Είναι πολλά τα λεφτά, πρόεδρε…

«Αν χάσω, σταματώ την πολιτική. Θα αλλάξω τελείως ζωή», φέρεται να δήλωσε τέλη Ιανουαρίου ο Νικολά Σαρκοζί σε μια off the record συζήτηση με τους δημοσιογράφους. Και επειδή υπάρχει πολύ μεγάλη πιθανότητα να χάσει (από τον Σοσιαλιστή υποψήφιο Φρανσουά Ολάντ) στις προεδρικές εκλογές Απριλίου και Μαΐου, ο γαλλικός Τύπος θυμήθηκε αμέσως μιαν άλλη δήλωση που φέρεται να είχε κάνει ο Σαρκοζί παλαιότερα, προτού γίνει πρόεδρος, το 2005: «Πρώτα θα γίνω πρόεδρος, έπειτα δικηγόρος». Στόχος: «Να βγάλω χρήματα». Δεν είναι ο πρώτος πολιτικός ηγέτης που βάζει αυτόν τον στόχο. Στην πραγματικότητα, η λέσχη των πρώην αρχηγών κρατών και κυβερνήσεων που εξαργυρώνουν σε (πολλά) ευρώ τις γνωριμίες, το όνομα και την εξουσία που απέκτησαν ενόσω υπηρετούσαν τη χώρα τους ολοένα και μεγαλώνει.

Το φαινόμενο φυσικά δεν είναι καινούργιο: παλιές δόξες όπως ο γερμανός καγκελάριος Χέλμουτ Σμιτ ή ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Χένρι Κίσινγκερ γυρίζουν χρόνια τον κόσμο, από κοζερί σε συνέδρια και πάντα με το αζημίωτο. Οπως επισημαίνει όμως το γαλλικό περιοδικό «Le Point», τα τελευταία χρόνια η επιχείρηση αυτή γνωρίζει εντυπωσιακή άνθηση και πουθενά αλλού δεν γνωρίζει μεγαλύτερη άνθηση από ό,τι στην Ευρώπη.

Κάποιοι πρώην πολιτικοί ηγέτες καταπιάνονται με τη συγγραφή μυθιστορημάτων αγάπης, όπως ο Βαλερί Ζισκάρ ντ’ Εστέν, άλλοι συνεχίζουν να υπηρετούν τη χώρα τους από τα παρασκήνια, όπως ο Βέλγος Γκι Φέρχοφσταντ ή επιστρέφουν στις αγαπημένες σπουδές τους, όπως ο Ιταλός Ρομάνο Πρόντι. Οταν όμως καταπιάνονται με τις μπίζνες, οι «πρώην» το κάνουν χωρίς συμπλέγματα. Δίνουν ομιλίες αλλά και συμβουλές σε επιχειρήσεις ή χώρες περισσότερο ή λιγότερο δημοκρατικές, γίνονται λομπίστες. Το πλέον εμβληματικό σύμβολο αυτής της οικονομικής βουλιμίας, ο Τόνι Μπλερ. Ο ιδεαλιστής σαραντάρης, που έφερε έναν άνεμο ανανέωσης στο βρετανικό Εργατικό Κόμμα, μετασχηματίστηκε στον καλύτερο πλασιέ του εαυτού του. Το πιο πρόσφατο τρόπαιό του είναι και το πλέον αμφιλεγόμενο: σύμβουλος της (απολυταρχικής) κυβέρνησης του Καζαχστάν, ενός πλούσιου σε πετρέλαια κράτους της Κεντρικής Ασίας. Τα ορυκτά καύσιμα, ιδού το μέλλον. Τα υπόλοιπα – και τους υπόλοιπους – θα τα κρίνει η Ιστορία.