[Αποψη] To «κοινό πεπρωμένο» και η χρεοκοπία

Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που όποιος ανέβαινε στο «τρένο του ευρώ» υποτίθεται ότι έκλεινε πίσω του ερμητικά την πόρτα και πετούσε μακριά το κλειδί, αφού – όπως αναφερόταν – επιβιβαζόταν με εισιτήριο χωρίς επιστροφή. Οι Γερμανοί μάλιστα είχαν και μια έκφραση γι’ αυτό: «κοινό πεπρωμένο».

Τα παραπάνω, μετά και την πολιτική των Μερκοζί που άνοιξαν το «κουτί της Πανδώρας», φαντάζουν σήμερα αρκετά μακρινά, καθώς η περιφέρεια της ευρωζώνης βρίσκεται με την πλάτη στον τοίχο, ενώ η Ελλάδα βρίσκεται πολύ συχνά αντιμέτωπη με το δίλημμα: «ευρώ ή δραχμή». Η ελληνική τραγωδία ενέπνευσε μάλιστα και τον επικεφαλής οικονομολόγο της HSBC Στίβεν Κινγκ να γράψει έναν φουτουριστικό μύθο για τις εξελίξεις στη χώρα μας.

Σύμφωνα με αυτόν, μετά τη «συμφορά» όπως αποκαλέστηκε η αποκοπή των δεσμών της Ελλάδας από την Ευρώπη και με τη βοήθεια των ρωσικών και κινεζικών επενδύσεων η χώρα μας εν έτει 2015 αποκαλείται πλέον «ελληνική τίγρη» εξαιτίας της οικονομικής της ανάκαμψης. Το στοίχημα της Γερμανίας είχε αποτύχει, καθώς το Βερολίνο σημαδεύοντας την Αθήνα πυροβολούσε το πόδι του. Από τα πρώτα στάδια της κρίσης, το γερμανικό κλαμπ της ευρωζώνης επιχείρησε εξάλλου να παρουσιάσει την Ελλάδα σαν μια ειδική, μοναδική περίπτωση. Ομως, σήμερα, όλα δείχνουν ότι η Πορτογαλία – και για κάποιους και η Ιρλανδία – ακολουθεί με καθυστέρηση, ακριβώς το ίδιο μονοπάτι, ενώ στο στόχαστρο των αγορών βρίσκονται πλέον και η Ισπανία με την Ιταλία, αγγίζοντας και τις χώρες του πυρήνα.

Οταν πληγεί εξάλλου η αξιοπιστία ενός συστήματος, η κατάρρευσή του δεν μπορεί να αποκλειστεί. Με την έκθεση όμως των χωρών του πυρήνα και της ΕΚΤ να ξεπερνά τα 2,2 τρισ. ευρώ στους τίτλους της περιφέρειας, το κόστος της διάλυσης της ευρωζώνης είναι μεγαλύτερο από αυτό της διάσωσής της, εκτιμούσε η Credit Suisse. Σαφώς και οι ευθύνες της χώρας μας (ή της πολιτικής και της οικονομικής ελίτ, αλλά και των ημετέρων) όπως και η ανάγκη της δημοσιονομικής προσαρμογής και της σταθεροποίησης της οικονομίας παραμένουν, όμως η ιδέα ότι, αφού η Ελλάδα εγκαταλείψει το ευρώ, μετά στην ευρωζώνη «θα ζουν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα» είναι ιδιαίτερα αμφίβολο πως αποτελεί και τη σωστή ανάγνωση των πραγμάτων.