[Το πνεύμα του τόνου] Μια απώλεια

Εφυγε ξαφνικά από τη ζωή και κηδεύτηκε προχθές στην αγαπημένη της Αίγινα η Σούλη Καπράλου, η αφοσιωμένη σύζυγος και συνάμα συντηρήτρια του έργου του, του μεγάλου έλληνα γλύπτη Χρήστου Καπράλου. Είχα την τύχη να παρακολουθήσω τα χρόνια μετά τον θάνατο εκείνου τον αγώνα της όχι μόνο να διασώσει το έργο του, όχι μόνο να το τεκμηριώσει αλλά να το διαδώσει και να το κάνει προσιτό στο κοινό, πέρα από τους ειδικούς. Είχα τη χαρά να διαβάσω τα χειρόγραφα της αυτοβιογραφίας του και να γράψω, όταν τυπώθηκαν, τις εντυπώσεις μου από το πολύτιμο αυτό υλικό.

Υστερα βοήθησα όσο μπορούσα να ευοδωθεί η επιθυμία του Καπράλου που προωθούσε με πάθος η Σούλη, να περιέλθουν στο κράτος τα εξαίσια γλυπτά της «Ζωφόρου» του που αφηγείται σε ανάγλυφες μετόπες το Αλβανικό και την Κατοχή και βρέθηκε η φωτισμένη προσωπικότητα του Απόστολου Κακλαμάνη, ως προέδρου της Βουλής των Ελλήνων (άλλες Βουλές, άλλοι πρόεδροι!), να αξιοποιηθεί αυτή η έξοχη φρίζα και να εντοιχιστεί μέσα στο Κοινοβούλιο, πάνω από τη γλυπτή σύνθεση του Αγνωστου Στρατιώτη.

Η Σούλη Καπράλου συντήρησε τα δύο εργαστήρια του συζύγου της στην Αθήνα και στην Αίγινα και κατόρθωσε με μύριους κόπους και θυσίες να καταστήσει το εργαστήρι σπίτι τους στην Αίγινα Μουσείο Χρήστου Καπράλου.

Αγρυπνοι και σοβαροί, αυστηροί και απαιτητικοί θα παρακολουθήσουμε να δούμε πώς η ελληνική πολιτεία θα αξιοποιήσει και θα ενισχύσει ένα γενναίο έργο βαθιάς ελληνικότητας και τολμηρού μοντερνισμού.