[Αποψη] Οι κάλπες και οι οδυνηρές αποφάσεις

Διαβάζοντας κανείς προσεκτικά την τελευταία έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, μπορεί να διαπιστώσει ότι το μεγαλύτερο λάθος του πρώτου Μνημονίου δεν ήταν η καθυστέρηση εφαρμογής των διαρθρωτικών αλλαγών στην αγορά, ούτε έφταιξαν για την αποτυχία οι μισθοί στον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας.

Το μεγαλύτερο λάθος, η μεγαλύτερη αδυναμία αν θέλετε, ήταν ότι τα δύο χρόνια που πέρασαν όχι μόνο δεν περιορίστηκε δραστικά ο απέραντος δημόσιος τομέας αλλά, αντίθετα, το σύνολο των αμειβομένων από τον κρατικό προϋπολογισμό (εργαζομένων και συνταξιούχων του Δημοσίου) παρέμεινε το ίδιο, σταθερά πάνω από 1.100.000 άτομα.

Για την ακρίβεια, ο αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων στο τέλος του 2009 ήταν 715.882 άτομα, το 2010 περιορίστηκε στα 683.627 άτομα και στο τέλος του 2011 στα 664.223 άτομα.

Μέσα στα δύο χρόνια ο αριθμός των εργαζομένων στο Δημόσιο (κεντρική διοίκηση, ΟΤΑ, ασφαλιστικά ταμεία και ΔΕΚΟ) μειώθηκε κατά 51.660 άτομα, ενώ αυξήθηκε σχεδόν ισόποσα ο αριθμός των συνταξιούχων. Ακριβώς γιατί και νέες προσλήψεις έγιναν κι όλες οι πολιτικές αποφάσεις (κυρίως για το Ασφαλιστικό) οδηγούσαν τους εργαζομένους στην εθελουσία έξοδο. Ο αριθμός των συνταξιούχων του Δημοσίου (πολιτικοί, στρατιωτικοί, αστυνομικοί, κληρικοί, δημοτικοί κ.ά.) αυξήθηκε από 403.000 σε 445.000, δηλαδή κατά 42.000 άτομα.

Και φθάσαμε λοιπόν έπειτα από δύο χρόνια στο ίδιο σημείο. Τις αποφάσεις που γνώριζε ότι πρέπει να εφαρμόσει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και δεν το έκανε, καλείται να τις εφαρμόσει η νέα κυβέρνηση, αυτή που θα προκύψει από τις κάλπες. Και θα είναι οδυνηρές καθώς πλέον θα οδηγούν όχι μόνο στη μείωση των αποδοχών των δημοσίων υπαλλήλων, αλλά και στην απόλυση.