Πώς κατέληξαν σε συμβιβασμό

Περασμένα μεσάνυχτα Σαββάτου, το χάσμα μεταξύ ανεπτυγμένων και αναπτυσσόμενων χωρών έδειχνε ακόμα αγεφύρωτο. Το σχέδιο που προωθούσε η ΕΕ ήθελε τη συμφωνία που θα τεθεί σε εφαρμογή το 2020 να είναι «νομικά δεσμευτική» για όλους. Οργισμένη, η ινδή υπουργός Περιβάλλοντος Τζαγιαντί Ναταρατζάν δήλωσε πως η πρόταση αυτή υπονομεύει την 20ετή αρχή ότι οι αναπτυσσόμενες χώρες φέρουν μικρότερη ευθύνη για την κλιματική αλλαγή από ό,τι τα βιομηχανικά ανεπτυγμένα κράτη. Με εξίσου θυμωμένο ύφος, ο κινέζος απεσταλμένος Σιε Ζενζουά κατηγόρησε τα τελευταία πως δεν έχουν εκπληρώσει τις υποσχέσεις τους ενώ την ίδια ώρα η Κίνα και άλλες αναπτυσσόμενες χώρες έχουν ξεκινήσει φιλόδοξα πράσινα προγράμματα. Οσο οι ομιλητές εναλλάσσονταν στο βήμα, οι τόνοι ανέβαιναν – ώσπου κάποια στιγμή η προεδρεύουσα νοτιοαφρικανή υπουργός Εξωτερικών διέκοψε τη σύνοδο και έδωσε στην Ινδή Ναταρατζάν και την ευρωπαία επίτροπο Κόνι Χέντεγκααρτ 10 λεπτά καιρό να βρουν μια συμβιβαστική λύση. Τελικά, αντί για 10 χρειάστηκαν 50 λεπτά. Αλλά η σύνοδος «σώθηκε».