[Πρόσωπα] Από την TV στην πολιτική

Αποφεύγει επιμελώς τα μεγάλα θέματα της ισραηλινής εξωτερικής πολιτικής, όπως το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν ή το Παλαιστινιακό – έχει όμως ταχθεί κατά της διαίρεσης της Ιερουσαλήμ δηλώνοντας πως η πόλη «ανήκει στον λαό του Ισραήλ και σε κανέναν άλλο». Εμφανίζεται ως ένας υποψήφιος κατά του συστήματος και μεταρρυθμιστής που φιλοδοξεί να κάνει να πνεύσει ένας νέος αέρας στον πολιτικό κόσμο της χώρας του, τον οποίο χαρακτηρίζει «διεφθαρμένο και αξιοκαταφρόνητο». Την περασμένη Πέμπτη, ο Γιαΐρ Λαπίντ εκφώνησε την πρώτη του δημόσια ομιλία στο θέρετρο Εϊλάτ της Ερυθράς Θάλασσας και επιτέθηκε επίσης στις εξαιρέσεις που απολαμβάνουν οι υπερορθόδοξοι Εβραίοι, οι οποίοι απαλλάσσονται από τη στρατιωτική θητεία, οι πολυμελείς οικογένειές τους δεν πληρώνουν γενικά φόρους ενώ παίρνουν προνοιακά επιδόματα και τα θρησκευτικά σχολεία επιδοτούνται.

Ο Γιαΐρ Λαπίντ απευθύνεται στις μεσαίες τάξεις. «Αυτή η χώρα δεν ανήκει στις ομάδες συμφερόντων και στους λομπίστες, ούτε στους μεγιστάνες του χρήματος ή τους πολιτικούς που έκαναν την Κνεσέτ ιδιωτική λέσχη. Δεν ανήκει σ’ αυτούς που πετάνε πέτρες ή απειλούν τον στρατό» δήλωσε αναφερόμενος στην εθνικιστική θρησκευτική Δεξιά και τους εποίκους. «Αυτή η χώρα μάς ανήκει. Ανήκει σ’ αυτούς που πληρώνουν τους φόρους τους, που υπηρετούν τη στρατιωτική θητεία τους και τα παιδιά τους υπηρετούν κι αυτά: ανήκει στη μεσαία τάξη».

Στα 49 του, ο Γιαΐρ Λαπίντ είναι ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα πρόσωπα στο Ισραήλ, ωστόσο αποφάσισε να αφήσει ξαφνικά την επιτυχημένη καριέρα του δημοφιλούς τηλεπαρουσιαστή και να κατέβει στην πολιτική ακολουθώντας τα ίχνη του πατέρα του και ιδρύοντας ένα κόμμα το οποίο δεν έχει ακόμη ονομάσει. Ο Τζόζεφ «Τόμι» Λαπίντ, διάσημος δημοσιογράφος και αυτός, αρθρογράφος στην εφημερίδα «Μααρίβ», γνωστός για τις φραστικές επιθέσεις του εναντίον των θρησκευτικών κομμάτων, είχε ηγηθεί το 2003 του κόμματος Σινούι (Αλλαγή) οδηγώντας το σε μια ιστορική νίκη. Μάλλον φιλελεύθερος σε οικονομικό επίπεδο και σιωνιστής, ο Γιαΐρ Λαπίντ κινείται στον χώρο της Κεντροδεξιάς. Εντούτοις παίρνει ψηφοφόρους από το Καντίμα, το κύριο κόμμα της αντιπολίτευσης, και από το Εργατικό Κόμμα μάλλον, παρά από τους σχηματισμούς της Δεξιάς, όπως το Λικούντ. Αφότου ανακοίνωσε την είσοδό του στην πολιτική, τον περασμένο μήνα, οι δημοσκοπήσεις τού δίνουν από 10 ώς 14 έδρες σε περίπτωση εκλογών – μια επίδοση σημαντική σε μια χώρα όπου τα κύρια κόμματα μόλις που «πιάνουν» τις 30 έδρες και οι κυβερνήσεις σχηματίζονται με σύμπραξη των μικρών κομμάτων, ιδιαίτερα των θρησκευτικών ή των υπερεθνικιστικών. Αν καταφέρει να διατηρήσει τη δημοτικότητά του ώς τις εκλογές που πρόκειται να διεξαχθούν κανονικά το 2013, μερικοί αναλυτές υπογραμμίζουν πως υπάρχει κίνδυνος να διασπάσει την αντιπολίτευση μάλλον, παρά να επιτρέψει μια αλλαγή.