Ο λόγος στους αναγνώστες.
Ο Ι. Παπουτσιάδης (Σκύρου 64, Κυψέλη) γράφει:
Πάει αρκετός καιρός τώρα που έχει καρφωθεί σαν σφήνα και δεν θα ησυχάσω αν δεν το βγάλω από το μυαλό μου, καταγράφοντάς το, ένα ζήτημα κοινωνικής δικαιοσύνης ή ακριβέστερα κοινωνικής ανισορροπίας.
Συγκεκριμένα αναφέρομαι στο προνόμιο των εργαζομένων στη ΔΕΗ που πληρώνουν μόνο το 20% του ρεύματος που καταναλώνουν. Το αποικιοκρατικό αυτό προνόμιο, με έναν πρόχειρο υπολογισμό, ανέρχεται στα 50 εκατ. ευρώ τον χρόνο και επεκτείνεται όχι μόνο στα μέλη των οικογενειών τους αλλά και στους συγγενείς τους, δεν ξέρω μέχρι ποιου βαθμού συγγένειας.
Βέβαια, αν ρωτήσεις τους εργαζομένους θα σου απαντήσουν ότι τα προνόμια αυτά έχουν δοθεί με νόμο του ελληνικού Κοινοβουλίου. Μα, αγαπητοί συνάδελφοι εργαζόμενοι, και οι συντάξεις που κόπηκαν στους συνταξιούχους και όχι μόνο είχαν δοθεί με νόμο του ιδίου Κοινοβουλίου, του ελληνικού.
Στη συνέχεια, ο αρμόδιος υπουργός αντί να νοικοκυρέψει τη ΔΕΗ περιορίζοντας τις δαπάνες, καταργώντας τα προκλητικά σε βάρος του λαού προνόμια, επιλέγει την εύκολη λύση, ανερυθρίαστα και ανάλγητα αυξάνει την τιμή του ρεύματος φορτώνοντας στους υπόλοιπους εργαζομένους τη ζημιά.
Σε όλο αυτό το εξαίσιο σκηνικό, διακρίνει κανείς από τη μια μεριά τον πρόεδρο των εργαζομένων της ΔΕΗ να κόπτεται για τους φτωχούς και αδυνάμους της Δραπετσώνας και του Κερατσινίου μη τυχόν τους κόψουν το ρεύμα ενώ εκείνος την ίδια στιγμή έχει τζάμπα ρεύμα και από την άλλη, όλους εκείνους τους αριστερούς που ενδιαφέρονται, όπως λένε, για κοινωνική δικαιοσύνη και ισότητα να παραμένουν άπραγοι, μη τυχόν θιγεί η εκλογική τους πελατεία.
Αυτοί οι ίδιοι, σε άλλες λιγότερο σημαντικές περιπτώσεις και για ψύλλου πήδημα κατεβάζουν τους ανθρώπους στον δρόμο, είτε λαϊκίζουν επιδεικνύοντας από το βήμα της Βουλής γάλα φρέσκο και φραντζόλες.
Τέλος, έχοντας κανείς πάντα στο μυαλό του ένα τέτοιο σκηνικό φαντασμαγορικό που περιγράψαμε δεν μπορεί παρά να ανησυχεί σοβαρά για το μέλλον αυτής της χώρας.