[Αποψη] Η ύφεση, η χρεοκοπία και οι ιδιωτικοποιήσεις

Για τις αγορές, η εικόνα της Ελλάδας δεν αποτελεί καλή διαφήμιση για τις ιδιωτικοποιήσεις ως εργαλείου περικοπής του δημόσιου χρέους. Η Ιταλία, η Ισπανία και η Ιρλανδία αντιμετωπίζουν, και αυτές, τεράστια χρέη. Σε αντίθεση με την Ελλάδα, όμως, έχουν την πολυτέλεια του χρόνου να οργανώσουν καλύτερα τις αποκρατικοποιήσεις τους έτσι ώστε να αποφέρουν το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα, τόσο για την οικονομική τους ανάπτυξη όσο και για τα δημοσιονομικά τους.

Η χώρα μας έχει καταθέσει πρόγραμμα για την πώληση των περιουσιακών της στοιχείων προκειμένου να πείσει τους πιστωτές της ότι καταβάλλει σοβαρές προσπάθειες για να αναμορφώσει την οικονομία της και να αντλήσει έσοδα που θα τη βοηθήσουν να αποπληρώσει το τεράστιο χρέος της. Ωστόσο για τις αγορές, το αυστηρό χρονοδιάγραμμα που ήδη έχει αναθεωρηθεί προς τα κάτω υποδηλώνει ότι θα δυσκολευτεί να πιάσει τις τιμές πώλησης που επιθυμεί.

Οι χώρες που έχουν στη διάθεσή τους περισσότερο χρόνο για να εξυγιάνουν τις κρατικές τους επιχειρήσεις πριν τις βγάλουν στο σφυρί, βελτιώνοντας τη διαχείριση και την κερδοφορία τους, πετυχαίνουν καλύτερες τιμές. Η σωστή οργάνωση τέτοιων πωλήσεων αποτελεί εξάλλου κλειδί για να μεγιστοποιηθεί το δημοσιονομικό αποτέλεσμα. Οι καλύτερες τιμές επιτυγχάνονται συνήθως είτε μέσω δημόσιας προσφοράς είτε πουλώντας σταδιακά ποσοστά, επιλογές που παίρνουν πολύ περισσότερο χρόνο από τους διαγωνισμούς που ετοιμάζει η Ελλάδα.

Η αβεβαιότητα όμως που περιβάλλει τη χώρα και τις οικονομικές της προοπτικές καθιστούν δύσκολη την προσέλκυση αγοραστών. Επενδυτικά κεφάλαια (private equity), π.χ., βλέπουν – σύμφωνα με το Reuters – ελκυστικές ευκαιρίες σε Ιταλία και Ισπανία, αλλά το ενδιαφέρον για την Ελλάδα είναι περιορισμένο.

Οπως υποστηρίζουν χαρακτηριστικά διαχειριστές, δύσκολα οι ιδιωτικοποιήσεις στην Ελλάδα θα προκαλέσουν «πυρετό του χρυσού». Και αν για ορισμένους η Ελλάδα μοιάζει με μια οικογένεια που καίει τα έπιπλά της μόνο και μόνο για να επιβιώσει, το ερώτημα αφορά όμως κατά πόσο τελικά η χώρα έχει την πολυτέλεια να κάνει οτιδήποτε με ιδεώδη τρόπο, όντας με την πλάτη στο τοίχο.