Επιστολές

Τα ντοκιμαντέρ του Κρις Μαρκέρ

Βασίλης Βασιλικός

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

Ως προς την «έκκληση» που απευθύνει ο φίλος μου Κώστας Γεωργουσόπουλος στο φύλλο σας της 26/3/2012 προς τον πρόεδρο του Κοινωφελούς Ιδρύματος Αλέξανδρος Ωνάσης για «την επανεξέταση της περίπτωσης να δουν το φως αυτά τα ντοκουμέντα» (πρόκειται για τα 15 ωριαία ντοκιμαντέρ του Κρις Μαρκέρ με τον τίτλο «Το ταξίδι της γλαύκας» που απαγορεύτηκαν από τον χρηματοδότη της πολυδάπανης αυτής παραγωγής, το Ιδρυμα Ωνάση με τότε πρόεδρο τον αείμνηστο Ιωάννη Γεωργάκη), ο νυν πρόεδρος Αντώνης Παπαδημητρίου ήδη τα «απελευθέρωσε», έπειτα από 20χρονη σκλαβιά, εξουσιοδοτώντας τη γαλλική Cinematec (της οποίας ο δικός μας Κώστας Γαβράς υπήρξε δις και συνεχίζει να είναι πρόεδρος) να τα διαχειριστεί ελεύθερα. Η γενναιόδωρη και θαρραλέα απόφαση του κ. Παπαδημητρίου έρχεται να βάλει τέλος σε μια ιστορία καθόλου τιμητική για τον πολιτισμό μας.

Κακώς ο κ. Γεωργουσόπουλος (από καλή πρόθεση ωστόσο κινούμενος, αλλά με λάθος πληροφορίες) αναφέρει εμένα ως υπαίτιο της παραφροσύνης αυτής. Βεβαίως, ο Κρις Μαρκέρ με προϊδέασε ότι η επιλογή μου ως ενός εκ των ομιλητών δεν ήταν ιδιαίτερη αρεστή στον αείμνηστο Γεωργάκη. Αλλά το συμβόλαιό του του έδινε απόλυτη ελευθερία επιλογής ομιλητών και του τι θα κόψει ή δεν θα κόψει, στο τελικό μοντάζ, από ό,τι είχαν πει.

Το «στράβωμα» δεν έγινε ωστόσο με αφορμή τα δικά μου λεχθέντα, αλλά από την ακροτελεύτια φράση της παρέμβασης του Τζορτζ Στάινερ. Μου το επιβεβαίωσε μετ’ επιμονής ο ίδιος ο Κώστας Γραβάς με τον οποίο προσπαθήσαμε να θυμηθούμε από μνήμης την επίμαχη φράση του Στάινερ. «Οι αρχαίοι Ελληνες ήταν σπουδαίοι, οι σύγχρονοι Ελληνες είναι bums» (στους γαλλικούς υπότιτλους cloches, εκ του clochard – κάτι σαν «ρεμάλια»).

Αυτή και μόνο τη φράση ζητούσε επιμόνως ο αείμνηστος Γεωργάκης να αφαιρεθεί από το 15ωρο ντοκιμαντέρ και ο Μαρκέρ με μεγαλύτερη επιμονή αρνιόταν. «Και καλώς έκανε», όπως θα έλεγε και ο Κώστας Γεωργουσόπουλος.

Αυτή είναι η αληθινή ιστορία και ελπίζω πάραυτα να τη ζητήσει από τη γαλλική Cinematec η δική μας ΕΡΤ γιατί όπως τελειώνει το πολύ ωραίο κείμενο του ο πάντα εύστοχος Γεωργουσόπουλος, «τη χρειαζόμαστε μια τέτοια πολύτιμη μαρτυρία στο σύγχρονο Δικαστήριο της Ιστορίας, όπου οι Ερινύες (η εύπορη Ευρώπη του Βορρά) μας κατηγορούν για μητροκτονία».

Οι μισθοί των βουλευτών

Νικόλαος Αντωνακάκης

ΛΕΚΤΟΡΑΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΒΙΕΝΝΗΣ

Τα τελευταία δύο χρόνια, οι οικονομικές πολιτικές αντιμετώπισης της κρίσης χρέους που εφαρμόστηκαν στην Ελλάδα (ή επιβλήθηκαν τη δεδομένη χρονική συγκυρία) μπορεί να χαρακτηριστούν πρωτοφανείς για τα δεδομένα μιας ανεπτυγμένης οικονομίας. Τα βαρύτατα μέτρα δημοσιονομικής λιτότητας που επιβλήθηκαν οδηγούν την οικονομία σε έναν φαύλο κύκλο, όπου η λιτότητα φέρνει ύφεση και η ύφεση περαιτέρω λιτότητα, σε ένα περιβάλλον αδυναμιών και καθυστερήσεων της ελληνικής πλευράς να παράγει ουσιαστικό και αξιόπιστο έργο αναπροσαρμογής.

Η λύση που προτείνω μπορεί να μην επιλύσει βραχυχρόνια το οικονομικό πρόβλημα, αλλά θα αποφέρει θετικά οικονομικά αποτελέσματα μακροχρόνια, καθώς θα συμβάλει σημαντικά στην καταπολέμηση ενός επιπλέον προβλήματος πολύ βαθιά ριζωμένου τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα. Αναφέρομαι στο πολιτικό πρόβλημα της χώρας, το οποίο εντοπίζεται στην έλλειψη εμπιστοσύνης από την πλευρά των πολιτών έναντι όλων των πολιτικών ηγεσιών και του πολιτικού συστήματος.

Βαθύτατα συγκινημένος από τη συμβολική κίνηση του Προέδρου της Δημοκρατίας Κάρολου Παπούλια να παραιτηθεί του μισθού του καλώ και τους 300 της Βουλής να παραιτηθούν, αν όχι κατά το παράδειγμα του Προέδρου της Δημοκρατίας, τουλάχιστον στο ήμισυ των βουλευτικών τους απολαβών για όσο χρονικό διάστημα η Ελλάδα θα παραμένει σε ύφεση, δηλαδή θα καταγράφει αρνητικό ρυθμό ανάπτυξης του ΑΕΠ.

Το ποσό που θα συγκεντρωθεί από μια τέτοια κίνηση δεν θα επιλύσει, όπως προηγουμένως ανέφερα, το οικονομικό πρόβλημα, αλλά θα αποτελέσει επιπλέον κίνητρο για τους αντιπροσώπους των Ελλήνων να επισπεύσουν τις διεργασίες και να επιταχύνουν την εφαρμογή των πολυπόθητων μεταρρυθμίσεων και, ως εκ τούτου, να φέρουν εις πέρας τη δύσκολη αυτή αποστολή που τους ανατέθηκε έστω και μία ημέρα νωρίτερα. Κάνοντας συλλογικά οι βουλευτές αυτή τη συμβολική κίνηση, θα αποδείξουν ότι παλεύουν και αυτοί σύσσωμοι με τον ελληνικό λαό (που παλεύει υπό αντίξοες συνθήκες) στην πρώτη γραμμή μιας από τις σημαντικότερες μάχες στην οικονομική ιστορία της Ελλάδας και, ως εκ τούτου, να ανακτήσουν την εμπιστοσύνη των Ελλήνων και τη δημοτικότητά τους.

Οι συνεργασίες

των κομμάτων

Ευάγγελος Ιω. Λαζαρίδης

ΥΦΗΓΗΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ

Διάβασα, με πολλή προσοχή, το κύριο άρθρο των «ΝΕΩΝ», δημοσιεύεται στο φύλλο της 25-26/12, με τον τίτλο: Εθνική Επιταγή η Συνεννόηση. Γράφετε: είναι εθνική επιταγή η συνεννόηση, τα κόμματα να αποκτήσουν κουλτούρα συνεργασίας, το μέγεθος της κρίσης είναι μεγάλο, χρειάζεται σταθερό περιβάλλον, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ απέδειξαν ότι μπορούν να συνεννοηθούν.

Η συνεννόηση των κομμάτων δεν είναι τελικά εθνική υπόθεση, τη διαχείριση της κρίσης και τη χρηματοδότηση δαπανών εξυπηρέτησης του χρέους τη διαχειρίζονται, σε όλα τα επίπεδα, οι δανειστές. Αυτοί ασκούν την πολιτική εξόδου από την κρίση, με δικά τους αποκλειστικά κριτήρια/σκοπιμότητες. Η ελληνική πλευρά λειτουργεί, αποκλειστικά, ως εντολοδόχος.

Οι δανειστές ενδιαφέρονται για τη διασφάλιση ταμειακής ρευστότητας, βεβαίας πληρωμής των ληξιπρόθεσμων οφειλών, επιβάλλουν απόλυτη ταμειακή/εισπρακτική πολιτική, οι αποφάσεις τους μειώνουν τις πηγές άντλησης πόρων, περιορίζουν τη φορολογητέα ύλη, συρρικνώνουν τη ρευστότητα, αυξάνουν – πρωτόγνωρη εμπειρία – την ανεργία. Αυτό σημαίνει, δεν έχουμε τη δυνατότητα άσκησης εθνικής πολιτικής, ανάκαμψης της οικονομίας, δημιουργίας ίδιων πόρων με την παραγωγή νέου πλούτου για την εξυπηρέτηση ληξιπρόθεσμων υποχρεώσεων και τη δημιουργία πρωτογενούς πλεονάσματος.

Η ελληνική πλευρά λειτουργεί με τους ρυθμούς των εντολέων. Αποδείχθηκε στην πράξη. Οι εντολείς δεν έχουν γνώσεις πολιτικών εφαρμοσμένης οικονομίας, λειτουργούν όπως οι υπηρεσίες όλων των τραπεζών για την είσπραξη του λαβείν τους. Αλλά η Ελλάδα δεν είναι πιστούχος επιχειρηματίας, είναι χώρα μέλος της ευρωζώνης η οποία ζήτησε οικονομική και τεχνική βοήθεια, δεν ζήτησε γκρεμό να βυθιστεί.

Στις δημοκρατίες τα Κοινοβούλια λειτουργούν στη βάση προγραμματικών δεσμεύσεων και ιδεολογικών συγκλίσεων, κάθε εκτροπή οδηγεί σε άλλες χώρες και πολιτικές ηγεσίες, δεν νομίζω να είναι αυτό που θέλουμε. Η τελευταία συμφωνία ΠΑΣΟΚ και ΝΔ δεν αποτελεί σύγκλιση/συνεννόηση, αλλά αποτέλεσμα προκατασκευασμένου αδιεξόδου, δεν υπήρχε τρόπος διαφυγής.

Η επανάσταση της Αριστεράς

Αλέξανδρος Γ. Παπαδόπουλος

ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΚΟΣ

Λαϊκή επανάσταση δεν είναι τα ακροαριστερά ουρλιαχτά και οι τραμπουκισμοί των κομματικών ομάδων κρούσης. Δεν είναι οι πολεμικές δηλώσεις των κομματοτραφών αρχισυνδικαλιστών ούτε οι καθοδηγούμενοι κουκουλοφόροι με τα καδρόνια στα χέρια. Και ασφαλώς δεν είναι οι στημένοι αντιδημοκρατικοί προπηλακισμοί πολιτικών από δήθεν αγανακτισμένους πολίτες.

Το υγιές κομμάτι της Αριστεράς έχει πολλά να προσφέρει αν σταματήσει να επενδύει στη δυναμική ανατροπή και στρέψει τις προσπάθειές του σε πολύ πιο δημιουργικές δραστηριότητες. Επανάσταση σημαίνει αλλαγή σε όλα τα επίπεδα. Κυρίως όμως σημαίνει αλλαγή τρόπου σκέψης και στάσης ζωής. Το να γκρεμίσουμε μια κοινωνία, να σκίσουμε το Σύνταγμα και φαγωθούμε μεταξύ μας είναι πολύ εύκολο, αλλά σε τίποτα δεν μπορεί να βελτιώσει το μέλλον μας.

Λαϊκή επανάσταση είναι να ξεράσουν οι ίδιοι οι συνδικαλιστές από τις τάξεις τους όλους τους ηγέτες που ντυμένοι τον μανδύα του ψευτοεπαναστάτη, τους οδηγούν τόσα χρόνια σε παράλογες κινητοποιήσεις, απομακρύνοντάς τους από την κοινωνία. Είναι να καταγγείλουν οι ίδιες οι συνδικαλιστικές οργανώσεις και οι επαγγελματικοί σύλλογοι τα διεφθαρμένα μέλη τους, αντί να τα συγκαλύπτουν.

Αντί να βγάζουν στον δρόμο τον λαό ξέροντας πως δεν πρόκειται να πετύχουν τίποτα, παρά μόνο να επιβαρύνουν την επιχειρηματικότητα, την ανάπτυξη, τις επενδύσεις και φυσικά να μειώσουν τις δικές τους θέσεις εργασίας, θα μπορούσαν να τους οδηγήσουν σε έναν πολύ πιο ωφέλιμο δρόμο. Να κάτσουν στο τραπέζι του διαλόγου και να υποδείξουν ρεαλιστικά αιτήματα προς διεκδίκηση. Κάτι να δώσουν και κάτι να πάρουν.

Επανάσταση είναι να αποφασίσουν, έστω και μία φορά, τα εργατικά συνδικάτα να κάνουν διαδήλωση έξω από μια Εφορία, μια Πολεοδομία, ένα νοσοκομείο και όχι για χιλιοστή φορά έξω από τη Βουλή δαιμονοποιώντας έτσι αποκλειστικά τους πολιτικούς για όλα τα δεινά της χώρας. Μια διαδήλωση ενάντια στους επίορκους υπαλλήλους, σε αυτούς που συντηρούν τη διαπλοκή ή την γραφειοκρατία.

Επανάσταση, τέλος, θα ήταν για την Αριστερά να εκσυγχρονίσει επιτέλους την εκατοντάχρονη φρασεολογία της και να έρθει πιο κοντά στην κοινωνία αλλά και τους υπόλοιπους πολιτικούς σχηματισμούς, παρά να αρνείται χάριν κάποιων στενοκέφαλων κομματικών ψευτοαξιών τη συμμετοχή της στη λήψη αποφάσεων σημαντικών για την χώρα.