Πέτρωσαν από την ακινησία

Αντιλαμβάνομαι το δράμα. Σε μια χώρα που αλαλιασμένη προσπαθεί να βρει την ανάσα της από τις βουτιές στον βυθό του οικονομικού τρόμου, είναι επόμενο να ‘χει ζωστεί σαν «σωσίβιο» το είδος της τηλεόρασης που μόνο στην επιφάνεια μπορεί να αντέξει. Και αυτό ακριβώς έχει πάθει η τηλεόραση του λάιφσταϊλ. Τρέμει μην της ξεφουσκώσουν τα «σωσίβια». Ακροβολίζεται στα πάνελ και φυσάει με φόρα να τα κρατήσει φουσκωμένα: Σάκης σε όλες τις εκδοχές, από πατέρας μέχρι πολιτικός αναλυτής, Μακρυπούλια – Χατζηγιάννης – μονόπετρο, Αρναούτογλου – και – νέος – έρωτας, εγκυμοσύνη – Χρηστίδου. Αυτά. Τα ίδια και τα ίδια. Εδώ και μια δεκαετία καινούργιο πρόσωπο δεν έχει βρεθεί. Μια Μπεκατώρου σαν Μενεγάκη και οι Σίσσυ Χρηστίδου και Μαίρη Συνατσάκη νέες, ωραίες και αφόρητα πληκτικές. Είναι αλήθεια ότι σε εποχές κρίσης και ανασφάλειας η τηλεόραση του είδους, παραμένοντας ακίνητη στο γνώριμο σύμπαν της σαπουνόφουσκας, συντηρεί μια ψευδαίσθηση θαλπωρής του γνωρίμου. Ακόμη κι αν ο κόσμος καταρρέει, στης Ελεονώρας θα τσακώνονται για το αν είναι έγκυος ή όχι η Χρηστίδου και θα βγάζουν τους ίδιους ήχους θαυμασμού στη θέα του Ρουβά με το ίδιο ασυνάρτητο επιφώνημα «δεν υπάρχει, δεν υπάρχει!», που θα επαναλάβουν στο επόμενο θέμα, το οποίο πάλι «δεν υπάρχει! Δεν υπάρχει!». Να εκλάβουμε και ως κρίση αυτοσυνειδησίας αυτή την τελετουργική επίκληση στην ανυπαρξία;