόγο και για την «κρίση του ούζου». Τα εμβάσματα των Αλβανών του εξωτερικού έχουν μειωθεί π.χ. στο ήμισυ σε σύγκριση με το 2007 ενώ αλβανοί αξιωματούχοι εκτιμούν ότι περίπου 15% των νόμιμων αλβανών μεταναστών που ζουν στην Ελλάδα και περίπου 250.000 παράνομοι έχουν επιστρέψει στην πατρίδα τους, ανέφερε σχετικά το Ρόιτερ.

Οι τραπεζικές καταθέσεις στην Αλβανία αυξήθηκαν εξάλλου κατά 717 εκατ. ευρώ μεταξύ Ιανουαρίου 2011 και Ιανουαρίου 2012 ενώ, όπως εκτιμάται, ένα μεγάλο μέρος αυτής της αύξησης οφείλεται στον επαναπατρισμό καταθέσεων από παλιννοστούντες Αλβανούς. Η Ελλάδα εθεωρείτο πάντως έως πρόσφατα τοπ επενδυτική επιλογή για τα Βαλκάνια λόγω της στρατηγικής της θέσης, της συμμετοχής της στο ευρώ, της πολιτικής σταθερότητας και της γειτνίασής της με αναδυόμενες οικονομίες στις οποίες υπάρχει μεγάλη παρουσία του ελληνικού επιχειρηματικού στοιχείου.

Με τη χώρα όμως σήμερα σε καθεστώς ελεγχόμενης χρεοκοπίας, το συγκριτικό αυτό πλεονέκτημα έχει οδηγηθεί στις ελληνικές καλένδες. Ωστόσο, καλό θα είναι να μην καταρρεύσει πλήρως, ως παράπλευρη απώλεια της κρίσης, το βαλκανικό όνειρο των ελληνικών εταιρειών, το οποίο ενίσχυε και την οικονομική και πολιτική ισχύ της χώρας στην ευρύτερη περιοχή.