Και ένα, και δύο, και… τέσσερα συνομήλικα παιδιά!

Χαρακτηρίστηκαν ιατρικό θαύμα της εποχής τους. Τα ίδια ωστόσο δεν αισθάνθηκαν ποτέ διαφορετικά από τα άλλα παιδιά της ηλικίας τους, όπως συμφωνούν σήμερα και τα τέσσερα. Από τον γιατρό πάντως, που υποβοήθησε τη μητέρα τους στην πρωτοποριακή τότε διαδικασία γονιμοποίησης για τη σύλληψή τους, έμαθαν με λεπτομέρειες μεγαλώνοντας τις συνθήκες υπό τις οποίες ήρθαν όλα μαζί στον κόσμο. Στις 25 Φεβρουαρίου 1991, λίγο μετά τις τρεις τα ξημερώματα, σε αθηναϊκό μαιευτήριο (Μητέρα). Τώρα, τα χαμογελαστά τετράδυμα του Γιώργου και της Αγγελικής Θεοφάνη, δύο αγόρια και δύο κορίτσια, δεν μοιάζουν εμφανισιακά ή και στον χαρακτήρες, στα σίγουρα όμως είναι σχεδόν αχώριστα. Αυτονόητα το ίδιο σχολικό τμήμα έβγαζαν κάθε χρονιά, από κοινού συμμετείχαν μέχρι και στις ομαδικές κοπάνες με τους συμμαθητές τους, παντού μαζί ήταν και είναι. Μόνο τώρα, στη φοιτητική ζωή τους, πήραν κατ’ ανάγκη διαφορετικό δρόμο.

«Ποτέ δεν είπα “πάλι με τα αδέλφια μου θα είμαι σήμερα;”. Ποτέ δηλαδή δεν ένιωσα να βαριέμαι που τα βλέπω τόσο τακτικά, μέσα κι έξω από το σπίτι. Αλλωστε, και τώρα ή και στο σχολείο δεν είχαμε ποτέ τις ίδιες παρέες. Ως πιτσιρικάδες, πάλι, καθένας είχε τα παιχνίδια του, τις δικές του αγαπημένες ασχολίες. Εξάλλου, συνεχίζουμε να κάνουμε και πολλά διαφορετικά πράγματα. Με άλλα λόγια, ο ένας δεν επηρεάζει ούτε ζηλεύει τον άλλον», λέει ο Κωνσταντίνος, ο πρωτότοκος, τριτοετής σπουδαστής στο Τμήμα Λογιστικής στο ΤΕΙ του Πειραιά.

«Είναι μια χαρά να ζεις σε μια οικογένεια με άλλα τρία και μάλιστα συνομήλικα αδέλφια, έστω και αν έξι άνθρωποι μοιράζονται 130 τ.μ.! Και μόνο η σκέψη ότι έχεις κάποιον πολύ δικό σου άνθρωπο ανά πάσα στιγμή δίπλα σου σε βοηθά ψυχολογικά. Προσωπικά, δεν θα μπορούσα να διανοηθώ ότι είμαι μόνη μου. Το καλό είναι πως όταν ο ένας από τους άλλους τρεις δεν μπορεί ή και δεν θέλει να σε βοηθήσει σε κάτι που θα χρειαστείς, υπάρχουν πάντα άλλοι δύο διαθέσιμοι για να απευθυνθείς!», λέει η επίσης τριτοετής στη Λογιστική Χριστίνα, που ξεπρόβαλε δεύτερη, μόλις ένα λεπτό αργότερα από τον Κωνσταντίνο.

«Το γεγονός πως έχουμε την ίδια ηλικία μάς έδωσε την ευκαιρία να μεγαλώσουμε κάτω από τις ίδιες συνθήκες, να μη δημιουργηθούν αισθήματα ζήλειας ή ανταγωνισμού. Αντιθέτως, τα αδέλφια μου δίνουν πάντοτε μια όμορφη αίσθηση ασφάλειας, ειδικά όποτε βγαίνουμε μαζί. Σήμερα, ακόμα θυμάμαι έντονα τα χρόνια του σχολείου μας όταν ο ένας βοηθούσε τον άλλο σε ασκήσεις ή εργασίες. Ή και τότε που οι καθηγητές διάβαζαν πρώτη φορά τον κατάλογο, με τέσσερις φορές γραμμένο το επίθετό μας, και νόμιζαν ότι επρόκειτο για κάποια καλά οργανωμένη φάρσα! Παγίως, πάλι, αλληλοστηριζόμασταν και στις εξωσχολικές δύσκολες στιγμές μας. Ουκ ολίγες φορές έχουμε ανταλλάξει και συμβουλές μεταξύ μας για όλα τα θέματα. Τελευταία, βέβαια, αυτή η επικοινωνία μας δεν είναι και τόσο άμεση λόγω της απόστασης, καθώς σπουδάζω, τρίτο χρόνο τώρα, στη Ρόδο…», αναφέρει η φοιτήτρια Μεσογειακών Σπουδών Ελένη, που γεννήθηκε τρίτη και ελαφρύτερη (ζύγιζε μόλις ένα κιλό και έμεινε τρεις μήνες στη θερμοκοιτίδα!).

«Τις πρώτες πέντε φορές που η Ελένη έφυγε για το νησί, έβαλε τα κλάματα. Δεν έλεγε να συνηθίσει με τίποτα στην ιδέα του πρώτου αποχωρισμού από την οικογένειά μας», θυμάται ο Βενιαμίν, ο Βασίλης, ο… ταμίας της τετράδας όποτε όλοι μαζί οι «αφοί και αφές» Θεοφάνη έλεγαν τα Κάλαντα. «Ως παιδιά, έπεφτε και… ξύλο μεταξύ μας, εκ περιτροπής! Οταν αργούσαμε να γυρίσουμε σπίτι, τα ακούγαμε και οι τέσσερις! Όποτε πάντως βγαίναμε έξω ομαδικά, ποτέ δεν κάναμε φασαρία. Τώρα βέβαια, όπου και να πάμε θέλουμε δύο αυτοκίνητα. Και οι διακοπές όμως είναι απαγορευτικές για εμάς, για οικονομικούς λόγους – από την Α’ Λυκείου έχουμε να πάμε όλοι μαζί κάπου. Και σήμερα, τόσοι που είμαστε, στερούμαστε τη δυνατότητα να πάμε όλοι μαζί, όσο συχνά θα θέλαμε, για έναν καφέ ή σε μια ταβέρνα, καθώς όλα θα πρέπει να πληρωθούν στο τετραπλάσιο. Τέσσερις μπίρες, π.χ., τις προάλλες μας κόστισαν 25 ευρώ…», λέει το πειραχτήρι αλλά και «ο λιγότερο διαβαστερός», κατά δήλωσή του, από τα αδέρφια. Προτού φύγει φαντάρος – προφανώς στην ίδια σειρά με τον Κωνσταντίνο – σπουδάζει Μηχανολογία, δευτεροετής. «Το πρόβλημα είναι ότι η σχολή μου συγχωνεύτηκε με το αντίστοιχο τμήμα της Χαλκίδας και με την αλλαγή του νόμου δεν μου δίνουν μετεγγραφή για Αθήνα όπως πρόλαβαν και πήραν τα δύο αδέλφια μου. Πρακτικά, είμαι υποχρεωμένος να πηγαινοέρχομαι, να κάνω τέσσερις ώρες πήγαινε – έλα με τα ΚΤΕΛ ή να πληρώνουμε βενζίνες και διόδια. Οσα πάντως προβλήματα και να παρουσιάζονται, ως οικογένεια προσπαθούμε να τα περνάμε όσο πιο καλά γίνεται και νομίζω πως τελικά τα καταφέρνουμε!», ξεκαθαρίζει ο μικρότερος από το… θεοφανέικο.

«Είμαστε χαρούμενη, δεμένη οικογένεια. Ποιο σπίτι άλλωστε δεν περνά σήμερα δυσκολίες; Με το να πάθουμε κατάθλιψη θα κερδίσουμε τίποτα;», αναρωτιέται η μητέρα των τετράδυμων, η 53χρονη εκπαιδευτικός (οικονομολόγος) Αγγελική Θεοφάνη, κληθείσα να «κάνει ταμείο» σχετικά με τις σημερινές συνθήκες διαβίωσης της οικογένειάς της. «Πλέον η μεγαλύτερη έγνοια μας είναι η οικονομική, το να μπορούμε να προσφέρουμε στα παιδιά μας όσα χρειάζονται. Για παράδειγμα, δεν μπορέσαμε να τα στείλουμε, λόγω κόστους, στην πενθήμερη εκδρομή της Γ’ Λυκείου, γιατί τότε δεν είχαμε τα χρήματα, τα 4Χ250 ευρώ, δηλαδή 1.000 ευρώ. Ταξίδεψαν πάντως στο Λονδίνο αργότερα, όταν μπορέσαμε. Σκέφτομαι, πως μετά τις σχολές τους θα ήθελαν να κάνουν και κάποιο μεταπτυχιακό. Είναι ωστόσο αδύνατο να βρούμε τουλάχιστον 20.000 ευρώ που θα χρειαστούν. Και εγώ και ο άντρας μου δουλεύουμε συνεχώς, αλλά μονίμως πρέπει να τα πληρώνουμε όλα επί τέσσερα, όπως κάναμε χρόνια τώρα και με τα δίδακτρα για φροντιστήρια και ξένες γλώσσες». Είναι δύσκολα, λέει, τα πράγματα και εξηγεί τον συλλογισμό της. «Ο άντρας μου είναι ιδιωτικός υπάλληλος, που σημαίνει ότι συνεχώς αιωρείται ο φόβος ότι ίσως αύριο να μην έχει πια δουλειά. Παίρνει τώρα 1.120 ευρώ, ενώ εγώ άλλα 800, από 1.200 προ τριμήνου, με 28 έτη υπηρεσίας. Μας ήρθε και χαράτσι 1.500 ευρώ, δίνουμε και ενοίκιο 250 ευρώ για το σπίτι στη Ρόδο. Από την άποψη ότι εμένα μου προέκυψαν σε μια εγκυμοσύνη τόσα παιδιά, αισθάνομαι αδικημένη όταν και τα άλλα δύο παιδιά μου δεν μπορούν να έρθουν να σπουδάσουν στην Αθήνα. Θεωρώ δηλαδή πως θα έπρεπε να υπάρχει ειδική αντιμετώπισή μας. Αντιθέτως, εμείς αυτό το λεγόμενο κράτος πρόνοιας δεν το βλέπουμε. Πληρώσαμε, θυμάμαι, 12 εκατ. δραχμές στο μαιευτήριο. Την περίοδο 2000-2006 μας είχαν κόψει και το πολυτεκνικό επίδομα, με εισοδηματικά κριτήρια. Ευτυχώς, δεν είναι παιδιά που διαρκώς ζητούν χαρτζιλίκι ή ένα σωρό πράγματα, οπότε προσαρμόστηκαν ανάλογα», σημειώνει η κ. Θεοφάνη.

«Τώρα είναι ακόμα πιο δύσκολα για μας, γιατί τα παιδιά μας μεγάλωσαν και έχουν ανάγκες, τη στιγμή που και οι μισθοί μας έπεσαν. Μικρά όταν ήταν, με ένα γάλα και μια πάνα τα βολεύαμε», λέει και ο σύζυγός της Γιώργος Θεοφάνης. Ακόμα θυμάται τη σαστισμένη αντίδρασή του – «γιατρέ, να είμαστε σοβαροί…» – όταν έμαθε ότι η σύζυγός του κυοφορούσε πεντάδυμα (το ένα χάθηκε κατά τη διάρκεια της κύησης) στην πρώτη κιόλας προσπάθεια τεχνητής γονιμοποίησης (γιατροί οι Θέμης Μαντζαβίνος, Γιώργος Καλλιπολίτης), ύστερα από επτά χρόνια γάμου. «Η αγωνία πώς θα γεννηθούν όλα μαζί μας είχε κυριεύσει επί μήνες μέχρι όλα να πάνε καλά», λέει ο 54χρονος πωλητής κλιματιστικών. «Και ο πρώτος καιρός μετά τη γέννα ήταν ζόρικος. Δόξα τω Θεώ, είμαστε καλά, κυρίως χάρη στη γυναίκα μου, τον στυλοβάτη του σπιτιού μας!».