Ευτυχώς που υπάρχουν και κάποιοι που τηρούν τις εθνικές παραδόσεις στις εθνικές γιορτές. Η αστραφτεροτάτη κυρία δημάρχου με την παραδοσιακή λαϊκή στολή του Αμαρουσίου, πατρίδας του νερουλά Ολυμπιονίκη Σπύρου Λούη, λίγο πριν από την παρέλαση
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
3 λεπτά Που να την έκοβε το τραμ…
Αγαπητή Φοίβη,
Η αντιπαλότητα νύφης και πεθεράς είναι γνωστή, ακόμη και χωρίς αιτία. Πόσω μάλλον όταν ο σύζυγος μιλάει συνέχεια για εκείνη: «Το κοτόπουλο δεν είναι σαν της μάνας μου», «το πουκάμισο κακοσιδερωμένο, ρώτα βρε παιδί μου τη μαμά να σε μάθει»! Οι συχνές επισκέψεις στο παλιό του σπίτι επίσης ενοχλούν, όπως και η επιθυμία καμιά φορά να παίρνουμε τη μητέρα μαζί στις εξόδους μας αλλά και στις εκδρομές, τάχα να κρατάει το παιδί. Στο τέλος, έρχεται της νύφης να πει: «Αει στο διάολο και συ κι η μαμά σου». Δεν το λέει όμως κι ύστερα την πνίγουν οι ενοχές και αρχίζουν οι καβγάδες, συχνά με άσχημα αποτελέσματα. Μετά τον θάνατό της, τα πράγματα διαφοροποιούνται. Εκείνος αρέσκεται να ακούει κριτικές όπως «μα τι καλή ήταν η μητέρα σου, τι φιλόξενη, τι γλυκιά», και τότε, έτοιμος να κλάψει, γεμίζει νοσταλγία και περηφάνια.
Δεν καταλαβαίνω την ανάγκη αυτής της συνεχούς επιβράβευσης προς την απούσα, εφόσον συγκρίσεις του είδους είναι άκυρες. Οποια και να ήταν, η μητέρα είναι μόνο μία και την αγαπάμε άνευ όρων, αδιαφορώντας για τις κρίσεις του κόσμου.
Δεν σκέφτηκα ποτέ να αμφισβητήσω τη δική μου μάνα, που και παράξενη ήταν και εγωίστρια και ρατσίστρια, αλλά και να μη χειροκροτήσω το χιούμορ, τη δικαιοσύνη, τις αντοχές και την έντονη παρουσία της στο σπίτι. Και λοιπόν; Αν αυτά δεν τα είχε θα με πονούσε λιγότερο ο θάνατός της; Γιατί τώρα να δίνω το δικαίωμα σε κάθε τρίτο να την πιάνει στο στόμα του και πόσο αυτό βοηθάει στην ολοκλήρωση της δικής μου προσωπικότητας;
Αβυσσος η ψυχή των ανθρώπων, των ανδρών ήθελα να πω…
Ευχαριστώ Φοίβη.
Κατερίνα, Πλάκα
Τι θα τραβάτε κι εσείς, αγαπητή Κατερίνα. Μέσα στη γενική κατάπτωση. Οπως λέει και το τραγούδι του σμυρνιού δημιουργού Σταύρου Παντελίδη για την πεθερά, ένα από τα εκατοντάδες στην ελληνική τραγουδιστική φιλολογία, «που να την έκοβε το τραμ να ησυχάσω»…
Ευτυχώς, η άνοιξη είναι τιμία
Φίλη Φοίβη Αθηναίου, καλημέρα,
Ενα από τα χειρότερα ελαττώματα του ανθρώπου και δη του Ελληνα είναι η υποκρισία.
Πρώτον. Επανάσταση τοπικών κοινωνιών και Αρχών για το θέμα του προβλήματος των λαθρομεταναστών.
Η υποκρισία. Δεκάδες χιλιάδες από αυτούς εργάζονται παράνομα σε άθλιες συνθήκες και με λιγοστά ευρώ στις περιοχές τους, αλλά δεν το συζητάμε.
Δεύτερον. Κυβέρνηση συνεργασίας για να σώσουν τον τόπο, αλλά πριν αλέκτορα φωνήσαι τρις πλακώθηκαν να φαγωθούν.
Η υποκρισία. Ολα καλά, αλλά οι ψήφοι θέλουν όνομα και χρώμα. Δεν μας καίγεται καρφί για τον τόπο, πάλι μαζί θα τα φάμε, ας πρόσεχαν οι κουτόφραγκοι.
Τρίτον. Απαράδεκτα τα αστυνομικά μέτρα στις παρελάσεις, πιστεύω.
Η υποκρισία. Αν έκαναν ντου τα διάφορα καφροειδή, δήθεν επαναστάτες, πλιατσικολόγοι, αγανακτισμένοι του φραπέ και τα έκαναν λαμπόγυαλο, θα έφταιγαν οι Αρχές που δεν έλαβαν μέτρα.
Και εγώ υποκριτής είμαι, αφού τα δεχόμουν παθητικά τόσα χρόνια και συμμετείχα. Αρα, υποκριτής με περικεφαλαία.
Τουλάχιστον η άνοιξη δεν υποκρίνεται, με καλό καιρό αλλά και καμιά βροχούλα, ζέστη και λίγο κρύο, τίμια συμπεριφορά.
Χαιρετισμούς. Πάντα φίλος, Μανώλης Περάκης
Τα έλεγε, αγαπητέ Μανώλη, ο ποιητής Μανόλης Αναγνωστάκης, αλλά ποιος τον άκουγε; «Εχει στηθεί η σκηνή / Μα δεν φωτίζουνε οι προβολείς / Κι όλα τα πρόσωπα είναι εδώ / αντάξια του δράματος / γενεές γενεών υποκριτές: / η θλιβερά ερωμένη / ο άνθρωπος με το χαμόγελο / ο επίορκος / τα κουδουνάκια του τρελού / κάθε κατώτερη ράτσα / άρχοντες και πληβείοι / κι αυτοτιμωρούμενοι». Εμείς όλοι, δηλαδή…
Google news
