ΚΑΚΛΕΑΣ – ΚΟΜΜΕΝΟ

Χρονιά δύσκολη – για γερά νεύρα!

Δολοφονία Παύλου Μπακογιάννη – Γενική αμηχανία.

Διασπάσεις αριστερών κομμάτων – Eντονες αντιπαραθέσεις. Κατάρρευση του τείχους του Βερολίνου – Αρχή μιας νέας πραγματικότητας!

Κι εγώ στα χειρότερά μου. Δεν ήξερα και τη ρήση ότι «Επιτυχία είναι να περνάς από την μία αποτυχία στην άλλη χωρίς να χάνεις την αισιοδοξία σου» για να πάρω λίγη δύναμη. Ετσι λοιπόν θεώρησα ότι επτά χρόνια αποτυχημένων προσπαθειών στη σκηνοθεσία ήταν αρκετά για μου αποδείξουν ότι δεν είχα να πω κάτι ουσιαστικό στον θεατρικό χώρο. Ηταν και η εποχή που σε ανάγκαζε να κοιτάξεις βαθιά μέσα σου και να διαλέξεις «με ποιους θα πας και ποιους θα αφήσεις» κι εγώ αποφάσισα να πω αντίο – με πόνο ψυχής – στο θέατρο.

Ηθελα όμως και να το γιορτάσω! Να φύγω εντυπωσιακά. Διάλεξα λοιπόν να κάνω μια παράσταση για τον Αντονέν Αρτό σε ένα εγκαταλελειμμένο εργοστάσιο με αφόρητο κρύο. Το Παγοποιείο του Φιξ στην Πατησίων – παγοποιείο όνομα και πράγμα. Και το θέμα της παράστασης; Η αποτυχία! Η αποτυχία ενός οραματιστή του θεάτρου και η σύγκρουση του εσωτερικού του υπερβατικού κόσμου με τη σκληρή πραγματικότητα. Εψαξα και βρήκα κείμενά του. Βρήκα τις μυστικές επιθυμίες ενός μυαλού διαταραγμένου αλλά ιδιοφυούς και αυτό που τελικά ανακάλυψα ήταν ο εαυτός μου. Ετσι μια παράσταση αποχαιρετισμού έγινε ο προθάλαμος για μια νέα αρχή.

Βέβαια η παράσταση «Εγώ ο Αντονέν Αρτό» δεν έγινε η επιτυχία της χρονιάς – ούτε με έκανε διάσημο και πλούσιο, αλλά με τη δύναμη που πήρα από την ελευθερία του αλήτη – φιλόσοφου, με τις μεταμεσονύκτιες παραστάσεις, την αναρχική διάθεση επικοινωνίας με το κοινό, τον ενταφιασμό της σοβαροφάνειας αλλά και τη δυναμική των καιρών – που ζητούσαν δράση και αποφασιστικότητα – αποτέλεσε την απαρχή μιας πορείας ουσιαστικής και ενδιαφέρουσας.

Κι αυτό συνέβη το 1989.

Γι’ αυτό είμαι ευγνώμων σ’ αυτή τη χρονιά. Γιατί της οφείλω το θεατρικό μου μέλλον!