Ο «γκουρού» και οι μιμητές του

Για χρόνια ο Πέτρος Κωστόπουλος έφερε βαρέως τη συμβολοποίησή του ως «γκουρού»-poster boy μιας υποτίθεται αγοραίας και επιπόλαιης αντίληψης περί χλιδάτης ευζωίας. Είχε κάποιο δίκιο, υπό την έννοια ότι δεν ανακάλυψε φυσικά ο ίδιος την ιδέα της ακριβής ψυχαγωγίας και του σταρ σίστεμ ούτε ήταν τα Μέσα του Κωστόπουλου αυτά που εμπόδισαν διά της βίας το κοινό να απολαύσει σεμνά και ταπεινά τη «σοβαρή» αρθρογραφία και την «υψηλή» κουλτούρα, απερίσπαστο από τους πειρασμούς μοντέλων με μπικίνι και παραλιακών κλαμπ. Τώρα, στη «δύσκολη ώρα» του εισπράττει τη μνησίκακη χλεύη δικαίων και αδίκων. Πολλοί όμως αγνοούν ή ξεχνούν ότι το περιοδικό «Κλικ» υπό τη διεύθυνση Κωστόπουλου ξεκίνησε στα τέλη του ’80, εποχή ακόμα «παρθένα» όσον αφορά τις παραμέτρους αυτού που αποκαλούμε γενικώς και αορίστως lifestyle, ως «εναλλακτικό» με μπούσουλα περιοδικά «σύγχρονων τάσεων» όπως το «Face» και το «Actuel». Η αγορά όμως δεν σήκωνε το «πολύ» εναλλακτικό – τώρα δεν σηκώνει ούτε το «λίγο» – και το «Κλικ» ενηλικιώθηκε απότομα, από ανέμελος φοιτητής σε φιλόδοξο στέλεχος εν μια νυκτί, και μεταλλάχτηκε σε τυπικό ψυχαγωγικό περιοδικό ποικίλης ύλης. Ακολούθησαν το «Nitro» και τα υπόλοιπα με τον Κωστόπουλο στον ρόλο του εκδότη-μπίζνεσμαν πλέον, λίγο πριν από την εκδήλωση του ακραίου κερδοσκοπικού φαινομένου που κατ’ ευφημισμόν αποκλήθηκε «πάρτι του Χρηματιστηρίου». Τον καιρό εκείνο μπορούσε να δει κανείς, αν έκανε μια βόλτα στη Μύκονο, τα ζαλισμένα εξωμήτρια του «μεγάλου ξεσαλώματος», καθώς και διάφορους οικονομικούς συντάκτες γνωστούς από την τηλεόραση να προσπαθούν να μιμηθούν εντελώς άγαρμπα το μπον βιβέρ στυλ του Κωστόπουλου. Τουλάχιστον εκείνος, αν μη τι άλλο, έμοιαζε να «το έχει» το στυλ ζωής (lifestyle) που πλάσαρε μέσω των εντύπων του αλλά και των εμφανίσεών του στην τηλεόραση, συνήθως στα τηλεοπτικά πάνελ τις βραδιές των εκλογών.