«Ο,τι μεσαίο πεθαίνει στην Ελλάδα»

Φαγητό, ποτό αλλά και έργα επαναστατικού περιεχομένου, όπως το «Ενας όμηρος» του Ιρλανδού Μπρένταν Μπίαν, βρίσκουν θέση στο Τρένο στο Ρουφ. «Νιώθω ότι πίσω από μια συντηρητική ντάμα κρύβεται ένα αναρχοαυτόνομο άτομο. Οχι με την έννοια του αναρχικού, όπως κατάντησε, αλλά με την έννοια της κόντρας σε ό,τι συμβατικό, κατεστημένο. Αυτές οι αντίρροπες δυνάμεις με οδήγησαν εδώ», λέει στα «ΝΕΑ» η ψυχή του Τρένου, Τατιάνα Λύγαρη.

«Υπάρχουν τρόποι να εξεγερθείς, να αντιταχθείς, χωρίς να κάνεις βανδαλισμούς. Και πολλές φορές πρέπει να αντιτάσσεσαι σε όσα γίνονται. Απλώς εμείς, εδώ, καμιά φορά διαλυόμαστε από μόνοι μας. Ξέρουμε ότι έχουμε δημοκρατία – την έχουμε στη γονιδιακή μας μνήμη – αλλά την έχουμε παρεξηγήσει κιόλας. Και όταν καίγεται ένα κτίριο του Τσίλλερ ή όταν ο παππούς δεν μεταδίδει την κυτταρική γνώση, κάτι δεν πάει καλά. Από την άλλη, ο συνήθης σε μας ηρωισμός της τελευταίας στιγμής που μας σώζει, δεν μπορεί τώρα να λειτουργήσει».

Αν υπάρχει κάποια πρόταση, αυτή είναι «τώρα που σαρώνονται τα πάντα, να κρατήσουμε ζωντανή την πολιτιστική μας μνήμη, ό,τι μας κάνει να διαφέρουμε ή μας κάνει περήφανους ως Ελληνες. Να αντιπαλέψουμε την ομογενοποίηση και να συνεχίσουμε να δουλεύουμε και να αγωνιζόμαστε. Είμαι απίστευτα απαισιόδιοξη αλλά μου αρκεί να παρασύρω, με τη δουλειά μου, μια συνείδηση την ημέρα», λέει η Τατιάνα Λύγαρη. Που νιώθει επίσης ότι «βρισκόμαστε σε μια κοιλιά της Ιστορίας, σε μια εποχή που μοιάζει με άλλες εποχές, όταν ερχόταν η καταστροφή ενώ ο κόσμος γέμιζε τα καμπαρέ. Και οι αριστοκράτες που δεν έβλεπαν το καινούργιο που ερχόταν, καταποντίστηκαν. Το κοινό ήθελε να αποξεχαστεί. Εμείς όμως δεν κάνουμε θέατρο για να ξεχνιέται ο κόσμος, αλλά για να θυμάται. Το θέατρο δεν είναι καθρέφτης, στο θέατρο δεν πρέπει να δείχνουμε ατόφια την πραγματικότητα, πρέπει να κάνουμε τον κόσμο να σκέφτεται. Να τον κάνουμε πολίτη που διεκδικεί σωστά. Οπως η Αντιγόνη στον Σοφοκλή που αψήφησε τον Κρέοντα γιατί δεν μπορούσε να αφήσει άταφο τον αδελφό της να τον φάνε τα όρνια».