«Τελείωσαν οι ένδοξες ημέρες της μουσικής»

Επανεφευρίσκει μουσικά τον εαυτό του; Πείτε το κι έτσι. Εκείνος δίνει μια άλλη διάσταση, πιο γήινη. «Απλώς γίνομαι». Ο Πίτερ Γκάμπριελ στα 61 του, 25 χρόνια μετά το πρώτο σινγκλ της σόλο καριέρας του (είχαν προηγηθεί οι Genesis), το περίφημο «Sledgehammer» και το άλμπουμ «So» – χάρη στα οποία από καλτ ήρωας μετονομάστηκε σε ίνδαλμα της ποπ -, σέρβιρε πρόσφατα τη νέα δισκογραφική δουλειά του. Η οποία δεν είναι ακριβώς νέα. Διότι το άλμπουμ «New Blood» είναι γεμάτο από επανεκτελέσεις παλαιών κομματιών του.

Οι γνώστες, οι λάτρεις του, μην ψάχνετε άδικα. Μάλλον δεν θα διακρίνετε κάτι αναγνωρίσιμο. Διότι το δισκάκι δεν έχει ίχνος στοιχείου που να παραπέμπει σε ροκ εν ρολ.

Ο δαιμόνιος Γκάμπριελ περίπου τα ξήλωσε όλα. Με ένα «άντε γεια» έστειλε κιθάρες, ντραμς και άλλα συναφή και στάθηκε μπροστά σε μια ορχήστρα 46 μουσικών και οργάνων για το «New Blood» («Νέο Αίμα») του που κυκλοφορεί από τη Real World/EMI.

Στον δίσκο κυριαρχούν τα ατμοσφαιρικά κομμάτια του σαν το «Biko», το «Mercy Street», το «Intruder» και το «Don’t Give Up», που κι αυτά είναι σε… ατμοσφαιρικές επανεκτελέσεις.

«Θα είμαι πανευτυχής αν ο δίσκος πετύχει έστω το ένα πέμπτο των πωλήσεων που έκανα παλιά», λέει. Και εξηγεί πως βαστάει μικρό καλάθι όχι μόνο εξαιτίας της ιδιαιτερότητας της συγκεκριμένης δουλειάς (ο δίσκος είναι ορχηστρικός) αλλά κυρίως διότι έχει – λέει – αλλάξει η φύση της αγοράς. «Οι ένδοξες μέρες έχουν περάσει ανεπιστρεπτί, τότε που η μουσική ήταν το επίκεντρο της κουλτούρας των νέων».

Ο Γκάμπριελ ξεκίνησε πουλώντας τα μπλουζάκια που έβαφε, στα 14 του. Μετά πουλούσε καπέλα στην Kings Road και την Carnaby του Λονδίνου, σε σχέδια δικά του, που του έφτιαχνε ράφτης της Πικαντίλι (ο Κιθ Ρίτσαρντς και η Μάριαν Φέιθφουλ ήταν πελάτες του).

Αφησε τις χρυσές δουλειές για να τελειώσει το σχολείο και στις αρχές των ’80s έστησε με τον ξάδελφό του Στιβ τη Syco, μια εταιρεία εισαγωγής σινθεσάιζερ. Εκεί γύρω εμπνεύστηκε κι έστησε το Womad, το περίφημο – μετέπειτα – διεθνές φεστιβαλ έθνικ μουσικής.

Πέρασε καλά με τους Genesis, περνά και μόνος του καλά. Περνά καλά κι όταν γράφει μουσικές για ταινίες.

Λατρεύει την πολυπραγμοσύνη. «Μα έτσι έχεις μια πιο ενδιαφέρουσα ζωή», λέει. Επίσης πιστεύει πως δεν κάνει κάτι εξαιρετικό. «Αφού το κάνω εγώ, όλοι μπορούν να το κάνουν. Νομίζω πως το ταλέντο είναι υπερτιμημένο. Δεν ήμουν τόσο έξυπνος για να έχω καλούς βαθμούς στις εξετάσεις, μπορεί να μην πέρασα στο πανεπιστήμιο, αλλά πάντα πίστευα πως ασυνήθιστα και θαυμάσια πράγματα είναι εφικτά κόντρα στην παγιωμένη βρετανική αντίληψη “είναι αδύνατον να τα καταφέρεις”, με την οποία ανατρέφονται γενιές και γενιές Βρετανών».