Καλύτερα να πέσει στα πόδια του, παρά στο στόμα του…

Σιωπούν, σιωπούν – άντε, το πολύ πολύ, να μιλήσουν για το πόσα φράγκα θα πάρουν – οι καλλιτέχνες μας αλλά όταν το ανοίγουν…

Γράφει, μεταξύ άλλων, στην προσωπική του ιστοσελίδα, έμφορτος θυμού, ο Αλκίνοος Ιωαννίδης «We blame you, you know (σ.σ.: κάτι σαν “σας το χρεώνουμε, ξέρεις”), μου είπε ένας Αγγλος στο Λονδίνο. Εννοούσε πως οι Ελληνες κάνουμε ζημιά στις οικονομίες των άλλων χωρών της Ευρώπης. Με την κυκλοφορία της συλλογής “Local Stranger” στο εξωτερικό, θα πέφτω συχνά πάνω σε τέτοιου είδους ατάκες ξένων δημοσιογράφων.

Τι να απαντήσω; Πως οι αποικιοκράτες παππούδες του συμπεριφέρονταν στους κύπριους δικούς μου σαν να ήταν ζώα, επειδή ήταν βοσκοί και δεν είχαν μπάτλερ; Πως η βασίλισσά του, αυτή η γιαγιά με τα καταπληκτικά καπέλα, όταν ήταν νέα υπέγραφε θανατικές καταδίκες παιδιών 19 και 20 χρονών; Να του πω για την εξωτερική πολιτική της χώρας του, που τεχνητά προκάλεσε το μίσος μεταξύ των Ελληνοκυπρίων και των Τουρκοκυπρίων, άνοιξε με το ζόρι την όρεξη στην Τουρκία και με τη βοήθεια της αστείρευτης δικής μας λεβεντομαλακίας δημιούργησε το κυπριακό πρόβλημα;

Πως οι εταιρείες και οι κυβερνήσεις τους ανέθρεψαν και στήριξαν τη διαφθορά μας, προκειμένου να μας πουλήσουν σε διπλή τιμή τα άχρηστα όπλα, τα φάρμακα και τις τηλεπικοινωνίες τους;

“We blame you!” Και οι δύο παππούδες μου σκοτώθηκαν στον πόλεμο. Δεν άκουσα ποτέ τους γονείς μου που μεγάλωσαν πάμφτωχοι, να κατηγορούν συνολικά τους Γερμανούς, τους Αγγλους, τους Τούρκους ή τους Βούλγαρους. Είχαν μια σιωπή, μια βαθιά γνώση πως ο άνθρωπος, από όπου και αν κατάγεται, κρύβει μέσα του τον άγγελο, μα κρύβει και το θηρίο.

Να πω για τις αηδίες που η δική τους show-business μάς πούλησε δεκαετίες τώρα; Για τόσες ανοησίες της ποπ, της ροκ και των charts που μας τάισαν με το ζόρι; Που για κάθε τραγούδι της προκοπής αναγκαστήκαμε να αγαπήσουμε κι ένα σακί σκουπιδοτράγουδα; Ακούς εκεί we blame you! Ηλίθιε!».

Να είναι που, όπως άδει στο άσμα «Ηταν ανάγκη;» ο ίδιος, «μαλακωδώς ευησυχασθείς επί μακρόν/ ο καλλιτέχνης επανεξετάζει την κατάσταση/ πριν ξεχαστεί εκ νέου»; Ή που… «τα γόνατά μου κάνουν χρίτσι χρίτσι./ Μεγαλώνω./ Το χάνω κάθε χρόνο το παιχνίδι/ με το χρόνο»;