[Γράμματα στις ματιές] Αγγελόπουλος

Ο λόγος στους αναγνώστες.

Ο Τάσος Διαβολίτσης (Λ. Σταμάτας 1, Αθήνα) γράφει:

Δεν είμαι τακτικός αναγνώστης των «ΝΕΩΝ», μα περιμένοντας τον επικήδειο για τον συμμαθητή σου Θ. Αγγελόπουλο, αναγκαστικά διάβασα… τους αναγνώστες σου. Ετσι θέλω να κάνω μερικές παρατηρήσεις. Ο κύριος που σε κατηγορεί ότι δεν ονοματίζεις τους υπαίτιους της κατάντιας μας δεν διαβάζει εφημερίδες, ούτε βλέπει τηλεόραση; Ολα τα σκάνδαλα (Siemens, Βατοπαίδι, αγορές όπλων, υπερτιμολογήσεις φαρμάκων) έχουν γνωστούς πρωταγωνιστές. Και σεσημασμένους. Οπως και για το ποιοι είναι και ποιοι ανέχονται τη φοροδιαφυγή. Αλλωστε εσύ δεν είσαι εισαγγελέας… Οσο για τη “γενιά του Πολυτεχνείου” μου θυμίζει τη γενιά των “ποιητών της αμφισβήτησης” (που και οι ίδιοι αμφισβητούν) και που δεν είναι γενιά αλλά γενιές (στο Πολυτεχνείο πήραν μέρος ετερόκλητα στοιχεία – οικοδόμοι, αγρότες από τα Μέγαρα – μάλιστα κάποιες νεολαίες κατηγόρησαν για προβοκάτορες) ουδόλως συνέβαλε στο γκρέμισμα της χούντας. Αλλο αν κάποια (ελάχιστα) μέλη της έκαναν πολιτική καριέρα (Δαμανάκη, Λαλιώτης – αλήθεια, γιατί χάθηκε;). Απλά στη θέση του Παπαδόπουλου μπήκε ο Ιωαννίδης και για μέρες απαγορευόταν η κυκλοφορία (κλεινόμασταν στα σπίτια απ’ τις 5 και παίζαμε ξερή).

Η χούντα έπεσε … μόνη της (γνωστές οι διαπραγματεύσεις Καραμανλή – Γκιζίκη το καλοκαίρι του ’74) όταν οι Αγγλοαμερικάνοι μοίρασαν την Κύπρο και τέλειωσε η αποστολή της, για να τη συνεχίσουν άλλα ανδρείκελα ώς τα σήμερα.

Ο Γιάννης Παντουβάκης (Φειδίου 14-16, Αθήνα) γράφει:

Στην εκφορά του Θόδωρου Αγγελόπουλου – «μεγάλο μάστορα» μού τον είχε χαρακτηρίσει ο Κατράκης τότε που πρωταγωνίστησε στο «Ταξίδι στα Κύθηρα» – τονίσθηκε και σωστά η μοναδική, ανεκτίμητη προσφορά του στον πολιτισμό.

Ομως ο Θόδωρος πρόσφερε και κάτι άλλο ιδιαίτερα σημαντικό για την Ελλάδα της υπογεννητικότητας. Σε οικονομικά όχι ιδιαίτερα ανθηρές για τον ίδιο εποχές, τόλμησε να φέρει στον κόσμο όχι ένα ή δύο παιδιά – όπως γίνεται σήμερα από φόβο είτε ανάληψης υποχρεώσεων είτε ευθυνών – αλλά τρεις θαυμάσιες κοπέλες και ν’ αναλάβει, μαζί με τη Φοίβη, το βάρος και τα υπέρογκα έξοδα της άψογης ανατροφής τους, χωρίς να τα τσιγκουνευθεί, με άριστα ως γνωστόν αποτελέσματα. Μας έδειξε, λοιπόν, και τον δρόμο που πρέπει ν’ ακολουθεί ο καθένας για την αντιμετώπιση του δημογραφικού. Αν στο φέρετρο του Παλαμά τον Φεβρουάριο του 1943 η Ελλάδα ακούμπησε μία φορά, όπως τόνισε ο Σικελιανός, στο φέρετρο του Θόδωρου ευγνωμονούσα πρέπει ν’ ακουμπήσει τρεις φορές!