Μας λείπουν κρέας, γάλα και τυροκομικά!

Παρά τη μεγάλη εγχώρια παραγωγή, το εμπορικό ισοζύγιο της Ελλάδας στον τομέα των τροφίμων παραμένει αρνητικό. Το 2010 το έλλειμμα έφτασε τα 1,9 δισ. ευρώ. Συγκεκριμένα, σε σχέση με την Κίνα η ψαλίδα εισαγωγών- εξαγωγών ήταν την ίδια χρονιά 8,4% βάσει στοιχείων του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης. Βασικό προϊόν εισαγωγής από την Κίνα είναι τα αράπικα φιστίκια.

«Το ελλειμματικό εμπορικό ισοζύγιο προκύπτει κατά τα δύο τρίτα από χαμηλή παραγωγή στον τομέα της ζωικής παραγωγής», παρατηρεί ο κ. Τσιφόρος. Στο βοδινό κρέας είμαστε αυτάρκεις μόνο κατά 30%. Αλλες κατηγορίες που πάσχουν είναι το αγελαδινό γάλα και τα τυροκομικά προϊόντα. «Η μείωση του αριθμού παραγωγής σε αυτούς τους τομείς υπερβαίνει το 15% την τελευταία πενταετία», λέει ο γενικός διευθυντής της ΠΑΣΕΓΕΣ. Παρά την ύφεση οι τιμές, στις οποίες αγοράζουν το γάλα οι εγχώριες βιομηχανίες παρέμειναν σταθερές, ενώ αυξήθηκε το κόστος των ζωοτροφών. Εξέλιξη που απομάκρυνε από τον κλάδο αρκετούς κτηνοτρόφους. Οι δεσμεύσεις της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής αποδεικνύεται ότι δεν ευθύνονται γι’ αυτή την κρίση. Φέτος, από την 1η Απριλίου αυξάνεται κατά εννιά χιλιάδες τόνους η ποσότητα γάλακτος που μπορούν να παράγουν οι έλληνες αγελαδοτρόφοι και δεν θα τους επιβάλλεται πρόστιμο για τυχόν υπέρβαση των ατομικών τους ποσοστώσεων. Παρά τις διαδοχικές αυξήσεις στην εθνική μας ποσόστωση, η παραγωγή μας σε αγελαδινό γάλα δεν ξεπερνά το ευρωπαϊκό πλαφόν.

Η μεγαλύτερη φορολόγηση εισαγόμενων αγροτικών προϊόντων – που ενδεχομένως να ενίσχυε την ανταγωνιστικότητα των αντίστοιχων ελληνικών – φαντάζει ανέφικτη. Οπως εξηγούν παράγοντες της αγοράς, του αγροτικού κόσμου και της πολιτικής ηγεσίας, η Ελλάδα είναι εγκλωβισμένη σε ένα πλέγμα συμφωνιών, αρμοδιοτήτων και αποφάσεων διεθνών οργανισμών. Τα δασμολόγια (που διαφέρουν ανά προϊόν) προκύπτουν από αποφάσεις του Παγκοσμίου Οργανισμού Εμπορίου, στον οποίο μετέχει η Ελλάδα μέσω της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Οι διμερείς συμφωνίες της ΕΕ με τρίτες χώρες δεσμεύουν ως έναν βαθμό και την Ελλάδα. «Σαν χώρα είμαστε κατά των πολυμερών συμφωνιών και ακολουθούμε τη γραμμή της ΕΕ, γιατί αλλιώς καταργείται η σύγκλιση», λέει ο κ. Τσιφόρος και προσθέτει ότι αυτή η στάση συμφέρει την Ελλάδα καθώς λόγω μεγέθους και όγκου παραγωγής δεν έχει αναπτύξει από μόνη της στενές εμπορικές σχέσεις με άλλες χώρες. Η Γεωργία Μπαζιώτη, γενική γραμματέας Αγροτικής Πολιτικής και Διεθνών Σχέσεων, τονίζει ότι οι περισσότεροι δασμοί είναι χαμηλοί και η Ελλάδα αντιδρά όταν πρόκειται να πέσουν κι άλλο οι φόροι στα οπωροκηπευτικά προϊόντα.

ΟΙ ΕΛΛΗΝΟΠΟΙΗΣΕΙΣ. Κύριο παράπονο των ελλήνων παραγωγών, πάντως, είναι ότι δεν υπάρχει νόμος που να υποχρεώνει τους συσκευαστές τροφίμων να αναγράφουν τη χώρα προέλευσης. «Αν υπήρχε νόμος, οι μεγαλοεισαγωγείς και οι μεσάζοντες δε θα βάφτιζαν τα φασόλια από την Τουρκία, την Κίνα ή την Πολωνία ελληνικά. Κι αυτό το κάνουν στο όνομα του κέρδους. Για παράδειγμα, προμηθεύονται το κινέζικο φασόλι 1,10 ευρώ το κιλό, το ελληνοποιούν και φτάνουν την τιμή του στο επίπεδο των ελληνικών, 3 ευρώ και άνω. Βάζουν δηλαδή τουλάχιστον δύο ευρώ για κάθε κιλό στην τσέπη».

Ο ειδικός γραμματέας Εποπτείας της Αγοράς Γιώργος Στεργίου λέει ότι το 2009 με αγορανομική διάταξη του τότε υφυπουργού Ανάπτυξης Γιώργου Βλάχου οι ελληνικές εταιρείες γαλακτοκομικών υποχρεούνταν να αναγράφουν την προέλευση της πρώτης ύλης τους. Το μέτρο προκάλεσε αντιδράσεις από την ΕΕ γιατί ερχόταν σε σύγκρουση με το κοινοτικό δίκαιο και τη σύσταση ενιαίας αγοράς.

Σήμερα, ακόμα κι αν ένα προϊόν προέρχεται από το εξωτερικό, αλλά γράφει ότι «συσκευάζεται στην Ελλάδα και είναι προϊόν της ΕΕ» βάσει νόμου ο προμηθευτής είναι εντάξει. «Στην ουσία όμως ο καταναλωτής παραπλανάται», λέει ο κ. Γιώργος Στεργίου.