Αποχαιρέτησε τον πατέρα που έψαχνε 60 χρόνια

Αυτή τη φορά ήρθε στη Θεσσαλονίκη για να θρηνήσει τον πατέρα του. Τον Ελληνα Γιώργο Πιτένη που βρέθηκε αιχμάλωτος το 1942 σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στην Αυστρία, ερωτεύτηκε μια νεαρή Αυστριακή και απέκτησε μαζί του ένα αγόρι, προτού εκείνος επιστρέψει αναγκαστικά στην Ελλάδα μετά τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Τα χρόνια πέρασαν και ο Βόλκμαρ Χάρβανεκ, καρπός του έρωτα του έλληνα αιχμαλώτου και της Αυστριακής, έφτασε να εκλεγεί βουλευτής στο κρατίδιο της Βιέννης. Δεν σταμάτησε όμως ποτέ να αναζητεί τον έλληνα πατέρα του, παρότι γνώριζε ελάχιστα για εκείνον. Η ανθρώπινη ιστορία που γέννησε ο πόλεμος κορυφώθηκε το 2006 έπειτα από πολυετείς αναζητήσεις όταν πατέρας και γιος συναντήθηκαν στα Γρεβενά.

Πριν από λίγες ημέρες ο 92χρονος Γιώργος Πιτένης έφυγε από τη ζωή και ο γιος του ήρθε ξανά στην Ελλάδα για να τον αποχαιρετήσει.

«Δεν μπορούσα να μην αποχαιρετήσω τον άνθρωπο που αναζητούσα για εξήντα χρόνια», λέει στα «ΝΕΑ» ο Βόλκμαρ Χάρβανεκ, 67 ετών. Ο πατέρας του, με καταγωγή από την Κοζάνη, μεταφέρθηκε στη Βιέννη τον χειμώνα του 1942 μαζί με εκατοντάδες αιχμαλώτους που είχαν συλλάβει στην Ελλάδα οι Γερμανοί. «Στην Αυστρία δούλευε καταναγκαστικά σε μεγάλο εργοστάσιο ανταλλακτικών, όπου γνώρισε τη μητέρα μου την Ελισάβετ, κόρη συντηρητικής οικογένειας Αυστριακών, η οποία εργαζόταν στο ίδιο τμήμα. Οι δυο τους ερωτεύτηκαν παράφορα. Ωστόσο, δεν ήταν δυνατόν οι γονείς της να δεχτούν τον δεσμό της κόρης τους με Ελληνα και μάλιστα αιχμάλωτο πολέμου. Καρπός της σχέσης τους ήμουν εγώ, που γεννήθηκα το ’44», λέει ο κ. Χάρβανεκ.

Μετά τον πόλεμο ο Γιώργος Πιτένης στάλθηκε αναγκαστικά πίσω στην Κοζάνη. Φεύγοντας από την Αυστρία, είχε κρατήσει μόνο μία φωτογραφία του νεογέννητου αγοριού και τη διεύθυνση της Ελισάβετ. Αργότερα εκείνη παντρεύτηκε στη χώρα της, έφτιαξε οικογένεια και δεν αναφέρθηκε ποτέ με λεπτομέρειες στον πατέρα του μικρού Βόλκμαρ. Το αγόρι γνώριζε από μισόλογα μόνο ότι πατέρας του ήταν «κάποιος Ελληνας» και θυμάται πως ξεχώριζε στο σχολείο επειδή ήταν το μοναδικό μελαχρινό παιδάκι.

Ο Βόλκμαρ Χάρβανεκ σπούδασε, έστησε επιχειρήσεις στην Αυστρία, έφτασε να διοικεί μια τράπεζα στη Βιέννης και να εκλεγεί βουλευτής στο τοπικό κρατίδιο με το κόμμα των Σοσιαλδημοκρατών.

Η αντίστροφη μέτρηση για να συναντήσει τον έλληνα πατέρα του άρχισε το 1995, όταν πέθανε η μητέρα του. «Ενα πρωινό τακτοποιούσα παλιά πράγματα στο πατρικό μου σπίτι, όπου βρήκα έναν κιτρινισμένο φάκελο. Δεν περιείχε κάποιο γράμμα, αλλά έγραφε το όνομα του αποστολέα: “Γιώργος Πιτένης, Κοζάνη, Ελλάδα” και είχε ημερομηνία ταχυδρομικής σφραγίδας 29/7/1957». Ο Βόλκμαρ Χάρβανεκ απευθύνθηκε στα Πολεμικά Αρχεία της πόλης της Βιέννης και αναζήτησε στοιχεία στα Αρχεία Τεκμηρίωσης της Αυστριακής Αντίστασης. Θα περνούσε, ωστόσο, περίπου μια δεκαετία μέχρι τη συνάντηση, το 2006.

Ο Πιτένης δεν είχε παντρευτεί όλα αυτά τα χρόνια. Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα, εργάστηκε σερβιτόρος και μετρ στο εστιατόριο του «Κρικέλα» στη Θεσσαλονίκη. Οπως είπε στον γιο του, έστελνε γράμματα στην αυστριακή σύντροφό του, απάντηση όμως δεν πήρε ποτέ. Μια εγχείρηση στον λαιμό τον εμπόδιζε να μιλήσει και στις συναντήσεις που είχε με τον γιο του τα επόμενα καλοκαίρια, έγραφε σε χαρτί αυτά που ήθελε να του αφηγηθεί.