[Φαινόμενα] Τραπεζίτης και μαφιόζος
Περισσότερο από μια «εποποιία» για την Αμερική της ποταπαγόρευσης, το «Boardwalk Empire» εντάσσεται στις σύγχρονες αισθητικές εμπειρίες που προσφέρει μια «κινηματογραφική» τηλεόραση
Ο Στιβ Μπουσέμι ως Νάκι Τόμπσον (στο κέντρο) στην αμερικανική σειρά «Boardwalk Empire» που προβάλλεται στην Ελλάδα από τη Nova
Είναι ο χαρακτήρας του «μυθικού» μαφιόζου από το Ατλάντικ Σίτι του 1920 στο επίκεντρο της δράσης, με τον έξοχο Στιβ Μπουσέμι στον ρόλο του σκοτεινού Νάκι Τόμπσον, δίπλα του εκείνος του νεαρού οδηγού και βοηθού του, με τον ανερχόμενο Μάικλ Πιτ στην ερμηνεία, και γύρω τους πρόσωπα σκληρά και γυναίκες έτοιμες για όλα που συνθέτουν τη συναρπαστικά πιστή εικόνα μιας σκοτεινής Αμερικής στο «Boardwalk Empire».
Σειρά από εκείνες που θεωρούνται πλέον τηλεοπτικά φαινόμενα για την αισθητική τους αρτιότητα και οι οποίες έχουν αναλάβει να πραγματευθούν ξανά «μυθικές» εποχές της αμερικανικής ιστορίας, μετατρέποντας σε κτήμα του παγκόσμιου κοινού την εξέλιξη μιας κουλτούρας που εκτείνεται από την άσκηση της πολιτικής (με όλα τα στοιχεία της διαπλοκής) ώς την επιχειρηματικότητα (με όλες τις διαβαθμίσεις του κυνισμού) και από τη μόδα ώς τα κοινωνικά ήθη και η οποία έχει επηρεάσει πολλαπλώς από την παγκόσμια σκέψη ώς την ψυχαγωγία.
Το όνομα του Μάρτιν Σκορσέζε στη σκηνοθεσία του πιλότου (κόστους 18 εκατομμυρίων δολαρίων) και κατόπιν στην επιμέλεια ολόκληρης της παραγωγής αποτέλεσε εξαρχής την απόλυτη εγγύηση για την πιστή ιστορικά και πολιτισμικά αναπαράσταση μιας ιστορίας που αφορά τις ρίζες της Μαφίας στην πιο λαμπερή πόλη της Αμερικής του 1920, το Ατλάντικ Σίτι (το Λας Βέγκας της Ανατολικής Ακτής).
Μπορεί να βρέθηκαν πολλοί στη χώρα μας που υποστήριξαν και διέδιδαν με πάθος ότι η «τηλεόραση δεν είναι δα και τόσο σοβαρή υπόθεση», αλλά η πραγματικότητα μιας πολύ τηλεοπτικής εποχής τούς έχει διαψεύσει καθώς η τηλεόραση υπήρξε και παραμένει το μέσο με το οποίο ο σύγχρονος κόσμος πραγματεύεται παρόν και παρελθόν.
Και τόσο το «Boardwalk Empire» όπως και το «Mad Men» αποτελούν λαμπερά, σύγχρονα παραδείγματα. Αναφέρονται σε δυο εποχές – σταθμούς, κατά τις οποίες διαμορφώθηκε στην Αμερική ένα πεδίο πλουτισμού που βασίστηκε σε σκληρές μεθόδους, παράνομες και μαφιόζικες στην εποχή της ποταπαγόρευσης, κυνισμού και αιματηρού ανταγωνισμού στην εποχή που η διαφήμιση αναδεικνυόταν στη νέα αυτοκρατορία της αγοράς.
Ανάμεσα στη μυθοπλασία και την ιστορική πραγματικότητα το «Boardwalk Empire», βασισμένο στην αληθινή ζωή του Νάκι Τζόνσον (το όνομα άλλαξε σε Τόμπσον για το σενάριο της σειράς), τραπεζίτη του Ατλάντικ Σίτι στα 1920, μαφιόζου, ο οποίος είχε τον έλεγχο ολόκληρης της πόλης, είναι περισσότερο από μια συναρπαστική σειρά μια υποδειγματική τηλεόραση για τα ξεχωριστά στοιχεία – το καθένα ένας ολόκληρος κόσμος δημιουργίας και ιστορικής αφήγησης – με τα οποία απευθύνεται στο κοινό.
Τα κοστούμια βασίστηκαν σε σχέδια από βιβλία του Ινστιτούτου Μόδας και του Μουσείου Μπρούκλιν και οι καρφίτσες στο κολάρο του Νάκι Τόμπσον (Στιβ Μπουσέμι), λεπτομερή αντίγραφα αυθεντικών της εποχής, έχουν κάνει ήδη ενδυματολογική «σχολή». Μέχρι ειδικά υφάσματα παραγγέλθηκαν ώστε ο τρόπος που εφαρμόζουν τα ρούχα στα σώματα των ηθοποιών να είναι ίδιος με εκείνης της εποχής.
Αλλά το πιο εντυπωσιακό είναι η κατασκευή του παραλιακού δρόμου όπου έκαναν περίπατο οι κάτοικοι της πόλης (boardwalk). Με ξύλινες σανίδες διαμορφώθηκε μια διαδρομή 100 μέτρων – κόστους 5 εκατομμυρίων δολαρίων – μέσα σε έναν χώρο τηλεοπτικού στούντιο στη Νέα Υόρκη. «Οταν την πρώτη ημέρα των γυρισμάτων περπάτησα αυτά τα 100 μέτρα, συνειδητοποίησα το μέγεθος της παραγωγής στην οποία είχα εμπλακεί», είχε πει τότε σε συνέντευξή του ο σεναριογράφος Τέρενς Γουίντερ.
Οσο για την ίδια την ιστορία, αποτυπώνει τη διαπλοκή της Μαφίας με την πολιτική εξουσία, όταν πανίσχυροι μαφιόζοι εκλέγονταν τοπικοί άρχοντες, ενώ επέβαλλαν τον δικό τους νόμο και τη δική τους υποκριτική κοινωνική ηθική. Οσο κι αν πρόκειται για τις πιο σκοτεινές σελίδες της αμερικανικής κουλτούρας, δεν παύουν να αποτελούν σημαντικό κομμάτι διαμόρφωσής της και ως τέτοιο, ίσως με μερικές διακριτικές πινελιές διδακτισμού, αντιμετωπίζεται με μαεστρία από τον Σκορσέζε.