Ο κυνηγός κεφαλαίων

Eπάγγελμα «Κυνηγός Κεφαλαίων»: ο εικονιζόμενος Κλάους Ρέγκλινγκ για τα επόμενα τουλάχιστον τρία χρόνια έχει αναλάβει την υποχρέωση να βγαίνει ανά τακτά χρονικά διαστήματα στις αγορές και με την εγγύηση του EFSF, δηλαδή της ευρωζώνης, να μαζέψει σταδιακά, για λογαριασμό της Ελλάδας, ένα ποσό που συνολικά θα είναι της τάξης των 160 δισ. ευρώ. Είναι τα κεφάλαια που λίγο πολύ εκτιμάται πως έχει ανάγκη η χώρα για να λειτουργήσει ομαλά, έως ότου – περί το 2015 – αποκτήσει εκ νέου «πρόσωπο» και καταφέρει να βγει στις αγορές με την αξία της και όχι με ξένες πλάτες. Κι αν δεν το καταφέρει, ο Κλάους Ρέγκλινγκ θα είναι κατά πάσα πιθανότητα πάλι εκεί, στο Λουξεμβούργο όπου βρίσκεται η έδρα του Ευρωπαϊκού Ταμείου Οικονομικής Σταθερότητας (EFSF), και θα φροντίσει να βρει άλλα 50 δισ. ευρώ, ήτοι το ποσό που λίγο – πολύ θα καλύψει την Ελλάδα ώς και το 2020.
Ο Κλάους Ρέγκλινγκ γεννήθηκε το 1950 στο Λούμπεκ, λίγο έξω από το Αμβούργο, και θεωρείται ένα ιδιότυπο γερμανικό προϊόν. Ιδιότυπο υπό την έννοια ότι εδώ και τριάντα επτά χρόνια κινείται με άνεση ανάμεσα στον ιδιωτικό και τον δημόσιο τομέα. Κάτι που στη Γερμανία δεν συνηθίζεται.

TO ΞΕΚΙΝΗΜΑ. Γιος ξυλουργού που εξελέγη βουλευτής τη δεκαετία του 1960 με το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα, ο Κ. Ρέγκλινγκ σπούδασε οικονομικά στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου και στη συνέχεια στο φημισμένο για το τμήμα των ελληνιστικών σπουδών του Πανεπιστήμιο του Ρέγκεμπουργκ, στη Βαυαρία. Σε ηλικία είκοσι πέντε ετών φεύγει για την Ουάσιγκτον όπου προσλαμβάνεται στο ΔΝΤ. Το 1980 το εγκαταλείπει και έπειτα από ένα σύντομο πέρασμα από την Ενωση Ιδιωτικών Τραπεζών της Γερμανίας, προσλαμβάνεται στο γερμανικό υπουργείο Οικονομικών. Το 1985 εγκαταλείπει τη Βόννη, επιστρέφει στο ΔΝΤ και αναλαμβάνει, με έδρα την Τζακάρτα, την αναδιάρθρωση των χρεών αφρικανικών και ασιατικών κρατών.
Πέντε χρόνια αργότερα ο βαυαρός χριστιανοκοινωνιστής υπουργός Οικονομικών Τέο Βάιγκελ τον καλεί να επιστρέψει στη Γερμανία όπου κατά βάση ασχολείται με δύο θέματα: την αντιμετώπιση του οικονομικού κόστους της επανένωσης της Γερμανίας (σ.σ. ίσως και τη μετακύλιση ενός τμήματός του στις πλάτες των άλλων Ευρωπαίων) και τη συγγραφή της Συνθήκης του Μάαστριχτ, σε συνεργασία με τους Χανς Τιτμέγερ και Χορστ Κέλερ. Υπ’ αυτήν την έννοια ο Κλάους Ρέγκλινγκ μπορεί να θεωρηθεί ένας από τους πατέρες του ευρώ.

«PERSONA NON GRATA». Μετά την άνοδο του σοσιαλδημοκράτη Γκέρχαρντ Σρέντερ στη γερμανική καγκελαρία (ο οποίος με βάση δημοσιεύματα του γερμανικόυ Τύπου τον θεωρούσε persona non grata στο Βερολίνο), ο Κλάους Ρέγκλινγκ μεταπηδά στον ιδιωτικό τομέα και αναλαμβάνει τη διαχείριση του hedge fund Moore Capital Strategy, στο Λονδίνο. Ο ίδιος λέει ότι η συγκατοίκησή του με τον Οσκαρ Λαφοντέν στο γερμανικό υπουργείο οικονομικών ήταν αδύνατη και γι’ αυτό επέλεξε τη φυγή προς τον ιδιωτικό τομέα.
Το 2001 υποβάλλει την υποψηφιότητά του για τη θέση του γενικού διευθυντή της Ευρωπαϊκής Επιτροπής αρμοδίου επί των χρηματοοικονομικών υποθέσεων. Υποψήφιος για τη θέση αυτή ήταν και ένας άλλος Γερμανός, ιδιαίτερα γνωστός πλέον στην Ελλάδα: ο Χόρστ Ράιχενμπαχ, γέννημα – θρέμμα της κοινοτικής γραφειοκρατίας, γνωστός για τις σοσιαλδημοκρατικές του αντιλήψεις και άριστος νομικός. Επελέγη, ως καλύτερος γνώστης των οικονομικών θεμάτων, ο Κ. Ρέγκλινγκ με αποτέλεσμα να χολωθεί ο Χ. Ράιχενμπαχ ο οποίος λίγο μετά εγκατέλειψε τις Βρυξέλλες με προορισμό την Τράπεζα για την ανοικοδόμηση της Ανατολικής Ευρώπης.
Μια από τις πρώτες εργασίες που διεκπεραίωσε ο Κ. Ρέγκλινγκ, άμα τη αναλήψει των νέων καθηκόντων του, ήταν η ένταξη της Ελλάδας στο ευρώ. «Αν υπήρχε κάποιος που γνώριζε αν και σε ποιο βαθμό ήταν χαλκευμένα τα στοιχεία βάσει των οποίων εισήλθε η Ελλάδα στο ευρώ, αυτός ήταν ο Ρέγκλινγκ», λένε ακόμη και σήμερα στις Βρυξέλλες. Ο ίδιος ουδέποτε τοποθετήθηκε δημοσίως επί του θέματος, αν και μετά την περιβόητη «απογραφή της αλήθειας» του Γιώργου Αλογοσκούφη, για τον χειρισμό της οποίας του καταλογίστηκαν ευθύνες από την πλευρά του Κώστα Σημίτη, απάντησε εγγράφως, υπερασπίζοντας περισσότερο την υπηρεσία του και τον Επίτροπο Χοακίν Αλμούνια και λιγότερο τον εαυτό του. Ωστόσο αυτό που του καταλογίζουν ουκ ολίγοι στις Βρυξέλλες είναι ότι τρόπον τινά μεθόδευσε την – ατιμωρητί – παραβίαση του Συμφώνου Σταθερότητας από τη Γερμανία και τη Γαλλία.

ΣΤΗ ΣΙΓΚΑΠΟΥΡΗ. Το 2008, με τη λήξη της θητείας του στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, ο Κλάους Ρέγκλινγκ αναχωρεί για τη Σιγκαπούρη, όπου διδάσκει στο πανεπιστήμιο, ενώ το 2010 αναλαμβάνει τη διεύθυνση ενός ακόμη hedge fund, του Winton Futures. Πηγές των Βρυξελλών αναφέρουν πως εκείνη την εποχή υπήρξαν προτάσεις προς την ελληνική κυβέρνηση να τον προσλάβει ως σύμβουλο, χωρίς ωστόσο να του υποβληθεί καμία πρόταση. Ετσι τον Ιούλιο του 2010 ο Κλαους Ρέγκλινγκ επιστρέφει στην Ευρώπη αναλαμβάνοντας τη διεύθυνση του EFSF, δηλαδή του Ταμείου που μετά τη χρηματοδότηση της Ιρλανδίας και της Πορτογαλίας, αναλαμβάνει τη χρηματοδότηση της Ελλάδας. Γερμανικές πηγές αναφέρουν ότι η επιλογή του οφείλεται περισσότερο στον πρόεδρο του Eurogroup Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ και λιγότερο στην Καγκελάριο Ανγκελα Μέρκελ, με την οποία άλλωστε συγκρούστηκε σύντομα λόγω της εμμονής του στην ανάγκη έκδοσης ευρωομολόγων. Οι ίδιες πηγές αναφέρουν ότι σε μια συνεδρίαση των γερμανών Χριστιανοδημοκρατών στην οποία ήταν προσκεκλημένος, δεν δίστασε να ανεβάσει τους τόνους, καλώντας τα στελέχη της γερμανικής Δεξιάς να πάψουν να προβαίνουν σε δηλώσεις σχετικές με τις πιθανότητες εξόδου της Ελλάδας από τη ζώνη του ευρώ.

ΧΩΡΙΣ ΠΟΛΥΤΕΛΕΙΕΣ. Εδώ και δύο χρόνια λοιπόν ο Κλάους Ρέγκλινγκ έχει επί της ουσίας εγκατασταθεί στο Λουξεμβούργο απ’ όπου διαχειρίζεται για λογαριασμό του EFSF περίπου 500 δισ. ευρώ. Πολλά από αυτά προέρχονται από τις ασιατικές χώρες τις οποίες ο Κ. Ρέγκλινγκ γνωρίζει πολύ καλά. Γνήσιος προτεστάντης, θεωρεί ότι τα 12 τ.μ. που είναι το γραφείο του, είναι υπεραρκετά για να ανταποκριθεί στην αποστολή του και όπως λένε οι συνεργάτες του, η μόνη πολυτέλεια που επιτρέπει στον εαυτό του είναι ένα κουτί σοκολατάκια τα οποία η γραμματέας του φροντίζει επιμελώς να ανανεώνει.