Μπάχαλο

Εχει μεγάλη πλάκα εν τέλει η σύληση του Μουσείου Ιστορίας των Ολυμπιακών Αγώνων της Αρχαιότητας, στην Ολυμπία. Διότι πέρα από το τραγικό γεγονός ότι κλάπηκαν πολύτιμα εκθέματα, στον γενικό σχεδιασμό της δράσης των εγκληματικών στοιχείων υπάρχει κάτι από το γενικό οργανωτικό μπάχαλο της χώρας. Εν πρώτοις, τα αντικείμενα που «απαλλοτριώθηκαν» (όπως λένε τα αναρχικά χαμαντράκια τις ληστείες) δεν μπορούν να πουληθούν πουθενά.
Κάτι ξέρουν οι λαθροαρχαιολόγοι που αναζητούν ακατάγραπτα αντικείμενα από τις επίσημες ή λαθραίες ανασκαφές. Ο,τι έχει καταγραφεί, δημοσιευτεί και εκτεθεί δεν έχει καμιά μοίρα στην αγορά. Μόνο αν αποκτηθεί από μανιακό αρχαιολάτρη που θα το απολαμβάνει κατά μόνας (ένας αισθητικός αυνανισμός) στα σκοτεινά και ανοίγοντας το θησαυροφυλάκιό του.
Διότι και το υπηρετικό του προσωπικό να το πάρει χαμπάρι, προβλέπονται δελεαστικά ποσά για την ειδοποίηση των Αρχών.
Τέτοια και η μοίρα του κλαπέντος Πικάσο στην Πινακοθήκη. Αλλά οι αστοιχείωτοι δράστες της Ολυμπίας άλλα πράγματα ζητούσαν και δεν τα βρήκαν εκεί που μπούκαραν. Και καλά, αυτοί ήταν επί πληρωμή μπουκαδόροι. Εκείνος που τους έστειλε, που ήξερε τι ζητούσε δεν είχε πάρει μυρωδιά (από πότε είχε να επισκεφτεί το μουσείο;) ότι τα εκθέματα που είχε λιμπιστεί (γραμματόσημα και χρυσά στεφάνια) είχαν αλλάξει εκθεσιακό χώρο;
Τώρα έχει να αντιμετωπίσει πολλά άλυτα προβλήματα: ό,τι ζητούσε δεν το απέκτησε. Αυτό που απέκτησε δεν μπορεί να το διαχειριστεί, αναμμένα κάρβουνα. Πρέπει να πληρώσει (γιατί κινδυνεύει από επαγγελματίες του εγκλήματος) τους μπουκαδόρους που τα έκαναν εξαιτίας του θάλασσα.