[Ανορθόδοξα] Χαρά στον Ελληνα που ελληνοξεχνά

Γεννήθηκα σε μια Ελλάδα χωρισμένη στα δύο, στους νικητές και τους ηττημένους του Εμφυλίου. Βέβαια το κατάλαβα αργότερα, όταν άρχισα να μεγαλώνω σε μια χώρα όπου όλοι αναζητούσαν ευθύνες για τον διχασμό της. Την εφηβεία μου την πέρασα στη δικτατορία. Εκεί ο διχασμός είχε μετατοπισθεί. Οσοι αποδέχονταν το καθεστώς, ασχέτως αν ανήκαν στους νικητές ή τους ηττημένους, καταχωρίζονταν στους Ελληνες. Είχαν πολιτικά δικαιώματα, κι ας μην υπήρχε πολιτική για να τα αξιοποιήσουν, διέθεταν πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων και διαβατήριο. Οι υπόλοιποι δεν ήταν και τόσο Ελληνες ή μάλλον έπρεπε να το αποδείξουν πως είναι Ελληνες, αλλιώς διαγκωνίζονταν για να βρουν μια θέση στον χορό των ανθελλήνων. Εκεί τους έκαναν συντροφιά και διάφοροι Αγγλοι, Γάλλοι, Πορτογάλοι οι οποίοι ζητούσαν την αποκατάσταση της Δημοκρατίας στη χώρα μας.

Και ήρθε η Δημοκρατία. Και μαζί με τη Δημοκρατία ξεχάστηκε και ο διχασμός, κι ας ήταν ακόμη πολλές από τις πληγές του ανοιχτές. Προσοχή στο ρήμα «ξεχάστηκε», που σημαίνει ότι απωθήθηκε από τους τρόπους καλής δημοκρατικής συμπεριφοράς. Ο κόμπος δεν λύθηκε, έμεινε εκεί να βυσσοδομεί στις αναμνήσεις και να υπονομεύει τη συνείδηση. Και τώρα που το οικοδόμημα το οποίο στήθηκε μαζί με τη Δημοκρατία, η περίφημη μεταπολίτευση, καταρρέει με πάταγο πάνω στα κεφάλια μας, τώρα που το δυσοίωνο παρόν δεν δίνει δεκάρα για τους τρόπους «καλής δημοκρατικής συμπεριφοράς» ξαναβγαίνει στην επιφάνεια. Το ρήγμα που πάει να δημιουργηθεί είναι το ιδανικό έδαφος για τον πλειστηριασμό των αισθημάτων.

Το «ελληνόμετρο» που έβγαλε προχθές ο κ. Τσίπρας για να μετρήσει τους πολιτικούς του αντιπάλους, δες την κυβέρνηση, κυκλοφορεί από στόμα σε στόμα εδώ και καιρό. Οι κατηγορίες για «δωσιλογισμό», για «εθνική μειοδοσία», για «προδοσία» τροφοδοτούν τη ρητορεία της απελπισίας. Εχει και αυτό τη χρησιμότητά του, απ’ όπου και αν προέρχεται. Και θα ήταν ενδεχομένως ακόμη πιο χρήσιμο αν προσδιόριζαν και το μέτρο της ελληνομετρίας, έτσι για να ξέρουμε πού βρισκόμαστε.

Για ποιο λόγο είναι λιγότερο Ελληνες όσοι συμμετέχουν και όσοι υποστηρίζουν την κυβέρνηση; Γιατί ψηφίζουν διαφορετικά από τον κ. Τσίπρα, γιατί δεν σκέφτονται όπως ο κ. Τσίπρας ο οποίος ξεχνάει, ή δεν το έμαθε ποτέ, πως μια από τις σημαντικότερες προσφορές της Αριστεράς σε αυτόν τον τόπο, και όχι μόνον, είναι ότι στον καιρό της «εθνικοφροσύνης» ζητούσε δημοκρατία και όλο περισσότερη δημοκρατία, ότι αγωνιζόταν να έρθει η Δημοκρατία. Για ποιο λόγο είναι περισσότερο Ελληνας ο κ. Τσίπρας; Γιατί αισθάνεται καλύτερα απ’ αυτούς τον πόνο των Ελλήνων. Και πώς θα καταλάβουμε ότι αισθάνεται καλύτερα τον πόνο των Ελλήνων; Μάλλον επειδή αυτοί που έχει απέναντί του είναι λιγότερο Ελληνες. Οπερ έδει δείξαι. Πάντα το μεγάλο προσδιορίζεται σε σχέση με το μικρό, όλα είναι σχετικά και άντε να βγάλεις συμπέρασμα στο τέλος.

Πολλή φασαρία για το τίποτε θα μου πείτε. Το πιθανότερο είναι το ελληνόμετρο το έβγαλε από την τσέπη του, εν τη ρύμη του λόγου του, υπό το κράτος ενθουσιασμού, ποιητική αδεία που λένε. Δεν βρήκε πρόχειρο κάνα Καβάφη κι έριξε μερικούς πόντους ελληνομετρία.