Φιλί της ζωής

Η απόφαση που πήρε η Σούπερ Λίγκα στην πρόσφατη συνεδρίασή της, σύμφωνα με την οποία στο πρωτάθλημα θα μπορούν να λαμβάνουν μέρος και ομάδες που δεν θα παίρνουν το χαρτί της αδειοδότησης, προκαλεί αρκετές συζητήσεις.

Κατ’ αρχάς, μένουν τα ηχηρά ονόματα στη διοργάνωση και τουλάχιστον από αυτή την άποψη δεν θα έχουμε νεκροταφείο ΠΑΕ. Αλλά στον αντίποδα, ήδη έρχονται οι πρώτες διαμαρτυρίες από κάποιες ομάδες. Ο Ηρακλής κατρακύλησε στα τάρταρα της αφάνειας πέρυσι και τώρα βλέπει ότι το σκληρό μέτρο που τον καταδίκασε απλώς δεν ισχύει. Και ο Παναιτωλικός, ομάδα-πρότυπο σε οργάνωση και πληρωμές, διαπιστώνει ότι τα αυτονόητα για μια σύγχρονη εταιρεία δεν φέρνουν την ευτυχία, καθόσον ΠΑΕ που χρωστούν και δεν παίρνουν χαρτί θα μπορούν να αγωνίζονται κανονικά. Οπότε ποιο είναι το ζητούμενο; Να κρατηθούν ομάδες στη Σούπερ Λίγκα και ας μην πληρούν προδιαγραφές και προϋποθέσεις; Και πώς θα αντιδράσει η Πολιτεία βλέποντας να αγωνίζονται εταιρείες με «μαύρες τρύπες» στα οικονομικά τους; Πέραν αυτών, ένα ερώτημα που αναδύεται αφορά τη συμπεριφορά των παραγόντων και όσων στηρίζουν τις ΠΑΕ. Γιατί μέχρι πρότινος λέγαμε ότι γίνεται αγώνας δρόμου ώστε να μπουν χρήματα και να εξασφαλιστεί το χαρτί της αδειοδότησης. Τώρα στην ΑΕΚ είναι αμφίβολο αν θα προκύψει πακτωλός χρημάτων και αν θα εξοφληθούν οι παίκτες, ενώ στον Παναθηναϊκό οι μέτοχοι την… κάνουν με ελαφρά πηδηματάκια. Αλλωστε για ποια ποινή μιλάμε, όταν – όπως και να ‘χει – οι ομάδες θα μετέχουν στο πρωτάθλημα;

Με ομάδες που χωρίς άδεια θα παίζουν κανονικά, αλλά δεν θα μπορούν να κάνουν μεταγραφές. Αρα τι δυναμική θα αναπτύσσουν; Με παίκτες-νεοσσούς θα μπορούν να σταθούν με αξιοπρέπεια; δίχως μεταγραφές θα έχουν τη δυνατότητα να παρουσιάσουν γερό σύνολο;

Φυσικά η απόφαση της Σούπερ Λίγκας θα κριθεί στην πράξη και στην εφαρμογή της. Επί του παρόντος, μοιάζει να δίνει φιλί ζωής στις ομάδες, αλλά δεν εγγυάται καθόλου για την ευημερία τους σε βάθος χρόνου.