Πίσω από τη βιτρίνα κρύβεται η ανασφάλεια

Οι ευκαιρίες δεν είναι για όλους ίδιες. Πίσω από τη βιτρίνα του γερμανικού καπιταλιστικού θαύματος υπάρχει και μια άλλη εργασιακή κάστα, εγκλωβισμένη στην ανασφάλεια. Τα σωματεία εργαζομένων μοιάζουν είδος προς εξαφάνιση όσο κινείται κανείς προς την ανατολική πλευρά της χώρας. Οι εργαζόμενοι δεν διεκδικούν οργανωμένα τα δικαιώματά τους και οι εργοδότες μπορούν εύκολα να τα καταπατήσουν.

Εφόσον δεν υπάρχει θεσμοθετημένος κατώτερος μισθός, υπάλληλοι σε κομμωτήριο αμείβονται με μόλις τρία ευρώ την ώρα. Υπάρχουν όμως και οι εργαζόμενοι προς ενοικίαση. Ανθρωποι σε δουλειές δίχως προοπτική, οι οποίοι δεν γνωρίζουν αν αύριο θα έχουν μεροκάματο. Εταιρείες τούς νοικιάζουν μαζικά σε εργοστάσια για όσο διάστημα υπάρχει αυξημένη ζήτηση και παραγωγή. Μόλις 25% από αυτούς βρίσκουν έπειτα μόνιμη εργασία.

Επειτα από έναν χρόνο στο ταμείο ανεργίας ο Αντι Φούτσνερ στάθηκε πιο τυχερός. Ως κοινωνικός λειτουργός σε δημόσιο σχολείο λαμβάνει σήμερα 2.700 ευρώ μεικτά τον μήνα.

Αν δεν έβρισκε σχολείο να τον προσλάβει στο Ουλμ και ξεπερνούσε τους δώδεκα μήνες χωρίς εργασία, το κρατικό επίδομα θα έπεφτε στα 370 ευρώ τον μήνα. Θα πλήρωνε μειωμένο εισιτήριο σε λεωφορεία, κινηματογράφους και θέατρα.

Το κράτος θα κάλυπτε για τον ίδιο τα έξοδα ενοικίασης ενός μικρού σπιτιού και θα τον υποχρέωνε να παρακολουθήσει επιμορφωτικά σεμινάρια. Αυτή η ενίσχυση θεωρητικά θα μπορούσε να συνεχιστεί για πολλά χρόνια. Αρκεί ο Φούτσνερ να ξεγελούσε τις Αρχές και να έδειχνε ένα υποτυπώδες ενδιαφέρον σε αναζήτηση εργασίας. Αυτή όμως θα ήταν μια ζωή με την οποία δεν θα μπορούσε να συμβιβαστεί. «Οταν όλοι γύρω μου θα εργάζονταν, εγώ δεν θα μπορούσα να κάθομαι», λέει. «Θα ήμουν μόνος».