e-mail

Παπούτσι απ’ τον τόπο σου

(που είναι και καλό)

Προς Φοίβη Αθηναίου.

Μία σοβαρή πρόταση για κάθε Ελληνα: Αν καθένας από μας καταφέρει μέσα στο 2012 να αγοράσει ελληνικά προϊόντα αξίας 1.000 ευρώ στη θέση ξένων προϊόντων που αγόρασε πέρυσι, τότε θα προστεθεί στην προβληματική ελληνική οικονομία το αστρονομικό ποσό των 12 δισεκατομμυρίων ευρώ.

Σκεφθείτε ότι ολόκληρο το περιβόητο ΕΣΠΑ, που υποτίθεται ότι θα αναζωογονούσε τη χώρα, είναι 18 δισεκατομμύρια ευρώ για τέσσερα χρόνια.

Στροφή, λοιπόν, στο μικρό ελληνικό μαγαζί, στο ελληνικό τρόφιμο, στο ελληνικό ποτό, στροφή στον έλληνα παραγωγό, στο ελληνικό ρούχο και το ελληνικό παπούτσι.

Και κάτι ακόμη: Τα ελληνικά προϊόντα έχουν barcode που αρχίζει από 520.

Στέφανος Ληναίος

Ευτυχώς τελευταία έχουν αρχίσει να ανοίγουν και μικρά μαγαζάκια τύπου παντοπωλείου, που έχουν νοστιμότατα, εκλεκτά προϊόντα, τυριά από την Κρήτη, τη Λέσβο ή την Λήμνο, αλλαντικά από τη Δράμα, τη Λευκάδα, το Καρπενήσι, ρύζι από τον Αλιάκμονα, ζυμαρικά – με μανιτάρια – από τα Γρεβενά, ή και από τη Χίο με μαστίχα (ακόμη και αναψυκτικά με μαστίχα), προϊόντα με βατόμουρα από τη Δράμα, ζυμαρικά με βουβαλίσιο γάλα από τον ελληνικό Βορρά, αλάτι ακατέργαστο ή με βότανα από ελληνικές αλυκές, φυσικά ντόπια λάδια και κρασιά. Αν κρατούσαν και οι παραγωγοί τους τις τιμές σε λογικά επίπεδα – που οι περισσότερες είναι σε σχέση με τα ξένα – θα μπορούμε να ζούμε ζωή και ελληνικό ντελικατέσεν (ουπς, είναι γερμανική η λέξη).

Α, όλα κι όλα, θα γίνουμε μπίλιες

Αγαπητή κυρία Φοίβη μου, βοηθήστε με.

Ακούω πως αν και κόπηκε, και κάποιοι ανακουφίστηκαν, η εκπομπή της κυρίας Μπήλιως, κάποιοι επιχειρούν να την επαναφέρουν. Τέτοιες δύσκολες εποχές είναι για να μας κάνουν και τέτοια; Πόσο θα αντέξουμε οι ταλαίπωροι πολίτες; Εμ να την πληρώνουμε, εμ να μας τους επιβάλλουν;

Με απορίες, σε ένα κράτος

που εμφανώς καταρρέει,

Ελένη Αριστοπούλου

Γιατί το λέτε αυτό, αγαπητή Ελένη; Ευτυχώς δεν πέτυχε το κακοπροαίρετο σύνθημα «Kill Billιω». Διότι με ποιον θα σκάει τ’ αχείλι μας εκ-πολιτιστικώς στη δύσμοιρη τούτη χώρα; Ποιος θα ενσαρκώνει την έκπτωση και θα την μετουσιώνει σε κωμωδία; Από ποιον θ’ ακούμε μνημειώδεις ατάκες όπως «Αρλέτα, η φωνή σου και το όνομά σου έχει έναν συνειρμό αυτόματο: Αρλέτα – Νέο κύμα»; Ή θα ακούει την ίδια να τραγουδάει το «Κοίτα να ντύνεσαι καλά κι έρχεται κρύο», και θα πετάει το μνημειώδες «ναι, για να ζεσταθούν οι καρδιές των ανθρώπων»; Ποιος θα μας διασκεδάζει λέγοντας στον Γιάννη Μπέζο «πήρε τηλέφωνο ένας καρκινοπαθής και ζήτησε να τραγουδήσετε το “Τελευταίο βράδυ μου”»; Πώς θα κυκλοφορούν τέτοιοι υπέροχοι και γελαδεροί αστικοί μύθοι; Πώς θα κάνουμε εκ-πολιτισμό του δοκιμαζόμενου τούτου λαού. Κάτω τα χέρια! «Billιω ζούμε, στο CNN να σε δούμε»!

Καχυποψία, αγάπη μου (ουάουα)

Προς Φοίβη

Είναι πλέον τέτοια η καχυποψία των Αθηναίων προς τις πάσης φύσεως φιλανθρωπίες, που συχνά στα super market, εκεί όπου μαζεύονται τρόφιμα για τους αστέγους, να ακούς σχόλια του τύπου: «Δεν πρόκειται να ξαναδώσω τίποτα. Πού ξέρω εγώ αν όλα αυτά φτάνουν στον προορισμό τους;», και δεν έχουν απόλυτα άδικο. Στο παρελθόν αναφέρθηκε πως πολλές παραστάσεις σε γήπεδα, στάδια κ.λπ., ευγενώς προσφερθέντων καλλιτεχνών, με τα έσοδα για αναξιοπαθούντες, δεν ήταν ακριβώς έτσι.

Πώς λοιπόν σήμερα με την κρατούσα οικονομική δυσπραγία να πειστούν οι καλοί Σαμαρείτες ότι πίσω απ’ αυτόν τον οργασμό αρωγής δεν κρύβεται λαμογιά; Προτιμότερο, παρ’ ότι δύσκολο, εμείς οι ίδιοι να βοηθάμε συγκεκριμένες οικογένειες – αν και ποτέ μην είσαι σίγουρος για τον Ελληνα και το δαιμόνιο της εκμετάλλευσης που κρύβει μέσα του. Και είναι ωραίο που διάβασα σε άρθρο νομίζω της Εύας Κοταμανίδου: «Μη δίνεις από το υστέρημα της τσέπης σου, αλλά απ’ το περίσσιο της ψυχής σου».

Ευχαριστώ, Κατερίνα Πλάκα

Υπάρχει και η ελληνική παροιμία «κάνε το καλό και ρίξ’ το στον γιαλό», αγαπητή Κατερίνα. Που οι (παλιοί…) Ελληνες του φιλότιμου και του ανθρωπισμού τη γέννησαν, αλλά σιγά μην την τηρούν. Διανύουμε την εποχή της καχυποψίας και της σεναριολογίας πάσης φύσεως.